FISTCHANTRA: The King's Fist

Chapter 1.2

Nasa pasilyo sila patungong royal dining area nang marinig niya ang sigawan ng mga kawal nila sa ibabang bahagi. Sumenyas siya kay Jefferson na dalhin siya sa open balcony nila upang sumilip. Naintindihan agad iyon ng kaniyang adiutor kaya dinala siya roon.

When they are there, he saw their chantrian warriors who undergo a training with their weapons. Mula sa taas ay tanaw niya ang mga makikisig at matitipunong mandirigmang ito. Naroon na naman ang isang bagay na gusto niyang makalakad subalit nawalan na siya ng pag-asa. He closed his eyes and slowly breathes the fresh air around. I don’t a have chance anymore. I have better accept my destiny that this is really me.

“Prince Duncan, tara na. Hinihintay na tayo ng hari at reyna,” wika ni Jefferson sa kaniya.

He opened his eyes and nooded. Tuluyan na siya nitong dinala sa royal dining area upang mag-almusal. Pagpasok naman nila roon, naghihintay na ang kaniyang mga magulang. Tinulungan na naman siyang ilipat ni Jefferson sa upuan dahil mababa lang ang kaniyang wheelchair.

“Good morning, Prince Duncan!” bati ng kaniyang ina. “How’s your day?”

“As usual,” tipid niyang tugon. Nagsimula na rin siyang kumuha ng pagkain at inilagay sa plato niya.

“So, what’s your plan today?” King Luccus asked him.

“Wala,” pagsusungit niya.

“Wala? Araw-araw mong sinasabi iyan. I have a plan for you. You will go to⸻”

“If I have to go to a magister and teach me how to hand a weapon, it’s wasting my time. I might take a rest and roamed around after,” saad niya.

Ang magister ay tawag sa isang taong marami ang kaalaman sa pakikipaglaban. Siya ang madalas na nagtuturo sa mga pangkaraniwang chantrian warriors. Ilang beses na rin siyang sinabihan ng kaniyang amang hari na mag-undergo ng training sa isang magister ngunit pilit lang siyang tumatanggi rito.

“Duncan, you will be the heir of the throne. How can you guard your people if you won’t take the chance to train yourself? Your impotence isn’t the main issue here. You are the main issue here,” matatag na wika ni King Luccus sa kaniya.

“My King Luccus! Huwag mong sasabihin iyan sa harapan ng anak mo,” sita ni Queen Lien dito.

Napapailing na lang ang hari sa kaniyang pagmamatigas na makumbinsing mag-aral ng self-defense. Subalit naroon pa rin ang papagpigil nitong pagsalitaan siya nang hindi maganda.

“The king is right. I am the main issue here.” Bumaling siya kay Jefferson. “Bumalik na tayo sa kwarto ko.”

“Yes, Prince Duncan.”

“Duncan, are you done?” tanong ng kaniyang ina.

“Yes,” tugon niya nang makasampa siyang muli sa wheelchair niya.

“Pero kaunti lang ang kinain mo,” pag-aalala ng kaniyang ina.

Hindi na siya tumugon pa upang hindi na muling lumawig ang kanilang diskusyunan. Wala namang magagawa ang mga magulang niya kung ayaw niyang masunod ang gusto ng kaniyang amang hari. Imbes na bumalik sila sa kanilang kwarto, inutusan niya si Jefferson na dalhin siya sa kanilang hardin. He was right there to unleash his emotions that he always does. Hinahayaan na lang din siya ni Jefferson at mamaya naman ay haharapin niya ang mga dokumentong kailangan niyang pag-aralan.