The Ancestral House

Ang Mga Bulong sa Lumang Silid

“Sir, hindi ko alam ang lahat ng detalye. Pero ang masasabi ko lang, maraming bagay dito na mas mabuting hindi na binubuksan.”

“Ano’ng ibig niyong sabihin?”

“Sir Samuel, ang bahay na ito ay may kasaysayang hindi maganda. Baka sa pagmamadali niyong i-renovate ito, may mabuksan kayong hindi dapat.”

Kinagabihan, nagdesisyon si Samuel na magsagawa ng masusing inspeksyon sa bawat sulok ng bahay. Bitbit ang isang flashlight, sinuyod niya ang bawat silid, sinisilip ang mga kisame, sulok, at lumang kasangkapan.

Habang papasok siya sa isang kwarto na matagal nang hindi nagagamit, biglang humangin mula sa bintanang bahagyang nakaawang. Kumalampag ang pinto, at parang may mabigat na presensyang bumalot sa paligid.

“Parang ang creepy naman dito,” bulong niya sa sarili habang nililibot ang mata sa dilim.

Habang naglalakad, narinig niya ang mahihinang bulong na tila nagmumula sa isang bahagi ng silid.

“Samuel… bumalik ka…”

Biglang tumigil ang kanyang mga paa. Napatingin siya sa paligid, ngunit walang ibang tao roon.

“Baka imagination ko lang,” aniya, ngunit ramdam niya ang kilabot na gumagapang sa kanyang likod.

Binuksan niya ang bintana upang pahanginan ang kwarto, ngunit habang ginagawa ito, tila naramdaman niyang may mga matang nagmamasid sa kanya.

“Hello? May tao ba diyan?” tanong niya nang malakas, umaasang sagutin siya. Ngunit wala siyang narinig kundi ang paghinga ng hangin.

Kinabukasan, napagpasyahan ni Samuel na bumalik sa kwarto upang siyasatin ito muli. Sa liwanag ng araw, nagmukha itong ordinaryong silid na puno ng alikabok at sirang gamit. Ngunit kahit anong pilit niyang kumbinsihin ang sarili na normal lang ang lahat, hindi maalis sa isip niya ang narinig niyang bulong.

Habang pinupunasan niya ang lamesa, napansin niya ang isang lumang salamin na nakasandal sa pader. Nilapitan niya ito upang linisin, ngunit habang pinupunasan ito, napansin niyang may mga malalabong aninong gumagalaw sa likod niya—mga anyo ng tao na tila nagmamasid sa bawat galaw niya.

Lumingon siya, ngunit walang tao. Nang bumalik ang kanyang tingin sa salamin, nawala rin ang mga anino.

“Okay… baka kulang lang ako sa tulog,” bulong niya sa sarili, pilit na pinapakalma ang tumitibok niyang puso.

Biglang pumasok si Mang Isko, hawak ang ilang lumang gamit mula sa bodega.

“Sir, mukhang busy kayo diyan,” bati ng matanda.

“Mang Isko, may napapansin ba kayong kakaiba dito?” tanong ni Samuel, pilit na pinipigil ang kaba.

“Kakaiba? Anong ibig niyo pong sabihin?”

“Parang… may mga nagmamasid. May naririnig din akong bulong kagabi.”

Bahagyang tumigil si Mang Isko at tila nag-alangan bago sumagot. “Sir, gaya ng sabi ko, mas mabuti nang huwag niyong bigyan ng pansin ang mga ganitong bagay. Basta, ingat po kayo.”

Nang umalis ang matanda, tumingin si Samuel sa salamin. Sa pagkakataong ito, parang may bakas ng isang kamay na lumitaw sa likod ng salamin—isang bakas na tila nanlalamig at nananakot.

Sa hapon ding iyon, nagpatuloy si Samuel sa paglilinis ng iba pang bahagi ng bahay. Napadpad siya sa isang lumang kabinet na nasa sulok ng isa pang kwarto. Bahagyang sira na ang pinto nito, at tila hindi ito nabubuksan nang maraming taon.

Ginamit niya ang isang crowbar upang mabuksan ito. Sa una’y hirap na hirap siya, ngunit sa huli’y tumunog ang kalawanging bisagra at bumukas ito nang may nakabibinging kalampag.

Sa loob, nakita niya ang isang kahon na balot sa tela. Nang buksan niya ito, tumambad sa kanya ang isang antigong diary.

“Isa na namang diary,” aniya habang binubuksan ito. Ngunit sa unang pahina pa lang, napansin niyang kakaiba ito. Hindi ito diary ng isang ordinaryong tao—ito’y naglalaman ng mga kwento ng kalupitan, galit, at pagkamatay.

Enero 18, 1922

Pinagmamasdan ko ang kanyang mukha habang natutulog. Wala siyang kaalam-alam sa ginawa ko. Hindi na siya magigising bukas…

Pebrero 5, 1922

Sinubukan niyang tumakas. Pero ang mga anino ay laging nanonood. Walang makakawala.

Habang binabasa ni Samuel ang mga pahina, unti-unti niyang naramdaman ang pagbigat ng paligid. Parang may bumabalot na lamig sa silid, at tila naririnig niya ang mga mahihinang halakhak mula sa di malamang direksyon.

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto nang mag-isa. Nabitawan niya ang diary at napalingon siya.

“May tao ba?” sigaw niya, ngunit walang sumagot.

Sa puntong iyon, ramdam niyang hindi na niya kayang balewalain ang nangyayari.

“Lara, kailangan kitang makausap,” bulong niya sa sarili habang mabilis na nililigpit ang diary.