SAGARAN (SPG)

Pagkikita

CHAPTER 5

Yellix POV

Habang naglalakad ako papunta sa hardin, pakiramdam ko ay binabalot ako ng iba't ibang emosyon. Ang bawat hakbang ko ay tila may bigat—ang bigat ng mga bagay na matagal ko nang gustong sabihin pero hindi ko magawa. Ramdam ko ang malamig na hangin ng gabi, ngunit ang kaba sa dibdib ko ang mas nangingibabaw.

Nakita ko siya—si Keira—naupo sa bench na nasa ilalim ng malaking puno. Hindi niya ako napansin agad, pero alam kong nararamdaman niya ang presensya ko. Hindi ko alam kung paano sisimulan, pero alam kong hindi ko na kayang umatras.

“Keira…” tawag ko, bahagyang nanginginig ang boses ko.

Napatingin siya sa akin. Ang mga mata niya, na minsan ay puno ng init at ngiti, ay ngayon tila nagtatago ng takot at pag-aalinlangan.

“Yellix…” sagot niya, ang boses niya ay may halong pagtataka at kaba.

Nakatayo lang ako, hindi alam kung paano sasabihin ang lahat ng nasa isip ko. Pero alam kong hindi na pwedeng magtagal pa ang katahimikan sa pagitan namin.

“Keira, can we… can we talk?” tanong ko, halos pabulong.

Tumayo siya, pilit na hinahanda ang sarili. “Talk? Now? Bakit ngayon, Yellix? After all this time, bigla mo na lang akong kakausapin?”

“Alam kong mahirap paniwalaan,” sagot ko. “Pero hindi ako nandito para guluhin ka. Gusto ko lang magpaliwanag.”

Napailing siya, umiwas ng tingin. “Bakit, Yellix? Para saan pa? Matagal ko nang sinubukan kalimutan ang lahat, pero ngayon, nandito ka ulit. Anong gusto mong mangyari?”

Narrator POV

Hindi sumagot si Yellix kaagad. Hinayaan niyang dumaan ang ilang saglit bago siya muling nagsalita.

“Keira, I know nasaktan kita. Alam kong hindi ko na maibabalik ang mga panahong nawala, pero gusto kong malaman mo… hindi ako nawala dahil gusto ko. I left because I thought it was the right thing to do.”

Napatingin si Keira sa kanya, ang mga mata’y puno ng emosyon. “Right thing? Paano naging tama ang iwanan ako nang walang paliwanag, Yellix? Do you even know how much that hurt me?”

Huminga nang malalim si Yellix, pilit na kinakalma ang sarili. “I thought I was protecting you, Keira. Pero mali ako. Hindi ko naisip na sa ginagawa ko, lalo lang kitang nasaktan.”

Keira POV

Pilit kong nilalabanan ang emosyon ko habang nakikinig sa kanya. Ang bawat salita niya ay parang kutsilyong tumatama sa mga sugat na pilit ko nang pinaghilom.

“Yellix, alam mo bang ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung anong mali sa akin?” tanong ko, hindi na kayang pigilan ang mga luha ko. “I kept thinking na baka hindi ako sapat, na baka hindi mo ako mahal.”

“Keira, don’t say that,” mabilis niyang sagot, halatang nasasaktan din siya. “You were everything to me. Ikaw lang… ikaw lang ang mahal ko.”

“Then why did you leave?” tanong ko, halos pasigaw. “Kung mahal mo ako, bakit mo akong iniwan?”

Yellix POV

Ang tanong niya ay parang mabigat na suntok sa dibdib ko. Gusto kong sagutin siya nang maayos, pero parang hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang lahat.

“Keira, my family was falling apart,” simula ko, pilit na kinakalma ang boses ko. “My dad… he was sick, and I had to take over the business. Akala ko noon, kung aalis ako, magiging mas maayos ang lahat. Ayokong madamay ka sa gulo ng buhay ko.”

“Pero hindi mo ba naisip na ako na lang ang mayroon ka?” tanong niya, puno ng hinanakit.

“Naisip ko ‘yun, Keira. Pero natakot ako. Natakot akong hindi ko kayang ibigay sa’yo ang deserve mo.”

Narrator POV

Tumahimik si Keira. Ramdam niya ang bigat ng sinabi ni Yellix, pero hindi iyon sapat para mawala ang sakit na nararamdaman niya.

“Keira, I’m sorry,” sabi ni Yellix. “Alam kong hindi sapat ang mga salitang ‘to para mabawi ang lahat ng nasira ko, pero gusto kong malaman mo na nagsisisi ako. I should have stayed. I should have fought for us.”

Tumalikod si Keira, pilit na tinatago ang mga luhang bumabagsak mula sa kanyang mga mata.

“Yellix, bakit ngayon? Bakit mo pa ito sinasabi ngayon?”

“Dahil hindi ko na kayang itago,” sagot ni Yellix. “Dahil mahal pa rin kita, Keira. At hindi ako titigil hangga’t hindi ko napapatunayan sa’yo ‘yun.”

Keira POV

Ang mga salitang ‘yon ay parang kidlat na tumama sa puso ko. Mahal pa rin niya ako? Pero paano ko siya muling paniniwalaan?

“Yellix, you can’t just say that and expect me to forgive you,” sagot ko, pilit na nilalabanan ang damdamin ko. “Hindi gano’n kadali ‘to.”

“Alam ko,” sagot niya, puno ng determinasyon ang boses. “Pero handa akong gawin ang lahat para mapatawad mo ako. Kahit gaano katagal.”

Tumahimik ako. Gusto kong magalit, gusto kong sigawan siya, pero hindi ko magawa. Sa kabila ng lahat, mahal ko pa rin siya. At iyon ang mas nakakatakot.

Yellix POV

“Keira, please. Just give me a chance,” sabi ko, halos pakiusap na. “Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit, pero alam ko na hindi ko kayang mawala ka ulit.”

“Yellix…” Napatingin siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng pag-aalinlangan. “I don’t know if I can trust you again.”

“I’ll prove it to you,” sagot ko, mabilis. “Kahit anong kailangan kong gawin. Kahit anong gusto mo. Just… don’t shut me out.”

Tumayo siya at naglakad papalayo nang bahagya. Akala ko ay iiwan niya ako, pero huminto siya at huminga nang malalim.

“Fine,” sabi niya, halos pabulong. “Pero isa lang ang gusto ko, Yellix. Huwag mo akong paasahin ulit.”

Narrator POV

Sa sagot na iyon, parang nabunutan ng tinik si Yellix. Alam niyang mahirap ang proseso, pero ito na ang simula ng pagbawi niya kay Keira.

Habang naglalakad pabalik sa ballroom si Keira, sinundan siya ni Yellix, ngunit pinanatili ang distansya. Alam niyang hindi pa panahon para maging malapit ulit, pero sapat na para sa kanya ang malaman na may pag-asa pa.

Habang papasok sila sa ballroom, nagsimula nang tumugtog ang masayang musika. Sa gitna ng ingay at liwanag, alam nilang ang gabi ay hindi pa tapos. Maraming tanong, maraming dapat sagutin, ngunit ang gabing iyon ay isang hakbang papalapit sa mas maliwanag na bukas para sa kanilang dalawa.

Ang malamig na simoy ng hangin sa hardin ay hindi kayang pawiin ang init na nararamdaman ko. Sa bawat hakbang papalapit kay Keira, ang kaba ko ay parang kulog na sumasabog sa dibdib ko. Siya ang pinili kong iwasan noon, pero ngayong narito na ako, wala nang balakid na magpapatigil sa akin.

Nasa harap niya ako ngayon. Tahimik siyang nakatingin sa mga rosas na pumapaligid sa bench. Halatang malalim ang iniisip niya, pero naramdaman ko nang bahagya siyang tumigil sa paghinga nang maramdaman niyang may presensyang papalapit sa kanya.

"Keira," tawag ko sa kanya. Hindi ko inaasahang lalakas ang kaba ko sa simpleng pagbigkas ng pangalan niya.

Agad siyang napalingon, at ang mga mata niyang puno ng emosyon ang una kong napansin. Parang may isang saglit na walang salitang namutawi. Tila lahat ng oras ay tumigil.

“Yellix,” sambit niya, halatang may bahid ng pagkagulat at pagkalito. “Anong ginagawa mo dito?”

Narrator POV

Hindi agad sumagot si Yellix. Pinilit niyang kontrolin ang kaba sa kanyang dibdib. Sa pagkakataong iyon, ramdam niyang hindi pwedeng magkamali.

“Keira, we need to talk,” sabi niya, pilit na pinapakalma ang boses.

Napakunot ang noo ni Keira. Tumayo siya mula sa kinauupuan at humarap sa kanya. “Talk? About what, Yellix? Kasi kung tungkol ‘to sa nangyari noon, I don’t think this is the right place or time.”

“Keira, please,” sagot ni Yellix, puno ng pagmamakaawa ang boses. “Just give me five minutes. I know I don’t deserve your time, pero kailangan kong sabihin ‘to.”

Keira POV

“Five minutes?” tanong ko, pilit na pinipigilan ang sarili kong magalit. “Yellix, five minutes won’t fix anything. Alam mo ba kung ilang taon kitang hinintay na kausapin ako? Ilang gabi akong nagtanong kung anong nangyari? Tapos ngayon, bigla ka na lang susulpot?”

“Keira, alam ko. Alam kong mali ako,” sagot niya, ang boses niya’y halatang puno ng pagsisisi. “Pero hindi na ako pwedeng manahimik. Hindi ko kayang itago pa ang lahat.”

Napabuntong-hininga ako. “Okay, fine. Sabihin mo na, Yellix. Ano bang gusto mong sabihin?”

Narrator POV

Humakbang palapit si Yellix, ngunit siniguro niyang may distansya pa rin sa pagitan nila. Ayaw niyang biglain si Keira.

“Keira, I left because I was scared,” simula niya, halos pabulong. “Natakot akong hindi ko kayanin ang lahat. My family was falling apart, and I thought it was better to push you away kaysa madamay ka sa gulo ng buhay ko.”

Napailing si Keira, pilit na nilalabanan ang emosyon na bumabalot sa kanya. “So, you just left? Ganun na lang? No explanation? No goodbye? Akala mo ba magiging okay lang ako after that?”

“Hindi, Keira,” sagot ni Yellix, halos hindi na niya makontrol ang nararamdaman. “Alam kong hindi tama ang ginawa ko. Alam kong nasaktan kita. Pero wala akong ibang maisip na paraan noon.”

Keira POV

Gusto kong magalit sa kanya, gusto kong sigawan siya, pero sa kabila ng lahat, ramdam ko pa rin ang kirot na dulot ng mga sinabi niya.

“Yellix, do you even understand kung gaano kasakit ‘yung ginawa mo?” tanong ko, pilit na pinipigilan ang mga luhang namumuo sa aking mga mata. “I gave you everything, pero iniwan mo ako nang ganun lang.”

“Keira, I know. Alam kong hindi ko mababawi ‘yung sakit na naramdaman mo,” sagot niya, ang boses niya’y nanginginig. “Pero gusto kong malaman mo, ikaw pa rin ang iniisip ko sa lahat ng pagkakataon.”

Narrator POV

Tumahimik si Keira, pilit na nilalabanan ang magkahalong emosyon sa kanyang puso. Sa kabila ng lahat ng sakit, hindi niya maitatangging mahal pa rin niya si Yellix.

“Keira, mahal pa rin kita,” biglang sabi ni Yellix, dahilan upang mapatingin ulit sa kanya si Keira.

“Mahal mo ako?” tanong niya, puno ng pag-aalinlangan. “Yellix, hindi sapat ang salitang ‘mahal’ para kalimutan lahat ng nangyari.”

“Alam ko,” sagot ni Yellix. “Kaya hindi lang salita ang ibibigay ko sa’yo. Patutunayan ko, Keira. Kahit gaano kahirap, kahit gaano katagal.”

Keira POV

Tumalikod ako at naglakad papalayo, pero naramdaman kong sumunod siya. Gusto kong lumayo, pero parang may pwersang humihila sa akin pabalik sa kanya.

“Yellix, you can’t just come back and expect me to forgive you,” sabi ko nang hindi lumilingon.

“Keira, I’m not asking for forgiveness right now,” sagot niya. “I’m asking for a chance to prove myself to you.”

Tumigil ako sa paglalakad at humarap sa kanya. “And what makes you think na kaya mo akong kumbinsihin ulit?”

Narrator POV

Hindi sumagot si Yellix kaagad. Sa halip, tinignan niya si Keira ng buong seryosohan. “Because I’ve changed, Keira. Hindi na ako yung taong duwag na iniwan ka noon. Gagawin ko ang lahat para maipakita sa’yo na kaya ko nang ipaglaban ka.”

Ang mga salitang iyon ay parang dagok sa puso ni Keira. Hindi niya alam kung dapat ba siyang maniwala o umiwas.

“Fine,” sabi niya sa wakas. “Pero Yellix, kung sisimulan mo ulit ‘to, siguraduhin mong kaya mong tapusin. Dahil isang pagkakamali pa, at hindi mo na ako makikita kahit kailan.”

Yellix POV

Ang sagot niya ay parang liwanag sa gitna ng kadiliman. Alam kong mahirap ang landas na tatahakin ko, pero ang mahalaga, may pagkakataon akong bumawi.

“Keira, I promise,” sagot ko, puno ng determinasyon. “Hindi kita bibiguin.”

Ngumiti siya nang bahagya, pero halatang may bahid pa rin ng pagdududa. “We’ll see, Yellix. We’ll see.”

Sa gabing iyon, alam kong hindi pa tapos ang laban. Pero sa kabila ng lahat, ramdam ko na unti-unti kong nababalik ang tiwala niya. At iyon ang pinakamahalaga.