"Rıfat?"
Bir an için beynim durmuş olmalı. O kan gölüne dönmüş odaya giren adamın silueti tanıdıkça mideme kramplar girdi. Omuzlarımı saran ellerin beni bastırdığını, yere çökmemi sağladığını ancak o zaman fark ettim. Dizlerim boşalmıştı zaten. Gözlerim ona kilitlenmişti. O! O kahrolası Rıfat Albayrak!
Boğazımda bir düğüm vardı, yutkunamadım. İçimde her şey paramparça oldu. Bildiğim her şeyi, inandığım herkesi bir bir kafamdan geçirdim. Ve sonra dudaklarım tekrar kıpırdadı.
“Rıfat?” dedim. Sadece ismi. Ama içinde birlikte geçirdiğimiz her dakikanın güveni, dostluğu, yoldaşlığı vardı. Hepsi tek kelimede yandı kül oldu.
Gözlerimi ondan ayıramıyordum. Ağır adımlarla yürüdü bana doğru, sanki her adımında kalbime bir çivi çakılıyordu. Beni tutan adamlara inat tüm gücümle bağırdım.
“Nasıl l
