Saat gecenin ikisiydi, ama ne bende uyku vardı ne de Tülay'da. Annem ise her zamanki gibi yatsı namazını kılar kılmaz yatmıştı. Biz de Tülay'la uzun zamandır yapamadığımız şeyi yapıyorduk; sohbet ediyorduk.
"Niye söyledin?" diye sorduğumda neyi kastettiğimi hemen anlamıştı.
"Aslında bu zamana kadar susmam hataydı. Çok daha önce söylemeliydim; ama işte ailemiz dağılsın istemedim. Ağabeyim, hepimize çok değer verir. Bu zamana kadar annemin gönlünü hiç kırmadı ama olanları öğrendiğinde bu durumun değişeceğini bildiğimden susmuştum. Hata etmişim."
"Peki ya şimdi her şey farklı mı olacak sanıyorsun?" diye sordum merakla.
Içini çekti. "Muhtemelen olmayacak; ama olması gereken buydu. Annem artık sınırı iyice aştı."
Başımı eğerek bakışlarımı ellerime diktim. "Ben onun zarar görmesini hiç iste
