Mizgin’in Anlatımıyla devam
Gözlerimi açtığımda gün çoktan başlamıştı. İçimde ağır bir hisle yataktan kalktım. Banyoda yüzümü yıkarken aynadaki kadına baktım, yorgun, ama hala ayakta durmaya çalışan bir kadın vardı karşımda. Üzerimi değiştirip aşağı indim.
Annem mutfaktaydı.
“Kolay gelsin, Songül Sultan.”
Başını kaldırıp gülümsedi.
“Sağ ol kızım. Uyandın sonunda, öğlen oldu.”
“Biraz dinlenmek iyi geldi anne,” diye mırıldandım. Sesimdeki kırgınlığı saklayamadım.
Yanıma yaklaştı, hiç konuşmadan sarıldı. O an içimde tuttuğum her şey boğazıma düğümlendi.
“Üzülme kızım, bir yolunu bulacağız.”
“İnşallah anne… Yoksa Cihangir Ağa beni bırakır, bundan korkuyorum.”
Derin bir nefes aldı.
“Ah kızım… Bir evladın olsaydı böyle olmazdı belki ama kader.”
“Ben de isterdim anne olmayı. Çok iste
