Hospitality Man Series II: His Magnificent Specimen

CHAPTER 7

“Would you like another glass, Sir?” tanong noong bartender sa akin. Nakaupo ako sa may bar stool sa harap ng counter. Nakaapat na baso na ako ng brandy. Medyo lumilipad na din ang ibang parte ng isip ko. Pero kahit medyo lasing na ako, hindi pa naman ako tuluyang bangag, alam ko pa mga ginagawa ko.

I seat erect from my slump posture at hinawakan ko ang hawakan ng beer glass ko saka ako tumingin sa bartender at binigyan siya ng ngiting lasing.

“No, I’m done. Please hand me my bill,” sabi ko sa kaniya sabay tinungga ang huling mga lunok ng brandy ko. Agad namang inabot sa akin ng bartender ang bill. Tinignan ko muna kung magkano saka ko kinuha ang wallet ko at naglabas ng 500 dollars. Inabot ko sa kaniya ang bayad sabay tayo.

“Keep the change, son. You’ve been very attentive tonight; you earn it.” sinabi ko iyon sa kaniya saka ako medyo hilong lumabas sa  liquor bar na iyon.

Sa may porch ng nasabing bar, tanaw na tanaw ko ang nakaparada kong kotse sa di kalayuan. Di kalaunan, napansin ko ang pagbukas ng pinto at lumabas si Zoren. Lumapit siya sa akin dala ang white jacket ko. He looks terrified, I think.

“Sir, Lady Eurika just called me. She asked where you are. She also said that your daughter was looking for you,” sabi niya sa akin. Inabot ko ang jacket ko mula sa pagkakahawak niya at sinuot ito. That is why he looks so terrified. Sinigaw sigawan na naman ulet siya ng ina ng anak ko. I can’t help it but to ask.

“She’s shouting over the phone again?” tanong ko sa kaniya habang naglalakad kami papunta sa may Limo. Inayos ko pa ang jacket ko kasi medyo nagusot yung inner sleeves. Inaantay ko din ang sagot ni Zoren.

Bumuntong-hininga muna siya sabay buka ng bibig niya pero walang lumabas na mga salita. Tinignan ko siya saka siya tumigil at napatigil na din ako.

“She is angry at me Sir for not driving you straight to their house,” at loss na pagkasabi niya noon. Para siyang bata na napagalitan ng nanay niya. I know na for a grown woman, she should know her place. Pero, she’s treating my employees like cretins at nagmamandar siya like a legal wife. Dapat alam niyang wala siyang karapan sa mga ganung bagay. She’s lucky I supported her wants. Clothes, money and any other luxury, binigay ko sa kaniya.

I sigh at nagpatuloy na sa paglalakad. Sumunod din sa akin si Zoren. “Don’t mind her. She’s pretending to be my wife when she’s not. We’re not even together so just pass it through your ears.” Sabi ko.

Noong nasa may kotse na kami, I immediately climb in at si Zoren naman, dun ulet sa tabi ng driver’s seat umupo. Eventually, the car engine roars to life. Ewan ko lang but noong nagsimula ng magdrive ang driver ko, my thoughts are suffocating me and said that I am about to cross on a very fatal and dangerous zone. A  zone where Eurika is at.

“Zoren, did Halter call?”  Hindi ko mapigilang magtangon kung patungkol na sa mag-ina ko. During daytime, sa akin mismo tumatawag si Halter, kasi alam niyang dala dala ko palagi ang phone ko. Pero during nighttime, he calls directly Zoren for whatever business he wants Zoren to convey his message to me. Kasi sometimes, pagkagaling ko sa trabaho, pag-uwi ko sa condo unit ko, diretso akong magbibihis at maliligo sabay matutulog. Minsan hindi na ako kumakain sa gabi. Kaya naman, para siguradong malaman ko kung ano man iyon, si Zoren, sa kaniya si Halter natawag at pagkakiaumagahan, saka naman sasabihin sa akin ni Zoren ang lahat o kung talgang importante, ginigising niya ako.

“No Sir. I just have a text from Jims,” sabi niya sa akin. Yeah, ano naman kaya iyon? Younger brother ni Jims si Zoren at whatever is that message alam kong confidential. Lahat ng employees ko at home ay nakaperma ng NDA kaya naman, bawal nilang sabihin ang lahat ng alam nila or I’ll file them appropriate lawsuits. Whatever they see or hear inside, they are not allowed to have it delivered or preached outside the fence.

“What did he say?”

“He said that the old masters are having a party with their colleagues and business associates, they want you in the said party. It will be held here”, sabi niya sa akin.

Business associates? Why here? I mean, lahat ng branches ng main company ko have other corporate names. In that way, we’ll be invulnerable against our rival companies. Many have tried to ruin my company but no one ever succeeded. They can’t ruin me, because if they do, they’ll be shredded by my family company’s wrath. Of the bloodlines, Thron and Bearlington, we do have ten family companies. Each one tops over the world. Kaya naman, sa gustong sumira ng kompanya ko, dapat lang talagang hindi nila gagawin iyon in an obvious kind of manner. Hindi nila alam kung ano ang pwede kong gawin.

“When will that be?” hindi ko alam but, I’m slightly excited about the said gathering. Who knows, baka magbusiness partners pala sila da at ang dad ni Saphire. Maybe then, malalaman ko na kung nasaan ang mag-ina ko.

“It will be in two weeks Sir. Your granddad will be there too.” Oh right, grandda Godric will be there too? That’ll be awesome. He’s the one who gave me private lessons about business and management. Kaya naman, malaki ang utang na loob ko sa kaniya.

“Okay.”

 Pagkatapos noon, nanahimik na ako. Habang papalapit kami ng papalapit sa danger zone, unconsciously, napalingiw ko na pala ang ulo ko sa may window ng kotse. Sa bawat block ng daan na nadadaanan namin, kita ko ang mga masasayang couples together. Some are sitting on the bench charmingly and sweetly. Yung iba naman, magkaholding hands while naglalakad at nagkikwentuhan. Yung iba, karga ng tatay ang anak nila at pinauupo ito sa balikat nila while he and his wife are holding their hands. Yung iba, nagliligawan. Yung iba umiiyak at hawak hawak ng babae ang white and red roses and it seems to me na nagkabalikan sila. Yung ibang nakikita ko are old couples, accompanied by their happy children and also their loquacious and lighthearted grandchildren.

Hindi ko na kinayanan ang mga nakikita ko at ibinaling ko nalang ang tingin ko sa loob ng sasakyan. Bitter ako ngayon. I’ve been once touched by the essence and quintessence of love. At patuloy ko pa ding hinahanap iyon. Everyone will say that I have all I ever wanted in this world but they don’t know that despite that, what I want most are the things that I need. But I can’t seem to have them; it’s like I’m forbidden to have them.

But for us humans, it is default to us to seek what is missing in our lives. We are default to break the rules, possess the things that are forbidden. We are not perfect. We are just perfectly imperfect.

Hindi ko na namalayan na sa unintentional reverie ko, nakarating na pala kami sa patutunguhan namin. Agad akong bumaba sa sasakyan at like before, mag-aantay lang sila Zoren sa akin. Bumuntong-hininga ako the instant I climb out from the car.

“Zoren, park the car and you two take your dinner there. I think I’ll be long,” sabi ko sa kanla. Tinuro ko yung night restaurant sa may kabilang block across. Tumango lang si Zoren at sumunod na sa kaniya yung driver ko. Noong makaalis na sila, agad naman akong nagdoorbell at inantay lang ang pagbukas ng pinto.

Hindi kalaunan, bumukas din ang pinto. Si Eurika ang nagbukas noon. Kitang kita ko sa expression ng mukha niya ang galit at hindi ko na siya hinayaang bungangaan ako bago pa man ako makapasok kaya pumasok na ako. Tinanggal ko ang jacket ko at nilagay ito sa may stand sa may corner ng pinto.

“Where is she?” tanong ko sa kaniya. Tinanong ko siya habang papunta ako sa may living area at umupo.  Hindi ko siya hinarap noong magtanong ako sa kaniya. Noong makaupo na ako, agad kong nilean ang ulo ko sa sofa, medyo sumasakit ng unti ang ulo ko. Pinikit ko na din ang mga mata ko.

“Huh! You’re asking me where she is right now?! Bakit hindi mo tanungin ang sarili mo kung nasaan siya ng gantong oras ng gabi?!” sigaw niyang sabi sa akin habang nakacross and mga arms niya. Napangiti nalang ako, she’s acting like a wife now, natatawa ako. Siguro ganito din ang tonong ginamit niya noong tumawag siya kay Zoren. Nakakasindak sa iba, pero di sa akin. Alam niya kasing hindi niya dapat akong galitin, alam niya kung paano ako magalit.

Bumuntong-hinga muna ako sabay tumayo. Noong buksan ko ang mga mata ko, nakita kong nakapamewang siya sa akin. her facial expression remained. Galit na concubine.

Tumayo na ako at hinarap siya. Mga isang pulgada din ang pagitan ng mga mukha namin kaya alam kong malalaman niyang uminom ako. Wala akong pakialam kung magalit siya, kasi wala akong pakialam sa kaniya, sa anak ko lang ako may pakialam.

“Okay then, I guess she’s sleeping,” sinabi ko iyon like I’m so innocent of anything. Inayos ko muna ang sarili ko at bago pa man ako makaalis paakyat sa kwarto ng anak ko, muli na namang pumutok ang galit niya.

“Have you been drinking?! Kaya pala ngayon ka lang nakapunta dito?!” outburst niya. Hindi ko nalang siya pinansin at nagsimula na akong maglakad papunta sa may hagdan. Pero may sinabi siyang nakasaksak sa ego ko ng pagkatindi tindi. Nakakabwiset talga ang bungangaan ka ng isang taong naging rason ng pagkasira ng buhay mo.

“Napaka iresponsable mo! Nagawa mo pang pumunta dito gayong lasing ka na?! You are just taking your daughter’s love for granted! Mahiya ka naman sa sarili mo!” That’s the fvcking it! Ang lakas din naman ng loob niyang pagsabihan ako ng ganun. Nakakainit ng ulo. It’s like, I’m speeding myself 360 miles per hour towards my danger zone. Nakakabwesit!

Sa inis ko, nasakal ko siya sa mga mahihigpit kong kamay. Naglakad ako paabante at siya naman paatras hanggang sa mapasandal siya sa pader. Nang-iinit ako sa galit, ano bang gusto ng babaeng ito? Alam niya bang pinapatay ko na siya sa isip ko? Kung hindi lang dahil sa anak ko, siguro matagal ko na ‘tong tinapon sa napakalayong lugar.

Tinggal ko ang kaliwang kamay ko sa pagkakasakal sa kaniya, ang kanang kamay ko na ang mahigpit na nahawak sa leeg niya. Padabog kong hinampas ang kaliwa kong kamay sa pader sa may bandang gilid ng ulo niya. Nagulat siya sa ginawa ko. Akala niya siguro sa mukha niya tatama iyon. Believe me, gusto kong gawin iyon pero, for the sake of my daughter, I’ll let her pass my wrath.

“DO YOU KNOW HOW ANNOYING YOU ARE RIGHT NOW? YOU’RE OVER THE TOP PERPLEXING WOMAN! HOW DARE YOU SAY THAT!” I spit those words between my gritting teeth. Impit na pagsigaw ko iyon sa kaniya kasi ayokong magising ang anak ko at makita niya ang galit ko towards her mother. Diniinan ko ang pagtulak ko sa kaniya sa pader.

“Aray! Pervince, bitiwan mo ako, nasasaktan ako!” pinilit niyang kumiwala sa pagkakahawak ko sa kaniya pero, sa lakas ko compared sa lakas niya, hindi siya mananaig sa akin. Galit ako so my strength is doubled. Hindi niya sana ako ginalit kung ayaw niyang masaktan.

“AYAW MO PALANG MASAKTAN, EDI SANA HINDI MO NALANG AKO GINALIT! TELL ME WOMAN, ANO BA GUSTO MO?” nilapit ko ang mukha ko sa kaniya noong sabihin ko iyon. Mga two inches nalang ang pagitan ng mga mukha namin. I can’t deny the anger and sarcasm of my expression. I know that my eyes are also burning with anger kasi noong makita ko ang expression ng mukha niya, parang bigla siyang nanlambot.

Nakatitig lang siya sa mga galit kong mata, at di kalaunan, mas binabaan niya pa ang tingin niya. Mula sa mga mata ko, tinignan niya ang ilong ko, her breathing deepens at patuloy din ang paglunok niya. Pagkatapos noon, muli niyang binaba ang mga tingin niya hanggang sa tignan niya ang mga labi ko. I can’t help to wonder kung ano iniisip ng babaeng ito.