Kapının kolunu sıkıyordum, avuçlarım ter içinde. Kalbim boğazıma tırmanmış, nefesim yarım kalıyordu.
O hâlâ oradaydı. Gitmiyordu.
Bir adım attı. Ben geriye çekildim.
“Git…” dedim, sesim çatladı.
Ama o kıpırdamadı.
“Git dedim sana!”
Kapıyı ittim, var gücümle, ama ayağını araya koydu. Metalin arasına sıkışan nefesim gibi çıkamadım.
“Miran çek ayağını, duymuyor musun? Git!”
“Dur, Sarya. Sadece konuşalım,” dedi. Sesi o kadar sakindi ki daha da sinirlendim.
Bir yıldır ortalarda yoksun, şimdi kapıma dikilip “konuşalım” mı diyorsun?
“Ne konuşacağız lan?” diye bağırdım.
“Bir yıl boyunca sesin bile çıkmadı, şimdi mi aklına geldi? Hadi defol git. Nereye gittiysen, oraya dön!”
Kapıyı bir kez daha ittim ama gücüme gülüyor gibiydi.
Miran, hiçbir şey demeden koluyla kapıyı geri itti, bir a
