Sabah güneşi bahçenin ıslak çimenlerini parlatırken, Elina ağır adımlarla kızın yanına yaklaşmıştı. Gözlerinde dikkatli bir merak, adımlarında ise çekingen bir cesaret vardı. Bahçede gördüğü bu genç kız, Madam Vanessa’nın zarif malikânesine pek ait görünmüyordu. Üzerindeki solgun mavi elbise, işçi kadınlarınkine benziyordu; kısa, sağlam elleri ve alnına düşen birkaç tel saç, Elina’ya bu kızın da hayatın çetin yükünü erken omuzlamış biri olduğunu düşündürmüştü.
Kızın bakışları kendisininkilerle buluşunca başıyla selam verdi. “Ben Clara,” dedi net bir sesle. “Ev işleriyle ilgilenirim. Dışarının işlerini… getiri götürünü yaparım.” Söyleyişinde ne övünç ne de utanma vardı. Sadece bilgi veriyordu.
“Elina. Ben de… yeni geldim,” dedi Elina. “Yani buradayım artık.”
Clara, elindeki kâğıdı Magda’
