Lalong lumakas ang ulan, parang ayaw tumigil ng langit sa pagbuhos ng galit nito. Ang bawat patak ay parang sibat na bumabaon sa yero ng lumang kubo, kumakabog na tila drumbeat ng isang masamang balita. Tumutulo ang ulan sa gilid ng mga dingding, lumulusot sa siwang ng kahoy, at sinasabayan ng hiyaw ng kulog na dumidiretso sa dibdib ang dagundong.
Sa may hamba ng kubo, nakasandal si Sidney. Hindi siya gumagalaw. Hindi rin siya umiimik. Nakatayo lang doon, parang estatwang gawa sa ulan, lamig, at kung anumang lungkot na mas mabigat pa sa madilim na langit. Ang kanyang buhok, dikit na dikit sa pisngi. Ang suot niyang manipis na blusa, basang-basa at hapit na sa kanyang balat. Halos aninag mo ang linya ng kanyang katawan—pero walang anuman doon ang kaakit-akit. Dahil ang nangingibabaw… ay an
