THE RIGHT ONE - ARCIEGO

FOURTEEN: NO, UGH! DON'T STOP

WARNING: R18+ READ AT YOUR OWN RISK NA LANG PO, SALAMAT. :)))

Cadie's

"Thank you," ngumiti siya sa akin. Tumango naman ako agad sa kaniya. Akmang tatalikuran niya na ako upang buksan ang pinto nang unit niya pero pinigilan ko siya.

"Magiging maayos din ang lahat, Fe," sabi ko sa kaniya. I could still feel her sadness, even though she had been laughing earlier.

"Ano pa nga ba? Thank you, ulit. Sinamahan mo 'ko," she said to me. I am aware that her eyes were swelling. Kanina pa siguro siya umiiyak, eh. Hindi ko na rin naman sinabi sa kaniya.

Ngayon, mapupungay na ang mga mata niya. She looked tired and wanted to sleep. Pero kung ako ang tatanungin, ayaw ko muna siyang umalis.

Nandito kami sa 17th floor. Kung saan ang unit niya, I insisted na i-hatid ko siya rito. Pumayag na lang siya at ngayon na nasa may tapat lang kami ng unit niya ay ayaw ko na munang pumasok siya riyan...

Ng hindi ako kasama...

"O-of course. May tanong lang sana ako," sabi ko pa sa kaniya. Hindi ko maintindihan ang sarili ko, hindi ko alam kung bakit ko pa pinapahaba ang usapan.

"Ano 'yon?" tanong niya sa akin.

"Mahilig ka bang gumala tuwing gabi? Iwas-iwasan mo 'yon. Lalo na kung wala kang kasama," sabi ko na lang sa kaniya. Natawa lang siya at saka tumango sa akin.

"Kasama naman kita kanina kaya okay lang 'di ba?" sabi niya sa akin. Tinitigan ko lang siya. Hindi naman ako sumagot sa sinabi niya, tinapik niya na lang ang balikat ko. "Inaantok na ako, salamat na lang ulit," sabi niya. Humikab pa nga ito. Tumalikod na ulit siya sa akin pagkatapos ay binuksan na nito ang pinto ng unit niya. Tuluyan na siyang pumasok.

I clenched my jaw. Hindi ko alam kung ano ba itong nararamdaman ko. Hindi ko matukoy. Wala na siya ngayon sa harapan ko.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatayo sa posisyon ko na iyon, nakatulala lang sa pinto. I'm just thinking of how we ended up here.

Dahil aksidenteng nabangga ko siya? Part of me is grateful that she didn't die. Na hindi severe iyong aksidente. Kasi kung nangyari nga't namatay siya sa aksidente, wala ngayon si Faith sa harapan ko.

I mean, Fe.

Edi sana wala akong aayain na magkape pero napunta sa friendly date. Sana hindi ako makakaramdam ng tuwa ng ganito. Hindi ko alam ang rason kung bakit ba gusto ko siyang nakikita. Hindi ko matukoy, hindi ko pa alam. Hindi pa ako sigurado.

Sana rin hindi niya ako aayain na kumain ng maraming matatamis na pagkain. Namangha na naman ako sa kaniya ngayong gabi. Siya lang ata ang una at huling babae na nakilala ko na gano'n kumain. Like, the f**k. Ang lakas niya kumain ng sweets.

Hindi ko nga kinaya iyong binigay niya sa aking pagkain. Ang tindi ng tamis niyon.

Alam ko na sobrang lungkot niya talaga ngayon. Nawalan siya ng kaibigan, kapamilya na rin. Malapit sa pamilya nila kay Carmie.

Hindi ko rin inaasahan na mangyayari 'to. Narinig ko rin kanina na sumalpok ang van sa kotse na sinasakyan ni Carmie. Iyong van daw ang may problema. And dead-on arrival si Carmie, wala na. Achill didn't have a chance to marry her, to make a family with her.

Parang kailan lang ay engagement party nila. Hindi pa nga ito nagtatagal. Wala pang isang buwan, ang bilis lang matapos ng kaligayahan.

Pati ng buhay. You didn't know kung kailan ka mamamatay.

Naalala ko lang ang kapatid ko. She died, pero ang mas masakit pang parte ay hindi namin siya nagawang pag-lamay-an. Hindi kami nagkaroon ng pagkakataon na magpaalam sa kaniya.

Mahirap man tanggapin, kailangan pa rin. I love my sister so much. Siya lang iyong nagbigay buhay sa pamilya namin. Madalas mag-away ang mga magulang ko. Hindi lang sila naghihiwalay dahil iniisip nila ako. Pero nang dumating sa amin si Vera? Hindi na napapadalas ang pag-away nila. Tuwang-tuwa sila at hindi na lang sila nag-i-stay sa relasyon para sa akin o para kay Vera.

Nakikita ko kung gaano nila kamahal ang isa't isa. Nabalik nila kung anong meron sila bago sila magpakasal.

Pero nangyari nga, namatay si Vera. Doon na naghiwalay ang mga magulang ko. Ngayon, may iba nang pamilya si Papa.

Si Mama naman nag-adopt, si Anirema na. About Ani, hindi na talaga ako galit sa kaniya. Hindi niya naman pinapalitan ang kapatid ko, hindi niya mapapalitan iyon.

Dahil kay Anirema, walang tumatagal sa akin araw-araw at papauwiin ako sa bahay. Sesermunan, papagalitan ng mga bagay-bagay. 

Nagsimula na akong tumalikod sa unit ni Fe. Naglakad na rin ako papalayo pero.

"Tang*na," napamura ako. I just can't help myself anymore. Mabilis akong naglakad pabalik sa tapat ng unit ni Fe. I pressed the doorbell. Wala naman kaagad sumagot sa akin kaya patuloy lang din ako sa pag-doorbell.

Until she finally opened the door.

"Sinabi ko nang san ㅡ"

Fe's

"Inaantok na ako. Salamat na lang ulit," I said to him. Tinitigan niya lang kasi ako, eh. At medyo hindi ako komportable sa mga titig na iyon. Baka may magawa akong hindi kanais-nais.

Pumasok na ako sa loob ng unit ko. Hindi ko na siya nilingon. Malamang ay sa unit niya ns rin ang punta niya.

Pagpasok ko sa loob ng bahay ay pumasok ako sa bathroom. I decided to take a bath, gusto ko rin ulit iiyak lahat ng sama ng loob ko.

Lahat ng pagkakamali ko. 'I'm sorry, anak. Hindi dapat kita ipinamigay.'

Isa pa si Carmie. Kung nasaan man siya ngayon, sana maging masaya siya. We love her, hindi rin madali sa amin ang biglaang pagkawala niya.

Umiyak lang ako nang umiyak habang nasa umaagos sa katawan ko ang mga tubig na galing sa shower.

Nandito na si Zachary kaya hindi na ako mapipigilan. Kung gusto niya pa rin ibibigay ang anak ko bukas. Magkamatayan na. Papalipasin ko lang ngayong gabi. Hihingi na rin ako ng tulong kay Misael. Pinsan niya 'yon. Kung kailangang sabihin kay Misael kung bakit. Sasabihin ko na ang lahat, dahil maaaring tulungan niya ako.

Iyon din ang isa sa mga bagay na dapat ginawa ko noon. Dapat humingi ako ng tulong sa pamilya ko. Kay Kuya Achill, natulungan niya pa sana ako 'di ba? Natakot kasi ako, eh.

Siguro nga, tama si Zachary. Duwag ako.

Hindi man siguro ako magiging perpektong ina. Pero susubukan ko. Pagod na akong manood lang, tingnan lang sa picture ang anak ko. Pagod na ako na palaging ganito na lang.

Kung magmamatigas si Zach at hindi ako hahayaan na lapitan ang anak ko. Darating kami nito sa korte. Sasabihin ko na rin sa mga magulang ko ang tungkol sa apo nila.

Si Kleizer.

Hindi pa man ako tapos maligo ay bigla kong narinig ang sunod-sunod na pag-doorbell. Napakunot naman ang noo ko at hindi ko maiwasang magtaka. Wala akong ine-expect na tao rito.

Wala naman akong delivery. Kung si Mommy or Kuya Achill 'yan ay hindi na nila kailangang mag-doorbell. Dahil may key card din sila. Kasi dati palagi akong may naiiwan na gamit dito. Pinapakuha ko 'yon kay Kuya Boss. Palaging nangyayari kaya may mga key card sila.

Tungkol ulit kay Sael, hindi ko alam kung makakausap ko siya ng matino tungkol dito, nagluluksa sila sa mga oras na 'to.

Nang pumasok iyon sa isipan ko ay nagdadalawang-isip na tuloy ako na humingi ng tulong sa mga taong malalapit sa akin. Lalo pa't nagluluksa ang lahat sa pagkawala ni Carmie.

Hindi ko naman puwedeng palagpasin 'to. Wala akong tiwala kay Zach sa ngayon. Wala akong tiwala sa sinabi niyang dito lang sila at hindi niya sa akin i-tatago. Basta, huwag akong lalapit.

Hindi ko na kaya iyon. I'm longing for my son. May karapatan pa rin ako dahil ako ang ina niya.

Hindi pa rin tumitigil ang sunod-sunod na pagtunog ng doorbell kaya nagtapis na lang ako at saka lumabas ng bathroom.

"Sandali!" inis na lang na sabi ko. Nakasimangot pa ako habang papunta sa may pintuan.

Dahan-dahan ko nang binuksan ang pinto. "Sinabi nang sandali ㅡ"

I couldn't even finish my sentence when he shut me up by his lips. Napa-atras ako ng kaunti. Kinabig niya lang ako papalapit sa kaniya at patuloy na hinahalikan.

Nag-init naman ang mukha ko ㅡ no! Ang buong katawan ko dahil sa nangyayari. Wala akong suot na kahit ano maliban sa tuwalyang nakatapis sa akin.

Akala ko ba nakaalis na siya?

Hindi ko rin siya matulak dahil mas malakas siya sa akin at mariin ang ginagawa niyang paghalik sa akin. Nagsisimula nang maging marahas ito. Akala ko ba?! Gentle siya?!

Nagpaagos na lang ako sa nangyayari. He was kissing me so I kissed him back.

I want to. I slowly opened my mouth to let his tongue in.

Sinalubong naman kaagad iyon ng dila ko. Nagugustuhan ko 'to.

Nagugustuhan ko ang lahat ng nangyayari ngayon. I like this, I want this. Napapaatras lang ako, sumusunod lang din siya sa akin. Napansin ko na isinara niya na ang pinto ng unit ko. He pinned me on the wall and he was still kissing me, parang uhaw na uhaw siya sa halik.

Napatingala ako nang dahan-dahang bumaba ang halik niya. Dahil nakatapis lang ako ay naging madali lang dumapo ang labi niya leeg ko. 

"Ahhh," I moaned. I could feel his tongue on my neck. Akala ko ba ako ang first kiss niya? Iyong sa elevator? So ibig sabihin, wala pa siyang nagagalaw na babae.

Pero tang*na, bakit ang galing niya? He looks like an expert. Hindi ko na lang talaga maiwasan na mapaungol. "Ahhh, hmm."

I bit my lower lip when he suddenly traced my collar bone using his tongue. Naramdaman ko ang hindi mapakali niyang kamay sa likod ko. Lalo ko lang nakagat ang pang-ibabang labi ko nang marahas niyang hilahin pababa ang tapis ko.

He wrapped his arms around my waist. He looked at me in the eyes. Nakikita ko ang magaganda niyang mga mata. His brown eyes...

"You're gorgeous," sabi niya sa akin. Bumaba ang tingin niya sa mga labi ko. Itinaas niya ang isa niyang kamay at hinawakan ang pang-ibabang labi ko gamit ang kaniyang hinalalaki.

May naramdaman na naman akong kakaiba sa puson ko. I am aware that my down there is starting to get wet.

"Your lips are so sweet," sabi niya sa akin. Wala akong ibang ginawa kung hindi ang mapa-kagat labi.

Pinipigilan ko ang sarili ko na huwag magsalita. Kasi alam ko na ang sasabihin ko lang sa kaniya ay 'Continue'.

"Tang*na," malutong na mura niya habang nakatingin siya sa labi ko pagkatapos niyon ay sinunggaban niya na naman ako ng halik.

That's what I am waiting for him to do.

I cupped his face and just kiss him back.

While we're doing that, I'm starting to undress him. Kahit paunti-unti.

Sampung taon na ang nakakalipas simula nang makipag-s*x ako. Siguro tama nga ang sinasabi ng mga kaibigan ko na tigang ako. Kaya madalas akong magsungit.

Topless na siya ngayon. Naramdaman ko ang mga kamay niya na dahan-dahang nilalandas ang daan papunta sa kung ano ang nasa gitna ng dalawang hita ko. Nakabukaka ako ng kaunti hanggang sa tuluyan nang makarating ang daliri niya roon. Parang gusto ko na lang tuloy ibukaka lalo. Nandito pa rin kami sa may wall.

"Ahhh! Ohhh!" I moaned. Ang sarap, napanganga na lang ako. He's now playing with my c**t. "H-How d-dare you, I thought ㅡ ugh, ahhhh sh*t! you're a virgin!"

"Yes. I am," he said huskily to me. "But I will admit that I watch p*rn," sabi pa nito sa akin. Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

This... This man! 

Pero tama nga naman.

Pagkatapos niyon ay dinala na niya na ako sa kuwarto ko. Pinahiga niya ako roon. Pumatong kaagad siya sa akin. He kissed me again on my lips.

Napuno ng ungol ang buong kuwarto ko. He's giving me so much pleasure and I started giving him. Hanggang sa ipinasok niya ang kahabaan niya sa akin.

Nakaramdam ako ng kaunting kirot. Hindi naman ito ang unang beses, nagkaanak nga ako, eh. Matagal na nga kasi simula no'ng huli akong makipag-s*x kaya siguro kaya may kirot pa rin. Na parang ito ang pinaka-una.

"V-Virgin?" He asked me while he's inside of me. “S-so tight!”

"No, ugh! Don't stop, please!" I pleaded, and he did.

Ipinagpatuloy lang namin ang ginagawa namin hanggang sa tuluyan na kaming mapagod. He lay down beside me. Ayon na lang ang mga bagay na naalala ko bago ako tuluyang makatulog.