Mainit ang araw ngunit may kaaya-ayang simoy ng hangin sa ilalim ng matandang punong akasya. Ang mga dahon nito’y bahagyang sumasayaw sa ihip ng hangin, habang ang anino nitong malawak ay tila yakap ng kalikasan para sa sinumang nagnanais ng sandaling pahinga.
Sa lilim ng punong iyon, nakaupo si Sidney sa isang lumang bangkong gawa sa kahoy. Nakasandal siya, ang kanyang mga mata ay malayo ang tingin, nakatuon sa malawak na bughaw ng dagat na umaabot hanggang sa abot-tanaw. Tila sinasagot ng dagat ang kanyang katahimikan, ang bawat alon ay tila isang bulong—paalala ng mga alaalang hindi pa rin niya lubusang malimutan.
Kasabay ng pag-indayog ng mga dahon at hampas ng alon sa pampang ay ang kaluskos ng mga yabag ng maliliit na paa.
"Ate Sidney!" tawag ng isang tinig na puno ng tuwa.
Napal
