Iris
Base sa naalala ko bago ako tuluyang mawalan ng malay ay narinig ko ang tinig ni Alessandro, idinilat ko ang aking mga mata at naaninag ko ang kanyang mukha since nanlalabo na talaga ang paningin ko. Hindi ako umasa na makikita siya o paglalaanan niya ng panahon na iligtas ako dahil narinig ko naman na parang hindi nga siya interesado at wala siyang pakialam. Pero ng magising ako sa ospital na mukha niya ang nakita ko ay kakaibang ligaya nga ang nadama ko lalo na ng makita ko ang pag-aalala sa kanyang mukha kahit na sandali lamang. Nahiya na rin ako sa kanya kaya simpleng mga sagot lamang ang ibinibigay ko sa tuwing may tinatanong siya. Sa buong panahon ko ng pag-stay sa ospital ay lagi siyang nakaalalay sa akin. Para ngang hindi na siya pumapasok sa opisina niya dahil siya ang nakik
