ISA, DALAWA, TATLO hanggang walo ang bilang ko habang paulit-ulit ko itong ginagawa ang pag-unat sa braso ni sir Jave. Tuwing umaga ko ito ginagawa sa garden habang pasikat naman ang araw. Sinusubukan kong gawin sa kanya ito sa pag-asang makatulong sa kanya.
Sa magpahanggang ngayon ay hindi ko pa siya nakumbinsi na magpa-theraphy. At hindi pa rin ako naka-isip ng bagay na makapagpatawa sa kanya ng sa gano’n ay kusa siyang sumang-ayon sa aming lahat.
“Aray! Aray… dahan-dahan naman. Parang matanggal naman ang braso ko sa kakahila mo pataas!” impit na sigaw ni Jave.
“Oh’ sorry sir, seryoso bang masakit?” pagtatakang tanong ko.
Ang pagkakaalam ko ay wala pa siyang pakiramdam dahil manhid pa ito. Simula sa kanyang paglabas sa ospital ay hindi pa ito nagkakaroon ng pakiramdam kahit kurut
