REINA POV
Tahimik. Masyadong tahimik.
Nasa loob na kami ng presinto, sa isang maliit na opisina kung saan inaayos ng mga pulis ang papeles para sa pansamantalang paglaya ni Papa. Naroon si Justino, abala sa pakikipag-ugnayan sa isa pang opisyal. Si Papa, nakaupo sa tabi ko—medyo payat, halatang napabayaan sa loob ng isang linggo.
Pero ang pinaka-maingay sa lahat ay… ang katahimikan ni Clyde.
Tahimik siyang nakatayo sa sulok ng kwarto, hawak pa rin ang brown envelope, parang kahit hangin ay ayaw niyang gambalain. Wala siyang sinasabi. Wala ring ekspresyon sa mukha. Malamig. Parang hindi siya ‘yung lalaking tumulong sa akin, ‘yung nagbihis ng sugat ko, ‘yung nagdala sa akin pauwi.
Lihim akong napatingin sa kanya. Hindi man lang ako makabasa ng kahit ano sa mga mata niya. Blangko.
“Ma’a
