SAGARAN (SPG)

Pagtagoo ng mga Mata

CHAPTER 4

Third Person POV

Ang gabi ay puno ng ingay at saya mula sa ballroom. Ang mga ilaw ay sumasayaw kasabay ng musika, ngunit sa likod ng magarang kaganapan, ang dalawang taong hindi inaasahang magtatagpo ay tila nasa sariling mundo.

Sa backstage ng ballroom, naglakad si Keira kasama si Melissa. Puno ng kaba ang dibdib niya, hindi dahil sa mga ilaw o sa dami ng tao, kundi dahil sa presensyang alam niyang naroon.

“Melissa, please, I’m not ready for this!” bulong ni Keira, pilit na pinipigilan ang kaibigan na hilahin siya.

“Oh, come on! What’s the big deal? Kausapin mo na kasi siya! Hindi ka na makakatakas!” sagot ni Melissa, malakas ang loob.

Nang marating nila ang backstage, tumigil si Melissa. “Okay, wait here. I’ll check if he’s around.”

Tumango na lang si Keira habang pinapanood ang kaibigan niyang mawala sa likod ng mga kurtina. Inilabas niya ang phone niya, kunwaring may tinatype para kalmahin ang sarili. Pero kahit anong pilit niyang itago ang kaba, ramdam niyang nanginginig ang kamay niya.

Samantala, si Yellix ay nakatayo sa gilid ng entablado, hawak ang baso ng champagne. Kanina pa siya tinutukso ng mga kaibigan niya na si Andrew at Jasmine.

“Yellix, seriously, alam namin kung bakit mo ginawa ‘yung performance na ‘yan,” sabi ni Andrew habang tumatawa.

“Yeah, ang obvious mo masyado,” dagdag ni Jasmine. “You were basically saying, ‘Keira, notice me!’”

Napailing si Yellix. “You guys are ridiculous. It’s just a song.”

“Really? So hindi mo siya hinahanap ngayon?” tanong ni Jasmine, na may halong panunukso.

Hindi siya sumagot. Sa halip, uminom siya mula sa baso niya at tumingin sa mga tao. Alam niyang nandiyan si Keira. Ramdam niya ang presensya nito kahit hindi niya pa ito nakikita.

Sa kabilang banda, si Keira ay naghintay sa sulok. Nang makita niyang bumalik si Melissa, napalunok siya ng laway.

“He’s just there, Keira. Hindi mo na maiiwasan ‘to,” sabi ni Melissa.

“Melissa, please, hindi pa ako ready. I don’t even know what to say!” sagot ni Keira, halos pabulong pero puno ng emosyon.

“Just go with the flow. Bahala na! Ang tagal mo nang iniwasan ‘to. It’s time.”

Hindi pa man siya nakakasagot, biglang bumukas ang kurtina sa gilid ng backstage. At doon, sa pagitan ng liwanag ng ballroom at ng dilim ng likuran, tumambad si Yellix.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Si Yellix, tahimik ngunit puno ng emosyon, ay nakatayo lamang. Ang mga mata niya ay naglakbay sa mukha ni Keira, tila sinusubukan intindihin ang damdaming noon pa niya pilit na itinatago.

Si Keira naman, nanatiling nakapako sa kinatatayuan niya. Hindi niya alam kung anong gagawin o sasabihin. Parang bumalik lahat ng alaala—ang saya, ang sakit, ang lahat ng iniwasan niyang harapin.

“Keira,” mahinang tawag ni Yellix, ang boses niya ay halos bulong ngunit puno ng damdamin.

Napakurap si Keira, pilit na ginagawang normal ang sarili. “Uh, hi… Yellix.”

“Hi,” sagot niya, bahagyang ngumiti.

“Wow, this is awkward,” sabay tawa ni Keira, pilit na binabasag ang tensyon.

“Yeah, medyo,” sagot ni Yellix habang humakbang papalapit.

Pinanood ni Melissa ang dalawa mula sa likuran, nangingiti. Tumalikod na siya at iniwan ang dalawa sa kanilang moment.

“Keira, I didn’t know you’d come tonight,” sabi ni Yellix habang tumigil sa harapan niya.

“Well, hindi rin naman ako sigurado. Melissa dragged me here,” sagot ni Keira, iniwas ang tingin. “Ikaw? I mean, this is your party, right?”

“Not really my party. It’s just an event,” sagot niya. “Pero… I’m glad you came.”

Natigilan si Keira. Alam niyang may ibig sabihin ang mga salitang iyon, pero hindi siya sigurado kung handa siyang marinig ang susunod.

“Keira,” patuloy ni Yellix, “ang tagal na rin, huh? Five years?”

“Yeah, five years,” sagot niya. “Ang bilis ng panahon.”

Napuno ng katahimikan ang paligid nila, kahit na sa labas ng backstage ay maingay pa rin ang party.

“You look… good,” sabi ni Yellix, bahagyang ngiti ang gumuhit sa labi niya.

“Thanks,” sagot ni Keira. “You too. Actually, mas mukhang… successful ka ngayon.”

Tumawa si Yellix. “It’s just appearances. Pero salamat.”

“By the way, ang ganda ng performance mo kanina,” sabi ni Keira, pilit na binabago ang usapan.

“Thank you. Actually, para—” Naputol ang salita niya at napatingin sa malayo, tila nagdadalawang-isip.

“Para saan?” tanong ni Keira, ang tono ng boses ay may halong pagdududa.

“Para sa mga… bagay na hindi ko nasabi noon,” sagot ni Yellix, diretso ang tingin sa kanya.

Hindi alam ni Keira kung paano sasagutin iyon. Ang puso niya ay parang may sariling buhay, kumakabog nang malakas.

“Look, Keira,” sabi ni Yellix, “I know this is not the right time or place, pero I just want you to know na… I’ve missed you.”

Natigilan si Keira. Hindi niya inaasahan ang diretso at tapat na mga salitang iyon.

“Yellix, I…” Hindi niya alam kung paano sasagutin. Gusto niyang magpakatatag, pero ramdam niya ang kahinaan ng boses niya.

“Keira, hindi ko hinihingi na bumalik tayo sa dati. I just… I just wanted to see you again, to talk to you. Kasi ang tagal kong nagtago, and I regret that.”

Huminga nang malalim si Keira. Alam niyang kailangan niyang maging tapat sa sarili niya.

“Yellix, it’s not that simple. Ang daming nangyari. Ang daming nasabi. And honestly, I’m not sure if I’m ready for this.”

“Keira, I understand,” sagot ni Yellix. “Hindi kita pinipilit. I just want you to know na nandito ako, and I’m willing to wait.”

Sa gitna ng masiglang kaganapan sa ballroom, isang tensyon ang bumalot sa hangin. Wala pa ring direktang pagkikita sina Keira at Yellix, ngunit ang kanilang mga mundo ay tila unti-unting nagtatagpo.

Sa isang gilid ng ballroom, naglalakad si Keira kasama si Melissa, hawak ang isang basong wine. Puno ng ingay at halakhakan ang paligid, ngunit ang isip niya ay gulo-gulo. Pilit niyang iniwasan ang isang bagay—o isang tao—na alam niyang naroon din sa party.

“Melissa, seriously, why did you bring me here?” tanong niya, bahagyang inis.

“Oh my gosh, Keira! Stop being so dramatic,” sagot ni Melissa habang umiinom ng champagne. “It’s a party. Enjoy lang! You’ve been hiding for, like, forever. Give yourself a break.”

“Yeah, pero sana sa ibang lugar na lang,” sagot ni Keira, napatingin sa paligid, para bang may hinahanap.

“Bakit? Natatakot ka bang makita siya?” diretsahang tanong ni Melissa, sabay taas ng kilay.

Napatigil si Keira. “What? No! I mean, hindi naman ako takot…” Napalunok siya. “It’s just… complicated.”

“Keira, walang mangyayari kung lagi mong iiwasan. Kailangan mo rin harapin ‘yan, girl.” Tumigil si Melissa at hinarap si Keira. “You know, sometimes you just have to let things happen.”

“Melissa, I swear, if you’re planning something…”

Napangiti si Melissa. “Relax. Wala akong ginagawa. But if ever makita mo siya, well… bahala ka na. Ang importante, nandito ka.”

Sa kabilang banda ng ballroom, nakatayo si Yellix sa tabi ng bar, tahimik na iniinom ang whiskey na hawak niya. Kanina pa siya kinukulit nina Andrew at Jasmine tungkol sa pagdating ni Keira.

“Dude, she’s here. For real,” sabi ni Andrew habang tinuturo ang kabilang gilid ng ballroom.

Hindi sumagot si Yellix, ngunit bahagyang tumingin sa direksyong tinuturo ng kaibigan.

“Grabe, ang tagal mong naghintay. Now’s your chance,” dagdag ni Jasmine, nakangiti.

“Hindi ganun kadali,” sagot ni Yellix, mababa ang boses.

“Yellix, you’ve been rehearsing this moment for years,” sabi ni Andrew. “What’s the problem?”

Tumawa si Jasmine. “Obviously, he’s scared.”

“Hindi ako takot,” sagot ni Yellix, ngunit alam niyang hindi totoo ang sinasabi niya.

“Talaga lang ha?” sagot ni Andrew. “Then go talk to her. Ano pang hinihintay mo?”

Sa dance floor, sinubukan ni Keira na gawing normal ang gabi. Nagkuwentuhan siya kasama ang ilang kakilala, ngunit hindi niya maiwasang mag-alala. Alam niyang naroon si Yellix. Ramdam niya ito, kahit na hindi niya pa nakikita.

Habang nakatayo siya sa isang sulok, biglang lumapit si Melissa, hawak ang dalawang baso ng wine.

“Here. You need this,” sabi ni Melissa, sabay abot ng baso kay Keira.

“Melissa, ano ba kasi ang plano mo?” tanong ni Keira, bahagyang naiirita.

“Wala nga akong plano!” sagot ni Melissa, natawa. “Pero kung mangyari man ang inevitable, just go with it.”

Napailing si Keira. “You’re impossible.”

“Keira, come on. Hindi ka ba napapagod sa kakaiwas? You know he’s here. Alam mong darating din kayo sa puntong ‘to.”

“Melissa, I don’t know if I’m ready,” sagot ni Keira, halos pabulong.

“Hindi ka magiging ready kung hindi mo susubukan,” sagot ni Melissa. “Face it, Keira. You’ll never know unless you try.”

Samantala, nagpasya si Yellix na lumabas muna ng ballroom para makalanghap ng sariwang hangin. Tumayo siya sa veranda, nakatingin sa kumikinang na mga ilaw ng lungsod.

“Keira…” bulong niya sa sarili, ang pangalan nito ay tila pumuno sa hangin ng malamig na gabi.

Alam niyang mahirap ang magiging muling pagkikita nila. Hindi niya alam kung paano magsisimula, ngunit alam niyang hindi siya pwedeng umatras.

Habang naglalakad si Keira papunta sa bar para kumuha ng tubig, bigla siyang napahinto nang makita ang isang pamilyar na pigura mula sa veranda.

Si Yellix.

Napako siya sa kinatatayuan. Hindi siya makagalaw, at ang puso niya ay parang kumakabog nang sobrang lakas.

“Keira, are you okay?” tanong ni Melissa na nasa likod niya.

“Melissa… he’s there,” bulong ni Keira, hindi maalis ang tingin sa veranda.

Sumilip si Melissa at napangiti. “Well, there you go. This is your chance.”

“Melissa, hindi ko kaya—”

“Keira, kaya mo. I swear, it won’t be as bad as you think.”

---

Sa veranda, tumayo si Yellix at nagpasiyang bumalik sa ballroom. Habang papasok siya, doon siya biglang tumigil.

Sa hindi kalayuan, nakita niya si Keira.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Ang saglit na iyon ay tila tumigil ang oras. Ang lahat ng ingay sa paligid ay nawala, at ang tanging naririnig nila ay ang kabog ng kanilang mga puso.

Si Yellix, hindi makapagsalita. Ang daming alaala ang bumalik sa kanya, at hindi niya alam kung paano sisimulan ang usapan.

Si Keira naman, natigilan. Gusto niyang kumilos, ngunit para bang naubusan siya ng lakas.

“Keira…” bulong ni Yellix, halos hindi marinig.

Hindi sumagot si Keira. Sa halip, tumalikod siya at mabilis na naglakad palayo.

“Keira, wait!” tawag ni Yellix, ngunit nawala na ito sa dami ng tao.

Puno ng kaba si Keira habang tinatakasan ang sitwasyon. Dumiretso siya sa labas ng ballroom at tumakbo papunta sa garden. Sa isang bench, naupo siya at hinawakan ang ulo.

“Why now? Bakit ngayon pa?” bulong niya sa sarili.

Habang nasa ganoong posisyon, biglang lumapit si Melissa, hinabol siya mula sa ballroom.

“Keira, what are you doing?” tanong ni Melissa, hinihingal.

“Melissa, I can’t do this. Hindi ko kaya,” sagot ni Keira, puno ng emosyon.

“Keira, you need to stop running,” sabi ni Melissa. “You’ve been running away for so long. Enough is enough.”

“Melissa, it’s not that simple. Hindi mo naiintindihan…”

“I don’t need to understand, Keira. Ang mahalaga, alam mo na kailangan mong harapin ‘to. You can’t keep avoiding him forever.”

Tumahimik si Keira. Alam niyang tama si Melissa, ngunit hindi niya alam kung saan siya magsisimula.

Sa loob ng ballroom, nanatiling nakatayo si Yellix, nakatingin sa direksyong tinakasan ni Keira.

“Yellix, what are you waiting for? Go after her!” sabi ni Jasmine, na nasa tabi niya.

“Yeah, dude. Don’t let her run away again,” dagdag ni Andrew.

Huminga nang malalim si Yellix at nagpasiyang sundan si Keira.

Sa garden, naramdaman ni Keira ang presensya ng isang tao na lumalapit. Nang lumingon siya, nakita niyang si Yellix ito.

“Keira…”

Natigilan si Keira. Hindi niya alam kung dapat ba siyang tumakbo ulit o manatili.

“Please, don’t go,” sabi ni Yellix, puno ng emosyon.

“Yellix, I…” Nanginginig ang boses ni Keira.

“Keira, let me explain,” sabi ni Yellix habang humakbang palapit. “Hindi kita hinahabol para lang guluhin ka. Gusto ko lang… gusto ko lang malaman mo na hindi ako nawala dahil gusto ko. I left because I thought it was the right thing to do, pero mali ako.”

“Yellix, it’s not that simple…”

“I know. But please, just give me a chance to talk. Let’s start there,” sabi ni Yellix, na may bahid ng pagmamakaawa sa boses.

Tahimik na tumingin si Keira kay Yellix. Ramdam niya ang bigat ng mga salita nito, at kahit gusto niyang tumanggi, alam niyang hindi na niya kayang umiwas.

“Fine,” sagot ni Keira. “But not here. Not now.”

“Okay,” sagot ni Yellix, bahagyang ngumiti. “Thank you.”

Habang bumalik si Keira sa ballroom kasama si Melissa, hindi niya maiwasang mag-isip. Alam niyang hindi pa tapos ang lahat. Sa kabila ng dami ng tanong at damdamin, alam niyang darating ang oras na kailangan na nilang harapin ang lahat.