رواية إحكيلي

الفصل ١٦

انا حابة اعرض عليكى مشكلتى و اسمع رأيك فيها، و اعرف ازاى اتعافى منها و ابص ليها من برا على الاقل اقدر الاقي فيها حل.

اولا انا ست مطلقه عندى 30 سنه و عندى طفلين ولد 10 سنين و بنت 4 سنين.

حكايتى طويله جدا و محتاجه ليها حل.

اتزوجت بعد ما اتخرجت على طول.

جوزى الاول كان بيشتغل فى الاعمال الحره اتحملت معاه كتير جداااا و فى الاخر طلع نصاب و مكنش بيصرف على البيت و يمضى على ايصالات امانه و غيره، وقفت جمبه و بيعت مسكن الزوجيه التمليك و اخدت ايجار و بعت ليه دهبى كله عشان اقف فى ازاماته المتتاليه و عشان مركز بابا الله يرحمه كان مركز كبير و محبش ابدآ انى اكون سبب فى تشويه صورته انا و جوزى بعد وفاته، و حتى كمان مراكز ازواج اخواتى متسمحش انى أظهر ظروفه لحد.

لدرجة انى نزلت و اشتغلت معاه عشان مسيبوش لوحده، كنت عايزه اعيش و مش عايزه يتقال عليا مطلقه لان اهلى صعبين جدا.

المهم بعد محاولات كتير انى ادارى اللى بيحصل، اهلى حسوا بالوضع و بدأوا يتكلموا فى طلاقى منه كتير و اخدت معايرات من اخواتى على ظروفى و هو كان انسان الله يسهله معندوش اى دم و مسبب ليا كل الاهانه دى بتصرفاته معايا و مشاكله إللى جايبها ليا من اتجاه شغله إللى مش دايم بسبب انه فاشل فيه و فى انه يشتغل عموما.

اتطلقت منه و انا عمرى 22 سنه و معايا ابنى الكبير كان وقتها سنتين و نص دلوقتى هو 10 سنين ...

رجعت بيت اهلى اتهانت بكل الطرق مع ان الطلاق ده كان اقتراحهم هما بس محدش بيطيق حد و لا حد بيستحمل حد ..

قعدت سنه منفصله نفسيتى تعبت جدا اديت عفشى كله لوالدتى لانى طبعا كنت قاعده فى ايجار و مصاريف ابنى زى اى طفل، كنت بنتظر منهم المعامله الكويسه و لكن كان فى تحامل عليا رهيب حتى معاش والدى والدتى رفضت انى ارجعله عشان معاشها مش ينقص المفروض انى اعيش اتذل و بس و طبعا مفيش عندنا بنت فى العيله تشتغل ده مبدأ مرفوض المهم جالى عرسان كتير جدا فيه منهم إللى مكنش متزوج خالص و ده انا رفضته عشان خوفت انى اظلمه و انا معايا طفل و منهم إللى كان رافض وجود ابنى و منهم إللى كان معاه على الاقل 3 ولاد.

المهم صاحب خالى شافنى فى فرح بنته اعجب بيا و عمل كل ما يعمل عشان يوصلي فى الحرام قبل الحلال و انا كنت فى حالة رفض تام ..

لحد ما جالنا البيت كنت انا وقتها 22 سنه و هو عمره 48 سنه، و قال لمامتى انا هجيبلها شقه باسمها و انا متكفل بابنها ماما قالتله لازم اهلك يعرفوا راح جاب امه و اخواته ماما قعدت تسدها أكتر، و قالتله لازم مراتك تعرف.

راحت مراته كلمتنى و كانت موافقه! و هو عنده اربع اولاد.

المهم انا من قهر اهلى ليا قولت انا قدامى حل من الاتنين لاخد الشاب الصغير و ادى ابنى لابوه، لاما اعيش حياتى و ابدأ من جديد لاما ابص للى هيربى ابنى و ميحوجنيش لاهلى تانى و اشوف الذل إللى شوفته.

اخترت اللي هيربي معايا ابنى و اولع انا بقى، و الحمد لله اتجوزته طلع طبعا جاى يقضى يومين حلوين مع بنت حلوه و صرفله فى الشقه و غيره قد مليون جنيه و في الاخر طلقنى و انا معايا منه بنت صغيره ..و انا برضو كنت راضيه و عايزه اعيش لانى تعبت جدا في حياتى من بعد وفاة بابا الله يرحمه.

و هو و لا فارق معاه الا بيته الاول و انا طبعا لصغر سنى وقتها و ق*ف اهلى ليا وافقت و دلوقتي عرفت ان اى ست تقرب من راجل متجوز هى الخسرانه بس انا قولت طالما مراته و اهله موافقين و هو هيربى ابنى يبقى خلاص المهم هو طلقنى لاسباب أنه هيخطب لولاده و شكله الاجتماعى ميسمحش يكون فيه زوجه تانيه و كتبلى الشقه إللى قاعدين فيها باسمى ..دلوقتى بقى انا طلعت معاش والدى و عايشه انا و ولادى فى بيتى فى عماره محترمه بس اهلى ق*فونى كل شويه يقولولى انتى صغيره مينفعش قعدتك لوحدك و طبعا انا مش بفكر فى الكلام الاهبل ده انا بفكر ف حياتى إللى اتدمرت عشان ملاقتش حد جنبى يقولى ايه الصح و ايه الغلط فى جوازى ده.

طبعا ماما كل إللى هاممها انى اروح اعيش معاها عشان المعاش و انا خلاص زهقت و كمان قالولى مفيش جواز من واحد تالت انسى الكلام ده عشان شكلنا قدام الناس و قدام ازواج اخواتك و انا تعبت والله لا عايزه اتجوز و لا اتنيل انا عايزه بال رايق اربى بيه ولادى و خصوصا ان ابنى الكبير ابوه هياخده السنه دى عشان يكمل تعليم عنده هناك عشان مصاريفه زياده و انا مش قادره عليها قوليلي اعمل ايه ..

و نفسيتى مش سامحه لأى راجل يدخل حياتى نهائى انا كرهت الرجاله كلها و فى نفس الوقت ق*ف اهلى ليا بيخلينى افكر اتجوز واخلص من الهم ده بس برضو انا مش عارفه.

انا شوفت كتير اوى فى حياتى اه و نسيت اقولك حاجه انا اجهضت 3 مرات من زوجى التانى غصب عنى كان بيكون بسبب ض*به ليا و انه بيسيب البيت و يمشى و يقعد عند مراته و يسيبنى .. يعنى و لا نفسيه و لا صحه و لا حياه و لا اى حاجه ..فكرت كتير فى الانتحار بجد بس عارفه انه حرام مش عارفه نفسى ربنا يعوضنى و فى نفس الوقت خايفه من كل حاجه و خصوصا انى أب و أم ف كل حاجه لطفلين.

و انا برضو لوحدى، عايزه اعرف ازاى ابدأ حياتى من جديد و ابدئها صح.

نفسي اتعافى من الالم النفسي اللى سببهولى الجوازتين دول و اعرف ازاى اعيش صح، لانى لو اتعافيت من الالم اللى انا فيه نفسيآ على الاقل، هقدر ساعتها افكر صح و اشوف ممكن اقدر اعمل ايه و اكمل حياتى ازاى بولادى من جديد، و انا خلاص مش عايزة ارتبط براجل تانى، التجربتين اللى مريت بيهم كانوا كفاية اوى انهم يقولولى ان مفيش راجل ممكن يريحنى و يعيشنى سعيدة السعادة اللى اتحرمت منها .

و حتى مش عارفة انا غلط في ايه عشان اعانى بالشكل ده مرتين و كل جوازة اطلع منها بطفل مالوش اى ذنب فى اى حاجه و لا حتى انا ليا ذنب انى اخرج بيه من الجوازة و اتحمل مسئوليتهم كاملة لوحدى و ابقى راجل و ست فى نفس الوقت بعمل دور الام و الاب كمان برغم ان ابهاتهم عايشين و موجودين...

العذاب و الالم بينهشوا فيا و فى روحى لو اتخلصت من احساسي ده و اتعلمت ابقى قوية يمكن ده يفرق فى حياتى كتير اوى و ساعتها الاقي نفسي قادرة اكمل و اتجاوز كل اللى حصل و بفكر فى بكرة و فى ولادى و بس...