NO LIMITS

The Tension

NO LIMIT

The forbidden game begins...

Matapos ang ilang araw at unti-unti kong napapansin ang pagbabago ng routine namin. Halos araw-araw na nandoon si Rico sa bahay. Hindi na parang bisita - parang bahagi na ng bahay.

Dumadating bago maghapunan, tumutulong sa paghahanda, nakikipagkwentuhan hanggang gabi. At walang nakapansin. Walang hinala si Danilo, walang hinala si Jelo. Para sa kanila isa lang siyang mabait na kaibigan at estudyante na laging nandiyan.

Pero alam ko na may iba na. Hindi dahil may sinabi siya - kundi sa kilos niya. Sa paraan ng paglapit niya. Sa bawat tingin na hindi dapat para sa isang guro.

Isang hapon mainit ang panahon. Nasa sala lang ako naka-shorts at simpleng t-shirt - pambahay lang, komportable. Wala naman kasing inaasahang bisita. Biglang bumukas ang pinto at pumasok siya. Gaya ng dati may dala siyang prutas o meryenda.

Pero nang makita niya ako - tumigil siya sandali. Ang tingin niya dumaloy mula sa mukha ko pababa sa hita ko na naka-shorts. Hindi niya itinago. Tila sinadya pa niyang tumitig nang matagal bago siya bumati.

"Magandang hapon po, Ma'am Almira."

Tumango ako pero hindi ko nagustuhan ang tingin na iyon. Parang tinitimbang niya ako. Parang pinagmamasdan niya ako hindi bilang teacher at mama ng bestfriend niya, kundi bilang babae.

"Kanina ka pa ba nandito?" tanong ko habang tinutulungan ko siyang ilagay ang dala niya sa mesa.

"Kakadating lang po. Mainit po ngayon no? Bagay po sa inyo ang ganyan."

Natigilan ako. Hindi naman bastos ang pagkakasabi - pero may diin. May ibang kahulugan. "Pambahay lang ito, Rico. Mainit lang kaya ganito ang suot ko."

Ngumiti siya - yung ngiting alam kong ginagamit niya sa mga babaeng binobola niya. Yung ngiting mapangakit. "Alam ko po. Pero mas lalo kayong gumaganda kapag komportable kayo. Walang halong ayos - natural."

Hindi ko na sinagot. Pumasok ako sa kusina para maghanda ng meryenda. Akala ko mananatili siya sa sala. Pero sumunod siya.

Tumayo siya sa may pintuan ng kusina habang ginagawa ko ang mga kailangan. At sa bawat paglingon ko - nandoon siya nakatingin. Hindi umiiwas. Tinititigan niya ako nang diretso sa mata na parang may inaamin kahit wala siyang sinasabi.

"May kailangan ka pa ba, Rico?" tanong ko nang medyo may diin.

"Wala po. Pinapanood lang po kayo. Maganda po kayong kumilos. Hindi nagmamadali. Parang lahat ay nasa ayos kapag kayo ang gumagawa."

Umiling ako. "Tumigil ka na nga diyan. Umupo ka na doon. Lalabas na ang meryenda."

Umalis siya - pero alam kong nakangiti pa rin. Alam kong alam niyang naaapektuhan ako.

At iyon ang nagpapakita kung sino talaga siya - yung pilyong lalaki na sanay na nakukuha ang gusto niya sa pamamagitan ng tingin at salita. Hindi pa siya nagtapat ng pagmamahal - hindi pa siya nagsasabi ng gusto kita - pero ang kilos niya ang nagsasabi ng lahat.

Ang paglapit nang masyadong malapit. Ang pagdidikit ng balikat kapag magkatabi kami sa couch. Ang pagtitig sa aking mga binti at hita ko kapag nakaupo ako nang naka-shorts. Lahat ng ito ay alam niyang nakikita ko. Subalit ginagawa pa rin niya.

Nang maghapunan kami kasama si Jelo ay normal lang ang lahat. Nagtatawanan, nagkukwentuhan. Pero sa ilalim ng mesa ay naramdaman ko ang pagdikit ng tuhod niya sa akin. Bahagya lang. Mabilis pa rin. Pero alam kong sinadya niya.

Tumingin ako sa kanya, nakatingin siya sa plato niya parang walang nangyari. Parang hindi niya alam. Pero nang tumingin ako nang mas matagal, dahan-dahan siyang tumingin pabalik sa akin at ngumiti nang bahagya. Yung ngiting alam kong may alam siya.

Pagkatapos kumain tinulungan niya akong magligpit. Magkatabi kami sa kusina, naghuhugas ako, siya ang nagpupunas. Masikip nang kaunti ang espasyo kaya madalas magkadikit ang braso namin. At sa tuwing magkadikit ay hindi siya lumalayo. Hinahayaan niya. Minsan pa ay parang sinadya pang dumikit nang kaunti pa.

"Rico," tawag ko sa kanya nang mahina pero seryoso. "Alam mo kung hanggang saan lang tayo. Huwag mong palampasin 'yon."

Humarap siya sa akin... malapit. Masyadong malapit. "Ano po ang ibig sabihin niyo, Ma'am? Nagliligpit lang po tayo."

"Alam mo kung ano ang ibig kong sabihin. Yung tingin mo. Yung paglapit mo. Yung mga salita mo. Hindi tama 'yon. At alam mo 'yon."

Hindi siya umalis. Sa halip ay mas lalo lang siyang naging kalmado. "Hindi ko po intensyong bastusin kayo, Ma'am. Sadyang... napapansin ko lang po ang mga bagay na hindi napapansin ng iba. Ganda niyo po kasi. Mabait din kayo. At natural lang na mapansin ng sinuman. Hindi ko po ibig sabihin na masama ang intensyon ko. Sadyang totoo lang po ang nakikita ko."

"Totoo man o hindi ay hindi dapat sinasabi at ginagawa 'yon. May asawa ako. At ikaw ay estudyante ko at kaibigan ng anak ko. Igalang mo naman ang sarili mo at ako rin."

Tumango siya nang dahan-dahan. Pero hindi nahiya. Hindi humingi ng tawad nang buong puso. Parang tinanggap lang niya ang sinabi ko, pero hindi nangangako na titigil na. "Naiintindihan ko po, Ma'am. Pasensya na po kung hindi ko sinasadya na mapahiya kayo. Pero hindi ko po mapipigilan ang mata ko kung saan ito nakatingin. At hindi ko po mapipigilan ang bibig ko kung ano ang nakikita nito."

Umalis na siya palabas ng kusina. Naiwan akong mag-isa nakatayo doon habang patuloy na tumutulo ang tubig sa gripo. Hindi siya nagtapat ng pagmamahal. Hindi niya sinabing gusto niya ako. Pero ang kilos niya - ang pagtitig, ang paglapit, ang pagdidikit - lahat 'yon ay sapat na para malaman ko na hindi lang basta paghanga ito.

Ito ay pagpapaligaya. Ito ay pagpapakita na sanay siyang manalo sa ganitong paraan. Na sa tingin niya - dahil sa ganda at kilos niya - mapapasaakin niya rin ako.

Bago umuwi nagpaalam siya nang maayos kay Jelo at sa akin. Nang dumaan siya sa pinto ay huminto siya sandali. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, dahan-dahan, walang pag-aalinlangan.

"Uuwi na po ako, Ma'am Almira. Salamat po sa masarap na dinner."

"Ingat ka, Rico," ang tanging nasabi ko.

Nang makaalis na siya ay napabuntong-hininga ako. Alam kong mali ito. Alam kong hindi pwede. Pero ang mas nakakatakot ay alam kong hindi pa ito ang huli. Hindi pa siya nagsasabi ng kabit ano, kaya mas malaya pa siyang maglakad, tumitig, at lumapit. At habang hindi pa siya nagsasabi ng totoong nararamdaman ay mas mahirap siyang pagsabihan. Dahil wala naman siyang ibang motibo. Kilos lang. Tingin lang. Paglapit lang.

Pero alam ko na sa ganoon nagsisimula ang lahat. Hindi sa salita, kundi sa maliliit na bagay na unti-unting nakasanayan hanggang sa hindi na mapigilan. At iyon ang ginagawa niya at pilit na pinapalambot ako nang hindi nagsasalita. Gamit ang mata, gamit ang kilos, gamit ang pilyong ngiti na sigurado siyang epektibo.

Hahayaan ko pa ba siyang magpatuloy - o papatigilin ko na siya bago pa man niya mabigkas ang mga salitang hinding-hindi ko matatanggap?