Bazen gitmek, kalmaktan daha zor olur. Ama bazı savaşlar, kalırsan herkesi yakar.
Ben de öyle gittim. Ne kahramandım, ne korkak. Sadece… mecburdum.
İlk gün İstanbul biletini aldım. Sonra düşündüm; daha uzağa, yurtdışına. Belki İtalya, belki Almanya… bir yer bulurdum. Ama elim pasaportuma her gittiğinde, kalbim geri çekti.
Sarya.
Uzağa gitmedim. Çok uzaklaşmak istemedim. Sadece kaybolmak istedim.
Eski bir arkadaşım vardı, Talha. Mimarlığı bırakmış, kafesi vardı Beşiktaş’ta.
“Gel burada takıl,” dedi. Gittim.
Bir süre kaldım yanında. Kafamda hep aynı ses: “Gitmeseydin.”
Bazen Emir’i arıyordum. Ama her konuşmada içim biraz daha çürüyordu.
“Abi, nasılsın?”
“Sarya nasıl ?”
“Sarya iyi toparlanıyor.”
“iyi.”
Sonra sessizlik. Telefonun diğer ucunda nefes alışverişlerimiz bile ağırdı. B
