(Lexie Monteverdi’s POV)
Mabagal ang umaga sa hacienda. Yung tipong may katahimikang ayaw mong sirain — parang bawat paghinga mo ay sumasabay sa pag-ikot ng mga bentilador sa kisame at sa kaluskos ng mga dahon sa labas. May amoy ng lupa, kape, at bagong araw. Kung hindi ko lang alam na may immersion kami ngayon, baka nag-stay pa ako sa kama.
Bumangon ako nang marahan, inunat ang kamay, at sandaling tumitig sa kisame. Ang liwanag ng araw, dumudulas sa pagitan ng kurtina, nagbibigay ng kulay ginto sa buong kwarto. Ang tahimik. Masyado. Pero may kakaibang lamig sa dibdib — yung hindi ko alam kung excitement o kaba.
“Lex, ready ka na ba?”
Si Aira ‘yun, nakasilip sa pintuan. Naka-bucket hat na siya, at may sling bag na mukhang mas mabigat pa sa kanya.
“Almost! Five minutes lang!” sabi ko,
