THIRD PERSON POV
Matagal nang nakababa ang araw, pero ang dilim sa loob ng kwarto ni Sev ay parang hindi kayang palitan ng kahit anong liwanag. Kahit bukas ang ilaw sa kisame, tila ba walang glow na nakakarating sa kanya. Nakasiksik siya sa isang sulok nakayakap sa tuhod, nanginginig, humihingal, at minsan napapahagulgol na parang may humahabol sa kanyang multo.
Sa labas ng pintuan, andun ang mga magulang niya. Hindi na sila mapakali. Kanina pa nila naririnig ang pag-iyak, pag-ungol, at kung minsan… ang pagbulong ni Sev ng hindi maintindihan. Parang nauulol. Parang nawawala sa sarili.
“Hon, hindi na ito normal…” mahinang sabi ng ina ni Sev, pero nanginginig ang boses. “Baka… baka masaktan niya ang sarili niya.”
Malalim ang buntong-hininga ng daddy niya, ramdam ang bigat at takot sa baw
