Tülay uzattığım bir bardak suyu titreyen elleriyle alırken bakışlarım bizi dolu dolu olmuş gözleriyle izleyen annemi buldu. Nuran Hanım kızını tartaklarken annem o sıralarda evde değildi. Bu nedenle olup bitenleri sonradan benden öğrenmişti.
"Sağ ol," diyerek boş bardağı bana geri uzattı Tülay. Bardağı alıp sehpanın üzerine bıraktıktan sonra yanına geçip oturdum.
"Anlatmak ister misin?"
Sözlerimden sonra gözleri yine doldu. Anlaşılan yaşadıkları düşündüğümden de ağır şeylerdi.
"Anlatacak ne kaldı ki? Her şey ortada," diye fısıldadı. "Çocuğum olmuyor diye kocam tarafından kapının önüne konuldum. Bu yetmiyormuş gibi annem de beni istemedi."
"Öyle söyleme," dedim ben de titreyen sesimle. Belki de bu kadar hassas bir tepki vermemin sebebi kaderimizin benzer oluşuydu. Gerçi arada çok büyü
