رواية إحكيلي

الفصل ١٣

انا محتاجة افضفض معاكى محتاجة اعرف رأيك و اشوف ممكن اعمل ايه، هتسمعينى؟

قولتلها: طبعا هسمعك انا هنا عشان اسمعك و اشوف معاكى حل.

بدأت تحكيلي و تقول: انا متزوجه من ٨ سنوات عندي بنت و ولد، كان جواز عن حب، كنت بحبه لدرجه مكنتش بشوف عيوبه و مكنتش بصدق غيره، كنت راضيه بأي حاجه، باع الشقه اللي إحنا كنا هنتجوز فيها و جاب محل و قالي هبقي اجبلك شقه بعد الجواز، وافقت زى ما كنت بوافقه على كل حاجة من غير تفكيير، المهم اتجوزنا في شقه إيجار و قعدت فيها، كان كل يوم بيرجع خمسة الفجر و ساعات بعد كده و بيصحي قرب العصر يفطر و يلبس و ينزل و يقولي هي دي مواعيد شغلي و مش هتتغير، هو كان بيشتغل شغل حر، و استحملت كالعاده و سكت، آه هو ليه يوم أجازه بس ساعات مش بيقعد فيه كان في الأول بيخرجني و يخرج بنته أهو كنت بحاول استمتع باي حاجه كان بيديني فلوس بالعافيه و الخناق و ساعات كتير مش بيديني حتى حاجات البيت ما لوش دعوه مش بيشتري أي حاجه تخص البيت بيعتمد اغلب الوقت علي مصروفي من بابا و أني معايا فلوس كل ده مكنش حد يعرف عنه حاجه أول صدمه لما أخواتي شافوه في العربيه مع وآحده ضحك و هزار و أولادهم كمان شافوه و عرفت طبعا قعد يحلف و يقول مش انا صدقته عشان أعرف اعيش.

ثم توالت الاحداث و ابتديت اكتشف إنه بيكلم ستات و رسايل حب و حصل مشاكل و عياط و فضل فتره علي علاقه بواحده مطلقه و كنت بكتشف حاجات و هكذا و في الوقت ده حقوقي معاه كانت بتتناقص هو ليه الكلمه الاولي و الاخيره حتي لو هجيب حاجه للبيت مليش رأي في حاجه حتي الولاد إللي أنا مسئوله عنهم مسئوليه كامله و تقريبا مش بيشوفهم بس ليه الرأي الأول و الاخير فيهم، ده غير بقى العصبيه الشديده و اللى وصلت لحد مد الايد عليهم في مره من المرات و إللي اتعلمت بعدها إني موصلوش للدرجه دي عشان ولادي كانوا بيتعبوا جدا.

المهم إنه خلف وعده و مجابش شقه على طوول و بابا فضل وراه و ساعده و اداله فلوس و جبت شقه بعد معاناه و وضبتها بعد معاناه أكبر و طبعا كالعاده اثناء التوضيب و اثناء العزال، أنا ما ليش رأي في أي حاجه حتي حاجات كتير كنت بتفاجئ بوجودها حتي و لو حاجه مش عجباني يتعمل إللي يعجبه هو و طوال السنين دي ما ليش مصروف ثابت باخد منه أي مبلغ بالخناق و اعتمادي الاكبر علي مصروفي من بابا في الفتره دي سافر كذا مره يجيب بضاعه لشغله من بلد بره و طبعا السفريه بتقعد شهر و مش بيرضي نروح معاه خالص و يسيبنا لوحدنا و في مره شوفت رساله علي موبايله لحد بيسافر عن طريقه إنه عايز يبقي هناك ليلة رأس السنه.

كل ده و من ضمن حقوقي إللي بتتناقص العلاقه الزوجيه إللي فضلت تتباعد لحد ما أخيرا وصلت لبعد حوالي شهرين و هو هيسافر شهر كمان يعني ٣ شهور عايزه أقول إني كنت ساكته و عايشه كاني متزوجه عادي أكل و شرب و مسئولية مع عياله إللي ميعرفهمش لحد و هو مسافر بالصدفه دخلت برنامج علي تليفوني معرفش إزاي فتح علي البرنامج في تليفونه هو لقيت وآحده بتكلمه و بتقوله كلام حب و عارفه إنه مسافر انهارت لأني كنت بقالي فتره بسد وداني عن أي حاجه و بحاول مشوفش كان بيوصلني كلام بيحكيه لناس هو بيتباهي إنه بيعرف بنات و بيعيش معاهم حياته زي ما تتخيلي، لأني مش قادره انطق الكلمه، في العيد سافر لوحده يتفسح و انا قعدت عند أهلي و لما رجع مقاليش روحت البيت بالصدفه لقيته هناك، تخيلي!، مبيتصلش بيا نهائي و هو بره طول اليوم و أنا قاعده في حته مافيهاش حد و لسه جديده حتي إبني لما كنت لسه والده و دخل الحضانة و تعبان كان بيحكم عليا مروحش اشوفه كل يوم لدرجه الدكتوره علقت إن كل الامهات بييجوا لولادهم كل يوم هو عايش حياته و أنا مدفونه مليش أي حقوق حاولت معاه كتير تغافلت كتير مش عارفه ممكن أعمل إيه تاني.

بستغرب انى ازاى بعد كل الحب اللى كان بيننا و كل التضحيات اللى ضحيتها عشانه يكون ده جزاتى منه، قوليلي انا استاهل كده؟

كانت منهارة جدا و هى بتتكلم و بتسألنى، لدرجة انها مسكت ايدي و مكملة فى العياط، طبطبت على ايدها بحنية و مسكت ايديها جامد و قولتلها: طيب ممكن تهدي، محتاجين نعرف نتكلم بهدوء اكتر من كده، و صدقينى، كل حاجه و ليها حل، و بعدين انتى طبيعية جدا مش محتاجة لاى طبيب نفسي، عشان مش انتى سبب فى المشكلة، و كل اللى انتى فيه ده رد فعل طبيعي جدا على كل اللى واجهتيه معاه، انا واثقه انه لو اتحسن معاكى و بطل كل اللى بيإذيكى انتى هتبقى كويسة اوى و مبسوطة و سعيدة بحياتك.

بكت اكتر و هى بتقولي: طب ازاى اقدر اخليه يبطل اللى بيإذيني، ازاى ساعدينى؟

بصيتلها و انا بقولها: ما هو للاسف احنا منقدرش نغيره، احنا كل اللى نقدر عليه اننا نحاول معاه و نديله فرصة كمان، نقدر اننا نغير من نفسنا احنا قبل ما نطلب منه انه يتغير.

سألتنى و هى بتقول: ازاى؟، انا اهتميت بيه و بنفسي كتير اوى و حاولت اشده تانى ليا و عملت كل حاجة ممكن الست تعملها عشان ترجع جوزها ليها تانى و تحافظ على بيتها.

هزيت دماغى و انا بقولها: لأ، للاسف مش هو ده خالص قصدي، لانى عارفه انك اكيد جربتى تعملى ده مرة و اتنين و عشرة و تجربتك دى فشلت معاه، انا دلوقتى اقصد تغيير من نوع تانى خالص، اقصد انك تبدئي تتجاهلي، و تعودى نفسك قبل ما تعوديه انك خلاص قررتى تعيشي لنفسك و بس، فكرة انك تعيشي عشانه و تربطى نفسك و النفس اللى بتتنفسيه بيه دى خلاص فكرة لازم تنتهى جواكى قبل ما تحاولى انك تبينيهاله، يعنى لما تبان قدامه تبقى حقيقة بجد مش مجرد تمثيل عشان ياخد باله انك خلاص مبقتيش مهتمه بيه و مابقاش فارق معاكى، و قبل كل ده اصلا، انتى لسه عايزاه و لسه قادرة تتحملى تتعاملى معاه بعد كل اللى حصل منه و اكتشافك لانه بيعرف ستات تانية عليكى؟

بصت فى الارض بحزن و هى بتقول: غصب عنى، غصب عنى لسه عايزاه و لسه مستعده اسامحه...

""""""""

لحد هنا و اقدر انهى القصة دى لان هو ده اللى كنت عايزه اوصله منها.

و هو ان الست عندها استعداد تغفر كل اخطاء الراجل و تنساها و تمحيها و ترميها ورا ضهرها، مهما كانت اخطاء كبيرة و لا تغتفر، و كل ده مقابل حاجه بسيطه اوى، و هى انه يوعدها انه خلاص بطل يغلط، و يبدأ يعاملها بآدميه، بس كده.

مبقيتش فاهمه هو ليه الستات ضعيفه كده و بتقبل على نفسها كل ده، برغم ان الراجل بيثور و بيخرب الدنيا لمجرد غلطة بسيطه اوى من الست اللى معاه، يمكن لان السلطة المالية فى الاغلب بتكون بإيد الراجل؟، و لا يمكن عشان البيت و الاربع حيطان اللى دايمآ بيكونوا بإسمه هو و لو انفصلت عنه بتكون النتيجة هي رميها فى الشارع؟، و لا يمكن عشان الست دايما بيكون اهم حاجه عندها البيت والعيال و الدفا و بتخاف انها تفقد ولادها المعانى دى و الاحساس بالامان فى حين ان الراجل مبيفرقش معاه اصلا الامور دى و دايمآ قلبه لما بيقرر يغدر بيبقى اعمى مبيشوفش غير نفسه و مصلحته و بس.

فى كل الاحوال فى قوة جبرية رهيبة بتسيطر على معظم الستات بتخليهم كلهم يتفقوا على شيئ واحد، و هو التحمل و التحمل و الصبر فى مقابل ان البيت مينهارش و النتيجة بتبقى انهيارها و ضياعها هى.

و برضو بتستحمل و بتعافر و بتفضل تحاول لاخر نفس انها تنقذ ما يمكن انقاذه حتى لو على حساب خرابها هى من جوة.

ما نقدرش نقول غير تحية كبيرة اوى لكل ست بتداوى و هى من جواها تعبانه و كل ست بتبنى و تعمر و هى خلاص كل حاجه جواها بقت خربانة و بايظة، و كل ست بتطبطب و تسند و هى ضهرها مكشوف، و كل ست بتحافظ على اخلاصها فى عز ما هى بتتخان..