Chapter 10
1545 Words
Pagdating sa bar nakita niya ang asawa na walang pakialam na nagsasayaw sa saliw ng maharot na tugtugin. There were other customers who were dancing beside her na ikinakulo ng dugo niya.
Mabilis niya itong nilapitan at hinila sa braso.
“Let’s go!” mariing wika niya.
Ngunit agad itong nagpumiglas.
“Let me go!” anito at muling bumalik sa gitna ng dance floor.
Lumapit ito sa isang lalaki doon and cling her arms on his neck and made a sexy dance.
Nagdilim ang paningin ni Antonio sa ginawang iyon ni Letizia. He quickly grabbed her arms and carried her like a sack of rice.
Pinagsususuntok naman nito ang likuran niya habang nagsisigaw na ibaba niya ito. But, he didn’t listen to her until they reached his car.
Ibinaba niya ito and pinned her on the car door. Tumigil naman ito sa pagpupumiglas.
Isang linya ang mga kilay niya na tinitigan ito.
“Why are you doing this?” galit na galit na tanong niya dito habang hawak ito sa magkabilang bisig.
She laughed hysterically. “Why don’t you asked yourself?” sarkastikong turan nito sa pagitan ng pagtawa. Namumungay na ang mga mata nito sa sobrang kalasingan.
Lalong nagsalubong ang kanyang mga kilay.
Sasagot na sana siya ng mapansin sa sulok ng kanyang mga mata ang isang babaeng papalapit sa kanila. She was carrying Letizia’s things.
“Here are her things,” anang babae sa kanya sabay abot ng bag at cellphone ng asawa.
Tikom ang bibig na kinuha niya ang mga iyon.
“By the way I’m Victoria Tolentino, Letizia’s friend.” Pakilala nito sa sarili at nanatiling nakatayo sa tabi nila.
Tinanguan niya ito while trying to open the dammed car door.
“She drunk quite a lot today at hindi siya sanay na umiinom,” sabi pa nito habang nakatitig sa kaibigan na ngayon ay nakasubsob na ang ulo sa dibdib niya. Nababakas niya sa mga mata nito ang matinding pag-aalala kay Letizia.
He let out a sighed.
“Did you know why was she doing this?” mahinang tanong niya. Tiningnan niya ang asawa at inayos ang magulong buhok nito.
Mataman siyang tinitigan ni Victoria at umiling. “I don’t really know. She just called me this afternoon and asked if we could meet. Then we end up here.” Sagot nito.
Hindi siya umimik. Marahan niyang hinaplos ang namumulang mukha ni Letizia na nakatulog na sa kalasingan.
He already opened the car door at maingat itong isinakay doon.
Hinarap niya si Victoria and gave her his calling card.
“If the same thing happens again, don’t hesitate to call me.” Aniya.
Marahan itong tumango.
Nagpaalam na siya dito at mabilis na sumakay ng sasakyan.
Maingat siyang nagmaneho at manaka-naka’y sinusulyapan si Letizia sa passenger seat.
Humupa na ang nadarama niyang galit sa dibdib, ngunit hindi pa rin nawawala ang pagtataka sa isip niya. Wala siyang maisip na dahilan kung bakit nagkakaganoon ito.
Well… they’re barely known each other. Tatlong araw pa lang silang naiikasal at siya naman din mismo ang naglalayo ng sarili dito.
Hindi pa rin niya matanggap na naisahan siya ng kanyang ama kahit na patay na ito. All his life, ito lang lagi ang nasusunod. They cannot complain nor disagree with his decisions.
Palaging ang papa nila ang tama. Palaging ito ang may salita. They cannot express their own thoughts with him dahil para dito, mistakes is not an option.
Akala ng marami masarap ang buhay na maging isang anak ni Federico Monte Bello, pero nagkakamali sila. They all suffered with his dictatorship. Silang magkakapatid, especially his two younger sisters. Batas ang salita nito sa pamamahay nila that even his mother cannot counter his words.
Napailing na lang siya.
Mula ng magkaisip siya, ipinangako niya sa sarili na hinding hindi niya ito tutuluran. And that he will do everything to be a good husband and father to his children.
Napalingon siyang muli sa natutulog na si Letizia. May tila mainit na hanging humaplos sa kanyang puso. And he never knew na may isang taong makakagawa noon sa kanya sa napakaikling panahon.
Napangiti na lang siya sa sarili.
**
Hindi na naulit pa ang paglalasing na iyon ni Letizia. Antonio see to it na may titingin dito kapag wala siya sa kanila.
He hired a housekeeper na kahit kailan ay hindi niya ginawa and Letizia questioned it.
“Do we still need to hire a housekeeper?” tanong nito sa kanya habang nakayuko. Kasalukuyan silang nagdi-dinner noon.
Sinulyapan niya ito.
“Is there a problem with it?” aniya.
Saglit itong tumingin sa kanya pagkatapos ay umiling. “No… But, I could do the chores here. There’s no need to hire one,” sagot nito at muling itinutok ang atensyon sa pagkain.
Siya naman ang umiling. “No. It’s better to have someone in here. At least may makakasama ka kapag wala ako. And Lupe can help you with the chores.” He said firmly.
“But I could that on my own,” paangil na wika nito ng hindi siya tinitingnan.
Nagsalubong ang mga kilay niya.
“Are you questioning my decision?” inis na tanong niya dito
Napalingon si Letizia sa kanya. Larawan pa rin sa mga mata nito ang pagtutol.
“No. It’s just that—”
“Iyon naman pala. Then, there’s no need for you to complain.” Putol niya sa sinasabi nito. “I already made myself clear to you before. I don't want anybody else questioning my decisions,” mariing wika niya leaving her no other choice but to follow his order.
Hindi naman na umimik pa si Letizia. Nagngingitngit ang damdaming tumayo siya at hindi na tinapos ang pagkain. Tuloy-tuloy siyang nagtungo sa kwarto nila at nahiga.
Tikom naman ang bibig na sinundan lang ito ng tingin ni Antonio.
Hindi niya alam kung bakit pagdating kay Letizia, he was being defensive and at the same time, irrational.
Ayaw niyang magaya sa papa niya, yet he was acting like him. At may palagay siyang hindi ito ang unang beses na mangyayari iyon.
**
Habang lumilipas ang mga araw, napapansin ni Antonio ang kakaibang ikinikilos ng asawa. Ayaw naman niya itong tanungin dahil baka pagsimulan pa iyon ng away nila, but he was really bothered.
Mula ng magtalo sila ‘nung nakaraan, things get on a haywire between them. At hindi niya alam kung papaano aayusin iyon, kaya naisipan niyang pauwiin muna ito sa kanila.
“Packed your things,” aniya ng maabutan itong nakahiga pa rin sa kama kahit magtatanghali na.
“Why? Are you gonna kicked me out?” she asked sarcastically ng hindi siya nililingon. Nananatili lang itong nakatalikod sa kanya.
Nag-isang linya ang mga kilay niya habang tinititigan ito mula sa likuran.
“What are you saying?” tanong niya dito.
Nagsisimula na namang uminit ang ulo niya.
“Don’t you think it’s too early for you to throw me out of your house?” She continued taunting bago siya hinarap.
Her eyes was burning in anger while looking at him. At hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman habang sinasalubong ang mga titig nitong iyon.
Ilang beses muna siyang huminga ng malalim to clear his head bago ito sinagot.
“I don’t know what are you referring to… But, I just want you to at least go to your Dad’s house and visit him. Lagi ka na lang nakakulong dito and I don’t think it’s a good idea,” saad niya. “And by the way, we are married now. So... basically, this house is not just only mine, but yours too.” Dagdag pa niya at pinakadiinan ang huling salita.
Lumiwanag ang mukha ni Letizia ng marinig ang sinabi niya, pero saglit lang iyon. She was back at it again. Lifeless at walang kasigla-sigla.
“I don’t want to,” mahinang wika nito.
Marahas siyang napabuntong-hininga.
“For God’s sake, Letizia! Hindi ka na bata para mag-tantrums ng ganyan sa harap ko.” Bahagyang napalakas ang tinig na saad niya.
Nauubos na nito ang pasensya niya.
“Then don’t asked or talked to me! Treat me like I don’t really exists here! Madali naman sa ‘yong gawin iyon!” ganting sabi nito sa mataas ding tinig.
Napatda si Antonio. Hindi pa niya nakikitang nagalit ng ganito si Letizia kahit minsan at naninibago siya sa ipinapakita nito.
Napansin din niya ang pamumuo ng mga luha sa gilid ng mga mata nito at naaalarma na siyang talaga.
Ano ba ang nangyayari dito?
Huminga ito ng malalim upang payapain ang sarili.
“Just leave me alone, Antonio.” Pagkakuwa’y wika nito. Ito na mismo ang nag-dismiss sa pag-uusap nila at tinalikuran na siya nito sabay takip ng kumot hanggang ulo.
Wala ng nagawa pa si Antonio kundi iwanan ito doon. Nagtuloy siya sa bar at kumuha ng alak doon.
Hindi na siya nag-aksaya pang kumuha ng baso. Mabilis niyang binuksan iyon at deretsong ininom mula sa bote.
Hindi niya alam kung gaano katagal na siyang umiinom. All he wanted to do is to forget everything.
Umiikot na ang paningin niya ng ibaba ang bote ng alak. Muli siyang bumalik sa itaas. He was about to open their bedroom ng magbago ang isip niya.
He directly went to his office instead at naupo doon until he fell asleep.
- Writer
