Can You Break the Walls Around Me?

Friendship Over

Avich's POV

"Avich?"

I felt my heart skip a beat when I heard my name. Paglingon ko nakita ko si Vella nakakunot ang noo habang nakatutok sa white powder na nakakalat sa floor.

“V-Vella..”

"Anong nangyari rito? Naglaro ka ba ng chalk o ano?" sabi niya sabay punta sa bag niya para uminom ng tubig.

I felt relieved when she didn't mention anything about her powder. But it's not my thing to lie to her so I spoke without faltering.

"Pulbo mo yan. Binuhos ko." I said and then pretended to look nonchalant as I looked down towards the student's playing. But in truth, I was looking at her from my peripheral view. I saw her search for her face powder immediately and shook it a bit.

I'm done for. I know what she'll say. And it will be…….

Friendship's over, Avich.

There was silence before anyone uttered anything.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"Seriously. Wala ka talagang ibang mapagtripan? Pulbo ko pa talaga?"

Immediately, I looked at her like she's lost her mind.

'Mapagtripan?! Hindi mo ba'ko tatanungin kung bakit ko binuhos yan?! Mukha ba'kong mambubuhos ng pulbo pagbored?!'

"Parang naparami ata buhos mo ah. Nag-enjoy ka ba?" sabi niya sabay tingin sa akin na parang natatawa tas balik sa pulbo niya sa bag niya.

'No… way.'

'No one's.. no one's that good!'

"Next time wag mong pagtripan tong pulbo ko ah. Nagtitipid kasi ako ngayon kaya hindi ako makakabili ng pulbo agad. Oh pano? Balik na ako dun." sabi niya sabay pumanaog ulit para maglaro .

Naiwan nalang akong nag-iisip. Seriously, ako dapat ang humiwalay kay Vella. Maybe she's better off going with Flora and others. She's better off without a toxic friend like me.

…

Nang matapos na ang last subject namin sa umaga na ito, nag-isip ako kung ano ang gagawin ko para hindi na sumama si Vella sa akin.

“Vich, cr muna ako ah.” Biglang sabi niya sa akin tapos umalis.

“Sige.” Hindi ko siya hinintay at umalis na pagkatapos kong ilagay ang mga gamit ko sa bag ko.

I walked and walked until I reached the grandstand. Sobrang init ng araw pagpunta ko ron kaya tuloy ang laki ng mga pawis ko. Di ko nalang pinansin yun at nagpatuloy na sa paglakad at inakyat ang hagdan sa grandstand. Pumunta ako sa pinakataas na bahagi dahil walang masyadong tao roon.When I got there, I sat down and rested a bit before eating lunch. Kanina pa din kasi ako gutom dahil hindi ako bumili ng snak. I've been saving up money para makapagload ako. Minsan lang kasi ako binibigyan ni Mama pang load kaya yun. I need to kayud on my own.

Habang kumakain, I stared nowhere feeling the air relieve myself from the heat I felt earlier as I walked.

My kind of comfort.

A place where I am alone and there's quietness. A place where I don't need to put my guard up and be myself. A place where I don't need to fit in and pretend that I like other people's company. Just like what happened simula nang sumasama-sama samin sina Flora.

Aside from that, Vella need not deal with a toxic friend like me. Hindi niya deserve magkaroon ng kaibigan na katulad ko. Kaibigan na possessive. Feeling ko dinaig ko pa ang boyfriend na nagseselos sa attention ng girlfriend niya!

Gosh, kadiri yun ah.

Vella's POV

Tiningnan ko si Avich na nakaupo sa tabi ni Leon nakikinig sa guro namin habang nakapoker face. If this was just another day, I would have laughed in my head finding her poker face funny.

Unfortunately, kanina pa niya ako di pinapansin. Sa umaga, I greeted her pero kahit nod man lang di niya ginawa. Inisip ko nalang na baka moody lang siya sa umaga, and didn't dwell much on it.

Pero nung lunch, iniwan niya ko.

Dahil sa ginawa niya nagsimula na naman sina Flora magcomment ng pangit na bagay sa kanya. Pero sinaway ko sila at sinabi na baka may kailangan lang asikasuhin na hindi makapaghintay kaya nauna na siyang umalis. Plano ko sanang hanapin siya after naming maglunch kaso napasarap yung kwentuhan namin nina Flora at di ko namalayan na malapit na pala ang oras for the afternoon class. Kaya pagdating namin sa classroom, nandun na si Mam at nagsimula na sa klase niya.

Siguro after nalang ng klase.

I looked away from Avich and decided to concentrate on what my teacher is discussing.

A few minutes later…

"Yes, Miss Villamore." Rinig kong sabi ng teacher namin which made me look towards Avich.

"Mam, may I go to the restroom?"

"Yes, you may." sabi ni Mam at nagpatuloy na sa klase niya.

I think ito na ang oras para komprontahin ko siya. Nang makalabas si Avich, tumayo ako at lumabas ng classroom para sundan siya.

Avich's POV

Ihing-ihi na ako pero nahihiya akong magtaas ng kamay. Baka pagalitan pa ako ni Ma’am kaya pinilit kong tiisin ang kalagayan ko. Naparami yata inom ko ng tubig nung lunch.

Nang di ko na nakayanan, nagtaas na ako ng kamay. "Yes, Miss Villamore."

"Mam, may I go to the restroom?"

"Yes you may." sabi ni Mam at nagpatuloy na sa klase niya.

Hay, salamat!

Dali-dali akong tumayo at lumabas ng classroom. Medyo malayo ang restroom sa classroom namin so I decided to take my time walking there. Ang boring din kasi ng klase na yun so it would be good if I take a break for about 15-20 minutes. Or maybe.. until it ends. haha

But it wasn't long until I reached the restroom and relieved myself. As I did, I heard an opening and closing of the door beside where I am. Buti I don't have to deal with the fear of being alone inside the restroom. Kasalanan talaga to ng mga horror movies na pinanood ko. Paano ba naman kasi, ang daming pwedeng lagyan ng horror scene, sa restroom pa talaga! Hays..

Nang natapos na ako, lumabas ako at naghugas ng kamay. Saktong paghugas ko ng kamay ay siya namang pagflush ng toilet sa kasama kong nagcr. Lalabas na sana ako nang bumukas ang pinto ng cubicle at niluwa nun si Vella.

"Avich."

WHAT.

THE.

HECK?!

I exclaimed inside my head as I saw that the one I am currently with in the restroom, is Vella.

Iwas ako ng iwas dito lang pala niya ako mabibisto?? What the heck is she doing here?! Sinundan niya ba ko? Grabe, nerve wracking to ah. Good thing I already mastered controlling my facial expression so I'm sure she sees nothing but a poker face looking back at her.

Tinaasan ko siya ng kilay without saying anything.

"Kanina mo pa ko di pinapansin. May ginawa ba kong mali sayo?"

"Don't assume anything. I've ignored a thousand people or more in my life without certain reasons. So don't take it personally if I ignored you. It's common for me." I said then nilampasan ko siya.

"So hindi mo nga ako pinapansin? Kasi trip mo lang di ako pansinin? Fine, I get it. Ginagawa mo sa akin yan almost everyday. Pero usually hindi naman ganito katagal."

I turned to face her once more as I crossed my arms. "Hay naku Vella. You've been with me for quite a while now. Shouldn't you have expected this day to come?" Snorts. "What? You think you're special?"

Vella didn't say anything but I saw a tear fall from her eyes. I can't help but feel surprised by it.

"Hindi. Hindi ko inisip na espesyal ako. So ano? Kelan mo ulit ako papansinin? Bukas?" she said as she wiped the tear on her face.

Grabe. You still care about being with me kahit na I just treat you like sh**?

You've got some steel over there girl.

I turned away in order to avoid Vella's gaze. "Who knows? Baka bukas. Or baka sa susunod na buwan. Baka…. never." I said and then walked away fast from the restroom.

Vella, I'm not worth it. You should just return to your friends. Your non-toxic friends anyway.

After school, sumakay ako sa jeep para makauwi na. Pinilit ko nalang kalimutan ang lahat ng nangyari. Siguro, I'm destined to be alone. Walang kaibigan, walang kasama sa buhay. Walang kahit na sino. Nakaramdam ako ng kirot sa puso ko. Kaya tumingin-tingin ako sa paligid ko para makalimutan ang problema ko.

Suddenly, nahagilap ng tingin ko ang isang lalaking nakasakay rin sa jeep na sinasakyan ko. He was a rather handsome stranger that's why he caught my attention. It made me want to look at his face longer.

Long lashes, pointed nose, sexy looking mouth… I mentally bit my lip at that. I kept on looking at him until he suddenly looked my way. If you think I acted shy and looked away, nagkakamali ka. Because for me, this is the most exciting part!

I looked him straight in the eyes, daring him to have a staring challenge with me. But then he looked away from me, making me laugh in my head.

I didn’t know exactly what happened but before I knew it, I found myself being in a room with that handsome stranger. He devoured my mouth like a hungry wolf and I heard myself moan in pleasure. He started to undo my uniform and began to touch my breasts. We lied down in bed together and continued touching each other like rabbits in heat. Suddenly, nahulog ako sa kama at naramdaman ang sakit sa ulo ko.

‘sh** ang sakit ng ulo ko.’ yun pala hinablot ni Mama ang unan ko kaya nabagok ang ulo ko sa sahig.

“ Avich, wala ka bang planong pumasok sa skwela?” Rinig kong sabi ni Mama.

‘Ang ganda pa sana ng panaginip ko naudlot pa talaga.’

“Oo na, maliligo na.”

..

Lumakad na ako papuntang sakayan para makasakay na papuntang swelahan. Habang naglalakad ako nagdasal ako sa isip ko. Isang bagay na nakasanayan ko nang gawin as a Christian.

Habang naglalakad ako, I saw two guys walking the opposite of where I am going. I didn't think too much on it and continued to walk. Pero dahil babae ako, I felt the need to put my guard up most especially dahil marami na akong naririnig na balitang narape kasi naglalakad mag-isa pagmalalim ang gabi or pag naglakad sa di mataong lugar. And at this portion of the way, wala talaga masyadong taong naglalakad dito most especially early mornings like at this hour.

Lumakad ako ng mabilis at nakahinga ng maluwag nang malampasan ko sila. But to my surprise, I felt hands fondle my breast making me freeze from walking.

Hindi ko alam kung anong nangyari, or how long I was felt up before I realized that the guy who did it had already run away. All I was able to do was turn to look and try to analyze which manwhore felt me up. Tiningnan ko ng masama ang mga siraulong tumatakbo matapos nila akong pagsamantalahan.

Mga animal nitong mundo!

Vella's POV

Nang dumating ako sa classroom, nakita kong may ilan na sa kaklase ko ang dumating kasali na si Avich. Hindi pa rin ako makaget-over sa sinabi niya sa akin kahapon kaya nagdecide akong hindi ko siya papansinin sa araw nato.

Pero nagtaka ako kung bakit walang binabasang novel si Avich. Usually kasi nagbabasa siya ng novel pag wala pang gurong dumating.

Ah, baka wala na naman sa mood. I thought bitterly.

I sat on my chair and waited for Flora and the others. Buti pa sila pinapahalagahan ako. Nagcellphone ako at nagscroll sa sss. I looked at peoples stories and gave them a like or hearts on them.

Maya-maya lang, nakarinig ako ng ingay ng silya dahilan ng pagtingin ko roon. Pagtingin ko si Avich lang pala na tumayo sa silya niya at umakmang aalis doon. Yoyoko na sana ulit ako nang makita ko ang mukha niya.

Wala yung usual na poker face niya. Her face looked as if she was in a daze as she strolled away going out of our classroom.

At first, naisip kong wag nalang ako makialam. After all, ang pangit ng trato niya sa akin kahapon. Pero ewan ko ba anong nangyari sa akin dahil bigla nalang gumalaw ang paa ko at lumakad para sundan siya.

"Avich!" tawag ko sa kanya bago siya tuluyang makalabas sa classroom.

Nakaramdam ako ng konting kaba nung lumingon siya sa akin. Nag-eexpect ako na tarayan niya ko tulad ng kahapon pero hindi iyon ang nangyari.

"Ano yun?" she said, sounding like a gentle lamb seemingly looking at me pero parang hindi ako yung nakikita niya.

Medyo nakaramdam ako ng pag-aalala dahil sa nakikita ko.

"Okay ka lang ba?" sabi ko habang lumalapit sa kanya.

Nang nasa malapitan na ko, para siyang natauhan at binalik yung poker face niya at sinabing. "Why would I not be okay?"

"Para ka kasing wala sa sarili."

Inirapan niya ako at sinabing, "So behavior analyzer ka na ngayon?"

"Hindi ko sinabi yan. Kaibigan pa rin naman kita kahit na hindi mo ko tinuturing na kaibigan. Kaya hindi ko maiwasang mag-alala."

Snorts. "Well, thanks for your concern. But I don't need it."

Tumalikod na siya at aakmang lalakad na, pero bigla siyang huminto at sinabing, "Also word of advice, you should stop wasting your time on somebody like me."

Pagkatapos niyang sabihin yun ay tuluyan na siyang umalis.

What?

Avich's POV

"Hindi ko sinabi yan. Kaibigan pa rin naman kita kahit na hindi mo ko tinuturing na kaibigan. Kaya hindi ko maiwasang mag-alala." Sabi ni Vella nang sinungitan ko siya.

I snort at her. "Well, thanks for your concern. But I don't need it." Aalis na sana ako nang tumigil ako ulit. "Also word of advice, you should stop wasting your time on somebody like me." sabi ko sa kanya at tuluyan ng umalis.

Bato ba siya? Matapos ng mga sinabi ko sa kanya kahapon kaibigan pa rin daw ang tingin niya sa akin. Wala na yatang pakiramdam ang babaeng yun.

Naka-ilang hakbang na ako sa paglalakad ng marinig kong magsalita ulit si Vella.

"Sino ka ba para diktahan ako?"

That made me turn to look at her.

"Gagawin ko ang gusto kong gawin. Wala akong pakialam kung sungitan mo ko ng paulit-ulit kasi uulitin ko, para sa akin, kaibigan kita." sabi niya habang lumalakad papalapit sa kinaroroonan ko.

Napasinghap ako sa sinabi niya.

"Kaya kahit di mo sabihin kung anong nangyari sayo ngayon, kukulitin kita hanggang sa sabihin mo sa akin. Baka nakakalimutan mo, ako lang yung naging kaibigan mo."

Humalakhak ako sa sinabi niya. When I was satisfied, I leaned my back on the wall close to me. Hindi ko na kasi kinayang mag pretend to be strong. Because right now, I just wanna scream and shout wanting to question why that thing happened to me earlier. Was it because I was finally being judged of my sin? Was I being rebuked for my sh** attitude?

"Wow, Vella. Akala ko timid ka. May ibubuga ka din pala." I said without looking at her.

Wala siyang sinabi sa akin kaya nagpatuloy ako sa pagsasalita. "Well then I'll tell you. I-I was.. felt up by a guy earlier habang naglalakad ako papuntang sakayan ng jeep."

I felt a tear rolling down my face as I said those words. Vella walked to face me and I saw concern in her eyes.

"Felt up?"

I laughed wetly at that. "Yeah. Felt up. As in hini..hinipoan niya ko.." I made a gesture with my hands hovering above my chest. "I didn't even know how to react. I just freezed up like an idiot because I should have run away, di ba? Dapat nagpumiglas man lang ako.." I said and sniffed softly.

"I-I'm sorry." she said looking down.

Tumawa ulit ako at sinabing. "Bakit? Ikaw ba yung nanghipo sa akin?"

Suddenly, she looked up at me with a glare. "Oras ba ngayon para matuwa ka? Ano? Nakakatawa ba yung nangyari sayo?"

"Bakit? Ano ba dapat gawin ko? Humagulgol ng iyak? Magmakaawang ibalik ang panahon, na sana umabsent nalang ako ngayon para di na ako mahipoan?”

After all, somebody like me should never be happy. Isn't it why what happened to me happened? Isn't it because it's telling me I shouldn't be happy? Somebody like me doesn't have the right to cry either. Magmumukha lang akong OA nun.

I don't deserve better days. Because I'm a toxic person, Vella. So you should not show me concern. Much less love me because you consider me as a friend.

No one should love me.

No one should..