เดอะ ฟอร์เรสท์ : รีสอร์ทบำบัดรัก

“ริน...พี่คงแต่งงานกับรินไม่ได้แล้วล่ะ ขอโทษนะ!” น้ำเสียงที่เอ่ยออกจากปากเขาทั้งราบเรียบและแสนเย็นชา แววตาไร้ความรู้สึกราวกับว่าที่ที่พูดจากปากนั้นคือเรื่องปกติที่เขาพูดออกมาได้ง่าย ๆ โดยไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่คนฟังรู้สึกราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาที่กลางศีรษะอย่างไม่ทันตั้งตัว ดารินชะงัก สมองเธอกำลังมึนเบลอไม่สั่งการไปชั่วขณะหนึ่ง “พะ...พี่เขมว่าไงนะคะ แต่งงานกับรินไม่ได้เนี่ยนะ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ อย่ามาล้อรินเล่นสิคะ พี่แอบตั้งกล้องไว้หรือเปล่า...” คนถามพยายามมองหาเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังอำ มันต้องไม่ใช่เรื่องจริงสิ “เปล่า พี่ไม่ได้ล้อเล่น นี่คือเรื่องจริง...”  “แต่พี่เขมคะ มันเกิดอะไรขึ้น รินทำผิดอะไร...”  หญิงสาวพยายามถามเสียงสั่นเครือ แต่คนถูกถามไม่แม้แต่จะหันกลับไปพูดหรือให้ความกระจ่างใด ๆ กับเธอ แต่กลับหันไปบอกทีมงานถ่ายภาพพรีเวดดิ้งตรงนั้นแทนว่า... “ผมขอยกเลิกถ่ายพรีเวดดิ้งนะครับ ขอโทษทุกคนด้วยที่ทำให้ต้องเสียเวลา” เสียเวลาอย่างนั้นเหรอ... ทีมงานทุกคนหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นทั้ง ๆ ที่กำลังถ่ายพรีเวดดิ้งกันอยู่ดี แล้วจู่ ๆ ก็โดนยกเลิกกะทันหัน          ดารินจับมือของเขมวันต์รั้งไว้ให้หันกลับมาคุยกันแต่เขาพยายามขืนตัวเลี่ยงที่จะหันมาสบสายตากับเธอตรง ๆ           “พี่เขม คุยกันให้รู้เรื่องก่อน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมพี่ถึงแต่งงานกับรินไม่ได้ ในเมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ตอบรินมาเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ตอบมา!” น้ำเสียงของเธอยามนี้กลายเป็นตวาดออกไปด้วยความโมโหระคนผิดหวังช้ำใจ มีอย่างที่ไหน จู่ ๆ จะมายกเลิกงานแต่งงานในตอนที่กำลังถ่ายพรีเวดดิ้งอยู่เนี่ยนะ “ขอโทษนะริน พี่แต่งงานกับรินไม่ได้จริง ๆ” เพี๊ยะ! หญิงสาวฟาดฝ่ามือลงไปที่แก้มของเขาอย่างจังด้วยความโมโหสุดขีด ท่ามกลางความตื่นตกใจของทุกคนในบริเวณนั้น ไม่มีใครกล้าพูดหรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ เมื่อเห็นทั้งคู่กำลังมีปากเสียงกันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ          เขมวันต์ดึงข้อมือออกมาจากการเกาะกุมของหญิงสาว แล้วรีบวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้นทั้งชุดแต่งงาน เขาไม่เปิดโอกาสให้ใครถามอะไรอีกแม้แต่คำเดียว “พี่เขม พี่เขม...กลับมานะ เรายังพูดกันไม่รู้เรื่องเลย รินบอกให้กลับมา...” หญิงสาววิ่งตามออกไปทั้งชุดเจ้าสาวมือหอบชายกระโปรงรุงรัง ปากก็ตะโกนเรียกชื่อคนรัก น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม เธอพยายามวิ่งตามสุดกำลังแต่สุดท้ายก็เผลอสะดุดชายกระโปรงถลาล้มไม่เป็นท่า ดารินเงยหน้ามองคนรักที่ขับรถหนีไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่แม้แต่จะไม่หันกลับมามองเธออีกเลย “กรี๊ด...” ดารินกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจและร้องไห้ออกมาอย่างเหลืออด เธอพยายามกดโทรศัพท์โทรหาเขมวันต์ แต่เขาก็ปิดเครื่อง ไลน์หาก็ไม่อ่าน เธอไม่สามารถติดต่อเขมวันต์ได้อีกเลย ไม่ว่าจะช่องทางไหน พี่ขอโทษนะริน พี่แต่งงานกับรินไม่ได้จริง ๆ คำพูดนั้นของเขมวันต์ราวกับมีดที่กรีดแทงเข้าไปกลางหัวใจของเธอจนเลือดอาบ การกระทำที่เย็นชาและไร้เหตุผลของเขายิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับสิ่งของไร้ค่าที่ถูกทิ้งและเหยียบย่ำซ้ำ ๆ จนยับเยิน ในตอนนี้หัวใจของเธอแหลกสลายแทบไม่มีชิ้นดี เจ็ดปีที่ผ่านมาไม่มีความหมายอะไร ราวกับว่าระหว่างเธอและเขา... เราไม่เคยรักกันเลยงั้นหรือ!