Hospitality Man Series II: His Magnificent Specimen

CHAPTER 15

Dapit-tanghali na at nasa study room lang ako. Kanina pa ako pascroll ng scroll sa mga online friends ko. Saka, hindi rin online si Ruby, may mga itatanong sana ako sa kaniya. Makailang ulit ko na tinignan anag profile ni Saphire sa sss niya at ngayon ko lang nalaman, iyong last updated niya dated five years ago pa pala. Hindi niya na ata binubuksan itong sss niya o parang inabandona niya nalang ito bigla.

Nakita ko din sa profile niya ang post ng isang kilalang paparazzi tv show. Sinasabi sa post nila na, according to Ruby daw, Ms. Saphire Ravens has gaven up her modeling. Dagdag din na sinabi dito na ang dahilan daw ay hindi alam. But, for her peace, the paparazzi won’t try to dig deeper, isa din daw ito sa farewell wish niya.

I shudder of the thought; she really wants to be private, at a measure that she even gave up her modeling just for my son. I want to find them; I badly need to find them.

Kinuha ko na ang phone ko, I will be forever metaphorically compared to a wuss if I just keep on saying that I will find them but I’m not putting it into action. I’m going to call Halter; I need to know about any update. Just telling me their names or telling me where they are will do. Either will make me feel at ease.

I am about to press the call button nang tumawag si Halter sa akin. Agad ko naman itong sinagot with full of gratitude na parang di ko pa naramdaman dati. I sigh in relief and hurriedly put the phone on my ears.

“Halter, I was about to call you. What brings?” sabi ko na parang isang normal na tao lang, lahat ng bossiness at dominance nawala bigla sa akin. Sabik na sabik akong malaman ang sasabihin niya sa akin, I can’t even put out the grin that marks childishly on my face. Am twitchy and squidgy. My intuition tells me that something good is about to happen.

“Sir, good afternoon. I have a wonderful news for you,” sabi niya na punong-puno ng kasiyahan. Napatayo ako and I think, I just split my face into two. I smile like a fool after grossing himself in front of the mirror. I move from side to side. Damn! I can’t wait to hear about it.

“Sing lady! What about it?” hindi ko maitago ang kasiyahan sa sinagot ko sa kaniya. Narinig ko lang ang mahina at impit niyang pagtawa sa kabilang linya. Pakiramdam ko, ito na ang balitang gustong-gusto kong marinig for around five years.

Maya-maya’y bigla nalang siyang tumigil sa pagtawa and he cleared his throat. Dahil doon, nawala na din ang mga ngiti sa aking labi. Lahat ng bagay ay tumigil sa mundo ko. Lahat ng ingay lumabas lang sa kabilang tenga ko. And a slideshow and thrilling sound effects surround me. Parang nag-iisa lang ako sa mundo. It’s like, I’m expecting and making myself ready for the worse things that are going to happen.

My inner being knocks me out and drags me up by my collar, he then gives me a left hook punch and reality reincarnated me again. Ba’t ako kinakabahan?  sabi nga niya wonderful news ang dala niya.  Anger and impatience then prickle on my scalp, ba’t ang tagal niyang sabihin iyong? Ano ba kailangan niya? Drum roll. This man’s fvcking killing me! I hate it when someone pauses what they’re thinking!

“Fvckness sake! What is it?! I’m beginning to be melodramatic here!” hindi ko maitago ang inis ko. Kakabwiset, pasalamat siya nasa Pilipinas siya, o baka sinugod ko na ito’t hinambalos ang mukha sa pader, pinatatagal pa !

“I know where they are,” my breathing stops and everything around me seems to focus. I mutter a word, but my surprise mutes me. Hindi ko mapigilan ang matinding pagkabigla ko. Can I die now? I asked myself. Someone gives me a right hook, and I unconsciously welcome the temerity and vehemence of that someone – my inner being. No, you damn bastard! You can’t die. Not now, not ever! Give a damn crucial party about the news! It sounds just the right thing to do! But even him, masaya din sa news na sinabi ni Halter.

Hindi ko alam na pinipigilan ko pala ang paghinga ko. My inner being folds his hand and gives me furrowed brows and a sardonically pouted lip. He then rolls his eyes at me. Lumapit siya sa akin, and we’re now eyes to eyes. Tinanong niya agad ako, do you need to get oxygenated? Or you’re just being too melodramatic? Pull yourself together wimp!

Huminga ako ng napakalalim bago ako muling nagsalita. “Anything else?” iyong lang ang sinabi ko. I try to remain at ease kahit gusto kong magpaparty sa buong condo building ko, my treat.

“I’ve sort out their names too, Sir. And indeed, Ms. Saphire is someone else now,” sabi niya like me, tinatry din na I contain ni Halter ang happiness niya. Hindi ko alam kung bakit, I guess, as an employess he assumes na magiging awkward ako pag pati siya masaya sa balitang binigay niya sa akin.

Some sentimental freaking music then sorrounds the room, and I can see the notes and the chords. It’s seemingly impossible but right now, I think I’m impossible too. Ayoko ng patagalin pa ito, I want to know. Tomorrow, or maybe today, lilipad din ako kung nasaan man sila naroroon. I waited so long for this; I don’t want to miss the chance for the world.

“Give me their names, and their location,” sabi ko, desperate as ever. Now, I’m finally given the chance to meet them, meet Saphire and meet my son. Tears then begin to emasculate me. But I keep my shrine. And besides, it’s too early to cry.

“Yes Sir,” Halter prompts me and disintegrated my timely reverie. Ibinaling ko na ulit ang buong atensyon ko sa sasabihin niya.

“Ms. Saphire Ravens is using another name to hide her real identity. She is known today as Hyancinth Vertozuela. The boy however is using his given name, Markle Thyro Jayden Vertozuela. They both are living in the Philippines. I can’t seem to seek out their exact location for now, all I know is, they’re somewhere in Manila, Sir,” sabi niya. ramdam kong he feels sorry for me dahil sa hindi niya maibigay ang exact complete address ng mag-ina ko. But, with all the information that he has given me, I think, sapat na iyong. I will find them myself.

“Thank you Halter. Thank you so much. I will grant you the righteous incentives you deserve. Just call me again to fill the missing piece. So long,” sabi ko sabay bagsak ng phone ko sa study table ko. And I’m not giving any regards whether or not, nabasag iyong salamin ng phone ko dahil sa pagkakabagsak ko neto.

Napatungo ko nalang ang ulo ko and I close my eyes as if I’m in so much pain. My heart then swells in delight and in gratitude and in triumph. And bigat ng pakiramdam ko bigla, parang lahat ng emotions ko are directing together in my heart. Napalunok ako and a sign of exploding tears blows a horn inside my throat. Agad nalang na pumatak ang mga luha sa aking mga mata at napatingin nalang ako sa pinagbagsakan ng mga ito. Bigla nalang ding may humarang sa ilong ko at halos di na ako makahinga. Umiiyak ako na walang anumang hiyaw na lumabas mula sa aking bibig. Dahan dahan, napangiti nalang ako. Oh, thank goodness! Thanks God!

I surrender my whole self on my desk at tanging ang mga kamay ko lang ang sumusuporta sa bigat ng katawan ko. Dahan dahan nalang akong napaupo sa leather chair ko and I splay my body on my desk and fold my hands together at pinatong ko ang ulo ko sa mga ito. Patuloy pa rin na umaagos ang mga luha sa mga mata ko, tears of joy.

Maya-maya’y umayos na ako ng upo. Pinunasan ang luha mula sa mga mata ko and sniff. Tumayo na ako at habang naglalakad ako palabas sa study room ko, unti unting gumuguhit sa mukha ko ang saya na nadarama ko.  Light begins to play brightest despite the blinding dominace of the darkness. Binuksan ko ang pinto at pagkatapos lumabas ako. Isinara ko agad ito at nagpatuloy sa paglalakad.

Masyado akong masaya, masyado akong nabigla. Saan ba ako pupunta? Ba’t nga pala ako lumabas mula sa study room? Sinusubukan kong hanapin ang sagot ng magsalita si Mrs. Lian.

“Sir, the lunch is ready. Would you like to eat now?” tanong niya kindly. Ngintian ko lang siya like I never did before at nagtungo sa kusina. Tinignan ko ang mga inihanda niyang pagkain, pero, parang nawala ang dating gutom na pumukaw sa akin.

“Something just came up and I think I’m not hungry. I want a glass of water,” sabi ko sa kaniya. Nagnod lang siya sa akin at ngumiti. Agad naman siyang kumuha ng baso at binuksan niya ang ref. Kumuha siya ng pitcher ng tubig and she pours some in my glass. Inabot niya ito pagkatapos sa akin and I accepted it greatly.

Naglakad na ako palayo sa kusina at bumalik sa study room ko. Kinuha ko lang doon ang phone ko saka ulit ako lumabas. Nagpunta na ako sa suite ko. Magbibihis ako ng pang-alis. I need to call the board. I want to have a meeting with them. Mukhang hindi ako makakatuloy ng lipad ngayon, but I’ll make sure to put things in order dito before I leave tomorrow. I’ll just call Zoren on my way to work.

Tinignan ko muna ang mukha ko sa salamin na nasa gitna ng closet ko. s**t! I have hairs on my chin. Agad kong hinablot ang razor ko and turn it on. Nilinis ko ang mga buhok na tumubo sa may chin ko at inayos ko ang buhok ko.

Pagkatapos nito, agad naman akong nagpunta sa may lagayan ng mga nakahang kong damit. I examined my coat one by one, parang may hinahanap ako. Though lahat naman ng suit ko ay magaganda at pormal.  

Napatigil nalang ako sa kakapili noong makita ko ang isang three-piece suit ko. I hurriedly strip all my clothes and put the suit I select on. It’s a grey tweed heritage three-piece suit. It’s coat and slacks and a neck collared long sleeve t-shirt in chocolate brown. I look neat, tingin ko sa sarili ko in front of the mirror, but then, I always look neat, except noong iniwan ako ni Saphire. I almost look like a beggar.

Agad akong lumabas sa suite ko. Noong nasa living room na ako, I produce my phone and called my driver.

“I’m going out. Ready the car,” iyong lang ang sinabi ko at pinatay ko na agad. Binuksan ko na ang pinto at lumabas, since  di ko naman nakita si Mrs. Lian, hindi ko na kailangang magpaalam pa kung saan ako pupunta. Just in case, magkasalisi kami nila Zoren.

When I’m on my condo unit foyer, I patiently waited for the elevator to open. Tinawagan ko na din si Zoren about sa gagawi ko. Sinabi na din pala sa kaniya ni Halter ang balita kaya alam niya na. Sinabi niya sa akin na malapit na daw silang matapos sa inaasekaso nila at susunod nalang daw siya sa  akin.

Just in time na natapos na ang pagtawag ko kay Zoren, the elevator door pings open. Agad akong pumasok sa loob and I enter the button for the parking area underground.

Moments later, nakarating na ako sa parking lot, nakaready na ang sasakyan at noong makita ako ng driver ko, agad niya akong pinagbuksan ng pinto. Pumasok naman ako at pagkatapos niyangs arhan ang pinto, mabilis siyang pumasok at umupo sa driver’s seat.

At nagdrive na siya papunta sa office ko.