Hinagpis Ng Isang Api (SSPG)

KABAYONG KURIMAW

Tuluyan nang umalis sa harapan ko si Sham, at saka lang ako nakahinga nang maluwag. Grabe ang aura niya nakaka-intimidate! Paano pa kaya kung galit siya? Akala ko sa social media lang siya ganun, pero mas malala pala sa personal.

Nakakapagtaka lang ang mga sinabi niya kanina, pero bahala na. Wala namang mawawala sa akin kung mag-stay muna ako sa condo niya. Ngayon lang naman ako makakaranas ng ganito, kaya susulitin ko na.

Ginala ko ang paningin ko sa paligid.

“Wow... ang ganda naman dito.” Namamangha kong bulong habang iniikot ang mata sa bawat sulok ng condo. Ang mamahal ng gamit hindi lang basta mayaman ang may-ari nito, kundi bigatin talaga!

Lumapit ako sa malaking bintana, at halos malula ako sa tanawing bumungad sa akin.

“Grabe! Ang ganda ng view!” Napangiti ako habang tinitingnan ang mga naglalakihang skyscrapers sa labas. “Iba talaga ‘pag mayaman, mapapa-‘sana all’ ka na lang.”

Pagkaraan ng ilang minuto, kumalam ang sikmura ko. Agad akong dumiretso sa kusina para maghanap ng makakain. Nang buksan ko ang ref, napanganga ako sa dami ng laman. Pero dahil nahihiya akong basta-basta kumuha, sa pantry na lang ako naghanap ng pagkain.

Nakakita ako ng tinapay at iba’t ibang klase ng mamahaling palaman. Agad kong tinikman ang ilan sa mga ito.

“Wow, ang sarap!” Namilog ang mata ko sa tuwa. “Ngayon ko lang nakita ‘to sa personal, sa TV at advertisements ko lang ‘to nakikita dati.”

Sinulit ko na ang pagkakataon hindi naman ako patay-gutom, pero hindi ko rin afford ang ganitong pagkain. Sa halagang ganito, mas pipiliin kong ipang-ulam na lang ‘to para sa amin ni Nanay.

SHAM’S POV

Paglabas ko ng condo, sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko.

“Bakit ko nga ba nasabi ‘yun kanina? Haist.”

Napailing ako habang pasimpleng tinapunan ng tingin ang phone ko. Agad kong binuksan ang CCTV app para tingnan kung anong ginagawa ni Uryhia. Nang makita ko siyang paikot-ikot at namamangha sa paligid, napatawa ako. Para siyang bata na first time makapasok sa isang five-star hotel.

Tiningnan ko ang kusina sa screen. Halatang may hinahanap siya. Doon ko lang naalala na wala pala akong lutong pagkain sa condo.

Agad kong tinawagan si Mang Carlo. “Dala kayo ng pagkain sa condo.”

“Noted, boss.”

Alam ng tauhan ko ang rules ko maging alerto, pero huwag lumampas sa limitasyon. Alam kong kahit makita nila si Uryhia sa condo ko, hindi sila magtatanong o makikialam.

Muli kong pinanood ang CCTV feed gamit ang wireless earpads ko. Sakto namang narinig ko ang reklamo ni Uryhia.

“Wala man lang siyang stock na karne o isda? Pati gulay na pampalasa sa sabaw, wala?” Napailing siya habang binubuksan ang mga cabinets. “Puro lettuce at pang-salad lang? Jusko naman!”

Napangisi ako. Hindi niya alam na talagang ganoon ang lifestyle ko.

“Ang ganda ng kusina pero walang display na mga seasoning? Akala ko parang sa TV na ang daming spices sa gilid.” Bulong niya, pero rinig na rinig ko dahil may speaker ang CCTV system ko.

Bigla siyang napatalon.

“Ay kabayong kurimaw! Nakakagulat naman, putik! Doorbell lang pala ‘yun!”

Halos matawa ako sa pagkagulat niya. Mas lalo siyang nagmumukhang cute sa paningin ko.

Sumilip siya sa peephole. “Mahirap na, baka may magnakaw o kaya may manyakis na biglang sumulpot.”

Nang matiyak niyang empleyado ng condo ang nasa labas, binuksan niya ang pinto.

“Ma’am, pagkain po. Pinapadala ni Sir Sham,” magalang na sabi ng staff habang inaabot ang paper bags.

“Salamat, kuya.” Nakangiti si Uryhia, pero agad yumuko ang staff. Alam nilang bawal silang makipag-eye contact o ngumiti sa kanya—isa ‘yon sa mga bagong utos ko.

Pagbalik niya sa loob, sinipat niya ang laman ng paper bags.

“Grabe, ang dami! Parang sinasabi niyang magtatagal ako rito sa condo niya, ah.” Pabulong niyang sinabi bago bumungisngis.

“Wow, may pizza, may kanin at ulam! Mukhang mamahalin!” Inamoy niya ang isa sa mga pagkain. “Baka masarap din siyang magmahal—anong sabeeeehhh? Joke lang!” Tawa siya nang tawa mag-isa, parang sira.

Bigla akong napaismid.

“s**t! Tinawag niya akong kurimaw? Sa gwapo kong ‘to?” Napataas ang kilay ko. “Bulag ba siya?”

“Sir, may sinasabi po kayo?” tanong ng sekretarya kong si Jane.

“Oh, s**t. Narinig ba niya ako?” Mabilis akong umayos ng upo.

“Wala, Jane.”

“Ah, okay, sir. Akala ko may kausap kayo.”

Napalingon ako sa screen nang muli kong marinig ang boses ni Uryhia. Pero sa pagkakataong ito, nagpatigil sa akin ang sinabi niya.

“Talagang masarap akong magmahal,” sagot ko sa isip ko, sabay ngisi.

Pagdating ko sa boutique, hindi na ako nagpatumpik-tumpik. Kumuha ako ng bag at nagsimulang maglakad-lakad sa loob, pinili ang mga damit na sa tingin ko’y magugustuhan niya.

Isang set ng undies at bra.

Isang dress.

Ilang t-shirt at pantalon.

At syempre, isang pares ng sandals para kumpleto.

Pagkatapos, dumiretso ako sa cashier.

“Sir, 2.3 million po ang lahat,” magalang na sabi ng saleslady.

Walang pag-aalinlangan kong inabot ang black card ko. “Charge it.”

Matapos magbayad, tinapunan ko ng matalim na tingin ang staff. “Wag mong sasabihin kay Mommy na pumunta ako dito. Understood?”

“Okay, sir.” Tumango siya agad, takot na suwayin ako.

Dahil may duplicate key naman ako ng condo, dumiretso na ako roon. Nilapag ko ang mga pinamili sa lamesa sa loob ng kwarto ko bago lumapit sa pinto ng guest room. Tahimik kong sumilip pero sa mismong sandaling ‘yon, halos mapamura ako.

Tangina.

Nakadapa si Uryhia, at bahagyang bumaba ang kumot niya. Sa pagitan ng kanyang hita, nasilayan ko ang perlas ng silanganan.

Walang buhok.

Makinis.

Mapusyaw na rosas.

Para akong tinamaan ng lintik. Biglang tumigas ang patola ko, kaya napaatras ako nang mabilis.

Tangina! Ano ‘to?

Napakapit ako sa hamba ng pinto, pilit pinapakalma ang sarili. Hindi pwedeng magtagal ako rito. Baka mahalata niya na andito ako.

Agad akong tumalikod at lumabas ng kwarto. Buti na lang may isa pang banyo ang condo para sa mga bisita. Doon ako dumiretso para ilabas ang nag-uumapaw kong init.

Nang matapos, napahawak ako sa lababo at napatingin sa salamin. Kumalat pa ang katas ng patola ko, pero ang iniisip ko pa rin ay ang nakita ko.

Nakakaulol.

Huminga ako nang malalim bago lumabas ng banyo. Kailangan ko nang umalis bago pa ako tuluyang magpatalo sa tukso.

Pagkalabas ng condo, binilisan ko ang hakbang ko. Alam kong ganitong oras naglalabasan ang mga tao sa condominium mga usisero at usiserang parang mga aswang kung makatingin. Ayokong may makakita sa akin at kung ano pa ang pag-isipan nila.

Pagdating sa sasakyan, agad akong sumakay at sumandal sa upuan.

“Uwi na tayo, Mang Carlo,” utos ko. “Darating sina Mommy madaling araw, kaya kailangan kong andun bago sila magkwento ng kung anu-ano tungkol sa trip nila ni Daddy sa Korea.”

“Okay, Boss.”

Habang nasa biyahe, hindi mawala sa isip ko ang nakita ko kanina. Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang makinis at rosas niyang perlas.

Tangina.

Parang gusto kong ipabalik ang sasakyan sa condo.

Pero hindi pa ngayon.

Napangisi ako.

Maghanda ka, Uryhia. Darating ang araw na titikman ko rin ang perlas mong ‘yan.

Pinilig ko ang ulo ko, pilit na inaalis ang naglalaro sa isipan ko.

“Boss, narito na po tayo sa mansyon,” anunsyo ni Mang Carlo.

Saka lang ako bumaba ng sasakyan at dumiretso sa kwarto ko dala pa rin sa isipan ko ang tukso na muntik ko nang hindi mapigilan.