Kardelen, iki saatin sonunda dayısının markete dönmesiyle rahat bir nefes aldı. Derin bir iç çekerek tezgâhın arkasından çıktı, çantasını kaptığı gibi evin yolunu tuttu. Karnı zil çalıyordu. Eve varır varmaz üstünü bile değiştirmeden doğruca mutfağa geçti.
Annesinin sabah pişirdiği çöreklerden birkaçını kaptı, ayakta yemeye başladı. Ağzında hâlâ lokma varken oturma odasındaki defterini açtı; boş durmamak için o günkü ders notlarını tekrar etmeye koyuldu.Dün hiç çalışamamıştı, bugün hiç değilse tekrarını yapmalıydı. Dizi izlemek için komşuya gidecekti, yine çalışamayacaktı. Son bir sınavı kalmıştı zaten. Okul bitmek üzereydi.
Tam o sırada annesi telaşla içeri girdi.
“Kardelen!” dedi yüksek bir sesle.
Kadının yüzündeki endişeyi gören Kardelen’in boğazındaki lokma düğümlendi, çiğnemeyi
