Hospitality Man Series II: His Magnificent Specimen

CHAPTER 12

“Good Bye, Sir,” sabi ng mga empleyado ko sa akin. Naglalakad ako sa may hallway paexit na ako sa building, gaya ng pinangako ko, papasyal ako sa bahay ng anak ko. Papasyal ako sa kanila. Pero, hindi naman ako pwedeng pumunta nalang doon na walang anumang regalo para sa anak ko, the last time I visited, medyo wala ako sa sarili noon kaya nakalimutan ko ng dalhan ng pasalubong ang anak ko.

I’m wearing a navy and grey checked skinny three-piece suit. As always, I look handsome sa mga sinusuot ko. One of the reasons why everyone fancies me is because of my pleasing appearance, I have a charismatic look. No wonder that almost all of my clients, I mean, business partners are mostly women. Sa bagay, hindi naman ako ang nakipagholdinghands sa kanila para maging kapartner sa business, sila mismo ang lumapit sa akin to offer me a deal.

Lumabas na ako through the exit door. Nakaabang na rin sila Zoren sa labas sakay ng limo ko. Agad namang inabot ni Zoren ang briefcase na dala ko at pinagbuksan ako ng pinto. When I climb in, agad na pinatakbo na ng driver ang sasakyan.

Nasa may junction palang kami nang maalala ko ang tungkol sa bagay na dapat ko nga palang gawin. Agad akong nagsalita, “Zoren, dumaan muna tayo sa may pambatang boutique on our way, bababa lang ako’t may bibilhin,” dahil sa Australian ang mga empleyado ko maliban kay Zoren, si Zoren na ang nagsabi sa driver na magsastopover muna kami on our way. Hindi ko kilala ang driver ko kaya hindi ko diretso sa kanyang inaddress ang errand.

Napatingin ako sa relo ko, it’s 6:30 na pala, at medyo late na din akong nakalabas sa office, mga 5:45 na kasi akong lumabas, masyadong tambak ang trabaho dahil sa marami akong schedule na pinamove sa secretary ko the day na nalaman ko ang mischief at conspiracy na pina-plot ng mga hangal kong employees.

Ibinaling ko nalang ulit ang tingin ko sa may window. Pinagmamasdan ang bawat sasakyan na nakakasalubong namin, ang mga taong naglalakd sa may sideways na masayang masaya kasama ang mga mahal nila.

Hindi ko alam pero bigla nalang akong nakaramdam ng pagkabitter. Sinubukan kong alamin kung bakit, pero alam ko sa sarili ko na deep inside, I know exactly the answer. Bitter ako tuwing nakikita ang ibang masaya kasama ang mga mahal nila kasi kagaya nila, I once had experienced the same thing but I ended up like this.

I immediately pull myself together and dismiss the thought. Mas nagising pa ako sa katotohanan noong tanungin ako ni Zoren. Yeah, siya lang ang taong nakakapagtanong sa akin of all my employees. After all, his family is a family friend and faithful servant as well. Si Jims din matalik kong kaibigan, since bunso naman siyang kapatid ni Jims, I see no difference kung magiging matalik na kaibigan din kami, the only difference is, Zoren remains on his place, what I mean is, as much as possible, tinatry niyang maging mabuting servant.

“Sir, Michael’s been calling me. He asked me about your appointment where you’re supposed to fly your chopper. He’s been worried. He thought that something has happened to you,” sabi niya na iginilid ang sarili para maharap ako.

“Tell him I had that appointment cancelled. Anyway, I’ll be having a personal meeting with the CEO of Haven Hotel and Solace Resort on the day during the party. I called them just this afternoon and told them of what had happened. Besides, they understand. I need to settle our contract and business partnership before we fly back to the Philippines,” pagpapaliwanag ko sa kaniya.

“Well made, Sir. But sir, have you already gathered the board of directors and discuss with them about your plan of who should manage your main branch in here?” he looks hopeful, parang sinasabi ng mukha niya na sana makausap mo silang lahat para makaiwas sa gulo. Alam mo naman, sa isang Conglomerate Company, maraming asong ulol ang gustong pumalit sa lion sa gitna ng gubat. Sana ipagdasal lang nilang nahuli ako with a net para makuha nila ang pwesto ko. Ipagdasal lang din nila na walang daga na magliligtas sa akin, at hindi rin mangialam ang iba pang family lion ko.

“I think you already knew that they don’t have the guts to speak up in front of me and confront me. Them, of all people knew my expertise with business. They sure will not contradict if ever I will have Director Johnson to manage my company here. They top everything except to contradict me,” iyong lang ang sinabi ko at nagnod lang si Zoren.

Doon na natapos ang pag-uusap namin. Muli kong ibinaling ang tingin ko sa window ng sasakyan. Even in the evening, Austrilia is alive. With the street lights and commercial building lights and all the rest of it, parang hindi natutulog ang mga tao dito. I wonder kung ganito din sa Pinas. It’s been five solid years, at gusto ko ng bumalik doon. This time, siguro I’ll stay for good. After all, all my precious memories happened in that place. Kung nandun ako, saka ko lang masasabing buhay pa din ang mga alalang iyong sa akin.

Maya maya’y humina na ang takbo ng sasakyan, nagtaka ako. Napa’ah’ expression nalang ako sa likod ng ulo ko nang makita ko iyong boutique ng mga laruang pambata. Mostly pambabae iyong nandun.

Nang mismong pagkapark na pagkapark namin sa harap noon, agad nahuli ng isang laruan ang mga mata ko. It’s a pink fluffy teddy bear with a gold necklace. That teddy bear wears a plum dress and it’s smiling. I hurriedly get my wallet out at kumuha ako ng pera, I called Zoren at gad naman siyang napatingin sa akin.

“Buy that teddy bear over there in plum dress,” sabi ko sa kaniya nang iabot ko ang pera sa kaniya at ituro iyong teddy bear. Nagnod lang siya at agad kinuha ang pera’t lumabas na.  

Pumasok siya sa boutique at iyong nga, binili iyong teddy bear na tinuro ko, hindi nagtagal ay lumabas na siya mula roon at naglakad na papunta sa amin. Pinagift wrap niya na pala iyong kaya nakabox na ito noong iabot niya sa akin.

Agad namang pinatakbo ng drver ng sasakyan at tuloy-tuloy na ang byahe namin.

Halos inabot din kami ng quarter to 8 nang makarating na kami sa bahay nila. Hindi ko akalaing matatrap kami sa traffic. Tinigil na ng driver ko iyong sasakyan sa harap ng bahay nila at agad naman akong bumaba as soon as namatay na iyong makina ng sasakyan.

Nagulat nalang ako ng biglang bumukas ang pintuan. Ni hindi pa nga ako nakakatok, agad na bumulaga mula sa pinto si Ceena na masayang masaya, sa likod niya ay ang mom niya. Eurika’s smiling too, kahit nakangiti lang siya, alam ko na behind her thoughts, she’s jumping. Hindi ko nalang siya pinansin, besides, hindi ako nagpunta dito para sa kaniya, nagpunta ako dito para sa anak ko.

Patakbong lumapit sa akin si Ceena with an open arm, sinalubong ko ang mga yakap niya at kinarga siya. Hinalikan ko siya sa pisngi at tinanong. Napangiti ako sa masiya niyang mukha, she’s happy because I’m here.

“Hello my little princess, how’s your day?” I mumble the words with my ability paternal mode self. She kisses my cheeks and hugs me again. Sinagot niya ako habang nakayakap siya sa akin.

“Fine,” she answers me with a childish excuse. Napangiti ako. Agad naman siyang bumitaw sa pagkakayakap sa akin at tinignan ako.

“Dad, why are you not living with us?” she asks innocently. Napahilaw ko ang mga ngiti ko at kahit ganun, tinatry kong panatilihin ang mga ngiti ko. My worse thought has been realized. Alam kong magtatanong talaga si Ceena tungkol sa bagay na iyan. Tinignan ko si Eurika, but her expression gives nothing away, she just remains calm. Sinabi niya ba kay Ceena na itanong sa akin ang bagay na ‘to? Malalaman ko mamaya.

“Because dad is too far away from work if he will be living here,” iyong lang ang tanging excuse na namanage ko. Kung sasabihin ko naman kasi sa kaniya ang tungkol dito, alam kong hindi niya pa maiintindihan. Kaya naman, for now, I’ll keep making excuses, until such time na ready na siyang malaman ang lahat.

“Uh, I thought so,” she said and then she hugs me again.

Napalingiw ako at sa gilid ko, nakanuod lang sa amin sila Zoren at iyong driver ko. Sumenyas ako kay Zoren na kuhanin at iabot sa akin iyong regalo ko kay Ceena at agad niya naman itong ginawa.

Nang inabot niya na iyong regalo sa akin, sumenyas ako na kumain nalng sila sa may harap na restaurant. Baka matagalan ako dito, gising kasi si Ceena, marami na naman itong ikukwento sa akin.

“Ceena, look, dad brought a present for you,” biglang sabi ni Eurika kaya naman napabitaw si Ceena sa pagkakayap sa akin, noong makita niya ang regalo, agad niyang napalaki ang mga mata niya pati narin ang bibig niya in surprise. Napangiti ako sa masigla niyang mukha. Inabot ko iyong sa kaniya na nakangiti at kinuha niya naman ito mula sa akin.

“Is this mine?” she asks innocently again. I just nod at dahil doon, niyakap niya iyong gift.

Naglakad na ako papunta sa may pinto, papasok na kami, masyado ng mahangin at maginaw sa labas para kay Ceena. I don’t want her to catch a cold.

Si Eurika na ang nagsara ng pinto, nakita kong nakaready na ang table sa may kitchen kaya doon na ako dumiretso…