Mizgin 'in anlatımıyla devam
İçimdeki öfke dinmiyordu. Azalmıyor, aksine her saniye biraz daha güçleniyordu. Babamın “bekle” sözü kulaklarımda çınlıyordu ama ben bekleyemezdim. Beklemek zayıflıktı. Ben zayıf değildim.
Tek bir hedefim vardı; Dicle.
Başka hiçbir şeye ihtiyacım yoktu. O kadın hayatımdan çıktığı an her şey düzelecekti
Cihangir, sevdiği kadını kaybederse bir daha kimseye bağlanamazdı. Bunu biliyordum. O boşlukta ben kalırdım. Gerekirse hamile kalır, aşiretin istediği çocuğu verirdim. O zaman kimse beni gözden çıkaramazdı. Plan basitti. Engeli ortadan kaldır, gerisi kendiliğinden gelir.
Artık ilk adımı atmalıydım.
Telefonu elime aldığımda elim titremedi.
Tereddüt etmedim. Ekranda Civan’ın ismini gördüğüm an içimde kısa bir rahatlama oldu. Civan… Kuzenim. Paranın dilinden
