NABASA ni Ara ng luha ang dibdib ni Zeph. Hindi niya sinasadyang maiyak sa harap nito.
“Sshh,” alo ni Zeph. “Nahihirapan akong bitiwan ka sa ginagawa mo, Ara. ‘Pag hindi ka tumahan, iuuwi kita sa Cebu.” sabi nito, hinigpitan ang yakap sa kanya.
Napangiti si Ara. Abot-abot ang pagpipigil niya sa sariling tugunin ang yakap nito. Wala na sila sa Pulosa at tapos na kahapon pa ang usapan nila. Hindi na siya dapat magpadala sa damdamin. Naiintindihan niya kung bakit ganoon si Zeph, needy ito at siya ang natagpuan nitong pupuno sa nararamdamang kakulangan. Ngunit alam niyang walang malalim na kahulugan iyon para kay Zeph.
Sa paghihiwalay nila ay madaling makakatagpo ng bagong babae si Zeph na pag-uukulan nito ng atensiyon at panahon. Hindi na siya nito maaalala pa.
Kailangan nan
