SAGARAN (SPG)

Yakap

CHAPTER 6

Keira POV

Sa bawat hakbang ko papunta sa daanan ng “SAGARAN,” ramdam ko ang bigat sa aking dibdib. Ang paligid ay tahimik, maliban sa tunog ng mga yabag sa likuran ko—mga yabag na pamilyar, kahit ilang taon pa ang lumipas. Si Yellix. Alam kong siya ‘yun.

Gusto kong huwag pansinin ang presensya niya. Pilit kong sinasabi sa sarili ko na kaya kong magpatuloy nang parang wala siya. Pero bakit parang ang bawat hakbang ko ay mas nagiging mabigat? Ang bawat pintig ng puso ko ay parang sumisigaw ng pangalan niya.

“Keira,” narinig kong tawag niya mula sa likuran.

Hindi ako tumigil. Hindi ako lumingon. Pero ramdam ko ang pagbilis ng mga hakbang niya, at bago pa ako makalayo, naramdaman ko ang paghawak niya sa braso ko.

“Keira, please,” pakiusap niya. “Pakinggan mo naman ako.”

Narrator POV

Huminto si Keira sa kanyang paglalakad at dahan-dahang humarap kay Yellix. Sa kanilang muling pagtititigan, parang bumalik ang lahat ng alaala—masaya, masakit, at lahat ng nasa pagitan.

“Anong gusto mo, Yellix?” tanong ni Keira, pilit na pinapakalma ang boses. “Akala ko ba tapos na ‘to?”

“Keira, hindi ko kayang tapusin kung hindi mo rin ako bibigyan ng pagkakataon,” sagot ni Yellix, puno ng determinasyon ang boses.

“Chance? Yellix, ilang beses mo na akong iniwan,” sagot niya, bahagyang tumataas ang boses. “Hindi ba sapat ‘yung sakit na dinulot mo sa akin?”

“Keira, alam kong nasaktan kita,” sagot niya. “At alam kong hindi mo ako kailangang patawarin agad. Pero please, hayaan mo akong bumawi. Hindi na ako ‘yung Yellix na kilala mo noon. Nagbago na ako.”

Keira POV

Nagbago na siya? Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na hindi ko na siya dapat paniwalaan. Pero bakit parang ang mga salita niya ay may bigat na hindi ko kayang balewalain?

“Yellix, paano mo nasasabi na nagbago ka?” tanong ko. “Paano mo ako makukumbinsi na hindi mo na ako sasaktan ulit?”

“Keira, alam kong mahirap para sa’yo na maniwala ulit,” sagot niya, halatang may bahid ng pagsisisi ang boses niya. “Pero wala akong ibang layunin kundi patunayan sa’yo na seryoso ako. Na ikaw pa rin ang mahal ko.”

Ang mga huling salita niya ay parang sibat na tumama sa puso ko. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may bahagi sa akin na gustong maniwala.

“Yellix, hindi ko alam kung kaya ko pa,” sagot ko nang mahina.

Narrator POV

Lumapit si Yellix kay Keira, pero nag-ingat siyang hindi masyadong makalapit upang hindi siya ma-offend. Sa kabila ng mga pagdududa ni Keira, hindi niya naitatanggi ang init ng presensya ni Yellix.

“Keira, hindi ako umaasang mapapatawad mo agad ako,” sabi niya. “Pero kaya kong maghintay. Kaya kong gawin ang lahat para maipakita sa’yo na nagbago na ako.”

Tumahimik si Keira. Alam niyang hindi ito simpleng usapan. Nararamdaman niyang may katotohanan ang sinasabi ni Yellix, pero hindi niya maalis ang takot sa kanyang puso.

Keira POV

Naramdaman kong nagpipigil siya ng emosyon. Si Yellix, na noon ay puno ng yabang at kayang-kayang kontrolin ang mundo, ngayon ay halatang nahihirapan.

“Hindi ganun kadali, Yellix,” sagot ko sa wakas. “Hindi ko pwedeng balewalain na iniwan mo ako noong kailangan kita.”

“Alam ko, Keira,” sagot niya agad. “At araw-araw kong pinagsisisihan ‘yun. Pero gusto kong malaman mo, hindi ako tumigil sa pag-iisip tungkol sa’yo.”

“Pag-iisip?” tanong ko, may bahid ng sarcasm. “Yellix, ang iniisip ko noon ay paano ko kakayanin nang wala ka. Hindi mo ba naisip ‘yun?”

Narrator POV

Ang usapan nila ay puno ng tensyon at emosyon. Sa kabila ng galit at sakit, ramdam ang hindi maipaliwanag na koneksyon sa pagitan nila.

“Keira, I know I messed up,” sabi ni Yellix, halos bulong. “Pero ikaw lang ang dahilan kung bakit gusto kong maging mas mabuting tao. Ikaw lang ang dahilan kung bakit bumalik ako.”

Napatingin si Keira sa mga mata niya. Puno ito ng pagsisisi at determinasyon. Hindi niya maitanggi na may bahagi sa kanya na gustong maniwala.

Keira POV

“Bumalik ka? Para saan, Yellix?” tanong ko, pilit na itinatago ang pag-aalinlangan sa aking boses.

“Para sa’yo,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. “Para sa atin.”

“Para sa atin?” ulit ko, halos hindi makapaniwala. “Yellix, you left me hanging. Sinira mo ang tiwala ko. How can there even be an ‘us’ after everything?”

“Because I’m willing to start over,” sagot niya. “Keira, hindi kita susukuan. Kahit anong gawin mo, kahit ilang beses mo akong tanggihan, hindi ako titigil.”

Narrator POV

Ang mga salita ni Yellix ay parang dagok sa puso ni Keira. Sa kabila ng lahat, ramdam niya ang sinseridad nito. Pero hindi niya kayang kalimutan ang sakit na naramdaman niya noon.

“Yellix,” sabi niya nang mahina, halos hindi na niya kayang tingnan ito sa mata. “Kailangan kong mag-isip. Hindi ko kayang bigyan ka ng sagot ngayon.”

“Keira, hindi ko hinihingi na magdesisyon ka ngayon,” sagot ni Yellix. “Ang hiling ko lang, bigyan mo ako ng pagkakataon na ipakita sa’yo na karapat-dapat pa rin akong mahalin.”

Keira POV

Tumalikod ako at nagpatuloy sa paglalakad. Alam kong sumusunod pa rin siya, pero hinayaan ko na lang. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang bigat ng mga salita niya.

Sa loob-loob ko, gusto kong maniwala. Pero paano kung magkamali ulit ako? Paano kung masaktan ulit ako?

Huminto ako sa harap ng isang malaking puno at napahinga nang malalim. “Yellix,” tawag ko, hindi lumilingon.

“Yeah?” sagot niya, agad na huminto sa kanyang paglalakad.

“I’m not promising anything,” sabi ko. “Pero kung gusto mo talagang patunayan ang sarili mo, then you better be ready to work for it.”

Narrator POV

Napangiti si Yellix. Sa wakas, may liwanag na sa madilim niyang mundo. Alam niyang mahaba pa ang landas na tatahakin niya, pero ang mahalaga, may pag-asa pa.

“Keira,” sabi niya, puno ng pasasalamat ang boses. “I’ll do whatever it takes.”

Sa gabing iyon, nagpatuloy sila sa paglalakad, tahimik ngunit puno ng damdamin. Sa bawat hakbang, alam nilang hindi pa tapos ang laban. Pero para kay Yellix, ang mahalaga ay nariyan pa rin si Keira, handang bigyan siya ng pagkakataon. At iyon ang pinakamahalaga.

Naramdaman ko ang paglapit ni Yellix. Hindi ko alam kung bakit hindi ko magawang lumayo. Para bang ang bawat hakbang niya papunta sa akin ay hinihigop din ang lakas ko para umiwas.

“Keira...” bulong niya, halos hindi ko marinig pero ramdam ko ang bigat ng damdamin niya.

Bago pa ako makapag-isip ng sasabihin, naramdaman ko ang mga braso niyang bumalot sa akin—isang yakap na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Para akong natulala. Ang init ng mga braso niya ay parang nagpapakalma sa gulo sa utak ko. Gusto kong magalit, gusto kong alisin ang mga braso niya, pero bakit parang hindi ko magawa?

Ang daming alaala ang bumalik sa isip ko. Ang mga araw na magkasama kami, yung tawa niya, ang pag-aalaga niya sa akin noon. Hindi ko mapigilang isiping totoo ba ang lahat ng ‘to o panaginip lang.

“Keira,” sabi niya ulit, ang boses niya puno ng emosyon. “I’m sorry... I’m so, so sorry.”

Napapikit ako. Hindi ko alam kung dahil ba gusto kong pigilan ang luhang gustong kumawala o dahil sa takot na baka bumalik ang sakit kung muling magtiwala.

“Yellix,” mahina kong sabi, pilit na nilalabanan ang nararamdaman.

Pero hindi niya ako binitiwan. Sa halip, mas hinigpitan pa niya ang yakap niya, parang ayaw na niya akong pakawalan.

“Keira, please,” bulong niya malapit sa tenga ko. “Bigyan mo ako ng pagkakataon. Hindi kita iiwan ulit. Hindi na, kailanman.”

Ang puso ko, parang sumisigaw ng “Oo!” pero ang utak ko, patuloy na nag-aalala.

“Paano kita paniniwalaan, Yellix?” tanong ko, ang boses ko nanginginig. “Paano kung saktan mo ulit ako? Paano kung iwan mo na naman ako?”

Huminga siya nang malalim. Ramdam ko ang paghinga niya sa leeg ko.

“I won’t, Keira,” sagot niya. “Gagawin ko ang lahat para mapatunayan ‘yan. Kahit gaano pa katagal, kahit anong hirap, hindi na kita bibitawan. Ikaw lang ang gusto ko, Keira. Ikaw lang.”

Ang mga salitang iyon, parang dumiretso sa puso ko. Alam kong sinseridad ang nasa boses niya. Pero ang takot, nandoon pa rin.

Naramdaman kong dahan-dahan siyang kumalas sa yakap, pero hinawakan niya ang mga kamay ko. Nakatingin siya sa akin, deretso sa mga mata ko. Ang mga mata niya, puno ng pagsisisi at pangako.

“Keira,” sabi niya. “Alam kong mahirap paniwalaan ang mga sinasabi ko ngayon, pero hayaan mo akong ipakita sa’yo. Kahit anong kailangan kong gawin, gagawin ko. Just... don’t push me away. Please.”

“Yellix, hindi ganun kadali,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

“Alam ko,” sagot niya agad. “At hindi ko inaasahan na magbabago agad ang lahat. Pero ang hiling ko lang, bigyan mo ako ng chance. Isa lang, Keira. Kahit isa lang.”

Bumuntong-hininga ako. Sa totoo lang, hindi ko alam kung anong gagawin. Pero bakit parang hindi ko magawang sabihin na hindi ko na siya mahal? Bakit parang kahit anong gawin ko, nananatili siyang mahalaga sa akin?

“Yellix...” bulong ko. “Ayoko nang masaktan ulit.”

Hindi niya binitiwan ang tingin niya sa akin. “Hindi kita sasaktan. Hindi ko hahayaan na mangyari ulit ‘yun.”

Sa sandaling iyon, parang tumigil ang mundo. Naririnig ko ang t***k ng puso ko, mabilis at malakas. Ang mga kamay niya na hawak ang sa akin ay nagbibigay ng kakaibang init na hindi ko maipaliwanag.

Binalot ako ng katahimikan, pero hindi ito awkward. Sa halip, parang nagkukwentuhan ang mga puso namin sa paraan na hindi namin kayang ipaliwanag gamit ang mga salita.

“Keira,” tawag niya ulit.

“Hmm?” sagot ko, pilit na hindi tumitingin sa kanya pero ramdam ko ang bawat salita niya.

“Natakot din ako noon,” sabi niya. “Hindi dahil hindi kita mahal, kundi dahil masyado akong duwag para harapin ang mga nararamdaman ko. Pero ngayong nandito ka, alam kong kaya ko na. Ikaw ang lakas ko, Keira.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Gusto kong maniwala, pero paano kung nagkakamali lang ako?

Napakagat-labi ako at dahan-dahang tinanggal ang mga kamay niya mula sa akin. Napansin ko ang lungkot sa mga mata niya, pero hindi ko na sinabi ang nararamdaman ko.

“Kailangan ko ng oras,” sabi ko. “Hindi ko kayang magdesisyon ngayon.”

Tumango siya, kahit halata sa mukha niya ang lungkot. “Okay,” sagot niya. “I’ll wait. Keira, kahit gaano katagal, hihintayin kita.”

Ang mga salitang iyon, parang musika sa tenga ko. Pero sa kabila ng lahat, alam kong kailangan kong alamin ang nararamdaman ko nang buo bago ko siya muling papasukin sa buhay ko.

Habang papalayo ako, nararamdaman ko pa rin ang init ng yakap niya. Ang presensya niya, parang naging bahagi ng paligid. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw, pero isang bagay ang sigurado—hindi ko kayang mawala siya ulit.

At sa kabila ng lahat ng takot at pagdududa, naramdaman ko ang kakaibang pag-asa. Siguro, sa pagkakataong ito, pwede naming subukan ulit.

Pero paano kung mali? Paano kung tama? Sa gabing ito, isang bagay ang malinaw: mahal ko pa rin si Yellix, kahit gaano ko pa itanggi.