Biraz sonra Hatice kasaba meydanına kadar yürümüştü. Köşede, arabanın yanında ellerini yüzüne kapamış, hâlâ sakinleşememiş Ebru’yu gördü. Kahya Emmi hemen yanındaydı. Hasan ise Hatice’yi görür görmez gözlerinde büyük bir sevinç belirdi. Koşarak yanına geldi, elini tuttu.
“Hanımım iyi misiniz? Bir şeyiniz var mı? Bir şey mi oldu? Nereye gittiniz siz?” diye peş peşe sormaya başladı.
Hatice, sıcak bir gülümsemeyle Hasan’ın omzuna dokundu.
“İyiyim Hasan, iyiyim. Hiçbir şeyim yok. Hadi Ebru’nun yanına gidelim. Çok korkmuş,” dedi.
Birlikte Ebru’ya doğru yürüdüler. Ebru, birkaç adım kala Hatice’yi görür görmez koşup boynuna atladı. Saçlarını kokladı, içine basarcasına sarıldı. Son üç yılda onu kendi evladı gibi benimsemişti. Yaralı bir kuş gibi alıp kocaman bir kadına dönüştürmüştü. Şimdi de
