CHAPTER 4 ชบาตัวร้าย สายไหมร้ายกว่า
1279 Words
CHAPTER 4 กำนันเสือแสนร้าย สายไหมร้ายกว่า
“อูย พี่พศิน หลังฉันจะหักแล้ว” สายไหมโอดครวญ ตัวก็โยกไปตามรถ ไอ้หลุมบ่อบ้านี่ไม่รู้จะเยอะไปไหน เธออุตส่าห์จะนั่งเศร้าเพราะจากแม่มาสักหน่อย ตอนนี้ไม่มีเวลามาเศร้า นอกจากประคองตัวเอง ไม่ให้ถูกกระแทกหลักหัก
“ไหมเห็นทางเข้าไร่ข้างหน้าไหม?” พศินบุ้ยปากชี้ให้สายไหมดู พอหญิงสาวหันไปตามที่ต้องการก็ต้องตาโต นี่มันถนนเข้าไร่ หรือถนนบนดวงจันทร์กันแน่ เธอจะบ้า!
“บ้าน่ะ พี่ศินมีทางอื่นไหม?”
“มี แต่ทางนี้มันใกล้กว่า พี่ตั้งชื่อทางเข้าไร่เส้นนี้ว่า… ทางทดสอบความอดทน”
“แต่ฉันไม่ทดสอบอะไรทั้งนั้น!”
“ไม่ทันแล้วอิหนู” พศินหัวเราะขับรถผ่านหลุมบ่อถนนหน้าไร่ สายไหมร้องโอดโอยไปตลอดทาง กว่าจะถึงที่หมายไส้แทบออกมากองข้างนอก
รถกระบะจอดเอี๊ยด ฝุ่นสีแดงคละคลุ้ง สายไหมเปิดประตูลงมาอย่างเซ็ง ๆ ปัดฝุ่นจากเสื้อจนฝุ่นตลบอบอวน
“โอ๊ย! กว่าจะมาถึงเล่นเอาหลังแทบหัก สาบานนะว่านี่ถนน ไม่ใช่หลุมระเบิดจากสงครามโลก!”
“ไหมก็พูดไป!” พศินหัวเราะขบขับ
“ก็มันจริงนิ่ หัวหนูสั่นจนนึกว่ามีคนจับโยนใส่เครื่องซักผ้า!” ที่เปรียบเทียบได้ก็เพราะเคยใช้เครื่องซักผ้า มันเป็นของที่คนแถวบ้านให้มา เป็นเครื่องซักผ้าสองถัง ทั้งเร็วทั้งแรง แต่โดนบิดาเอาไปขายซื้อเหล้า
“ไป ๆ เข้าไปหากำนันเสือได้แล้ว พี่จะกลับแล้ว”
“แต่พี่ศิน…” สายไหมละล้าละลัง
“อ้ะ ๆ เดี๋ยวพี่เดินไปส่งก็ได้”
“จ้ะ” สายไหมพยักหน้า สะพายกระเป๋าเดินตามพศินตรงไปโรงครัวที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วบริเวณ แต่แค่เหยียบไปหน้าโรงครัว ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักตามมาทันที
“นี่หรือเปล่าจ๊ะ คนใช้หนี้คนใหม่ของกำนันเสือ?” นวลเอ่ยพร้อมเอาศอกกระทุ้งแหลม
“ของใหม่เลยนะนวล! หน้าตาดีใช้ได้เลยว่ะ กำนันนี่ยังไม่ทันหมดหน้าหนาว ก็กวาดสาวเข้าไร่อีกแล้ว”
“ยินดีต้อนรับนะจ๊ะสาวน้อย ชื่ออะไรเอ่ย?”
“ชื่อสายไหมค่ะ…มาทำงานใช้หนี้ให้แม่”
“ฮั่นแน่ กำนันเสือจะให้ใช้หนี้ หรือให้เป็นหนี้เพิ่มกันแน่นะ!”
“ฉันมาทำงานใช้หนี้ หนี้มันต้องลด ไม่มีเพิ่มแน่นอน!”
เสียงหัวเราะพอใจของแหลมและนวล ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย แต่ไม่ทันขาดเสียงหัวเราะ เสียงห้วน ๆ จากด้านหลังแทรกขึ้นมา
“ดูท่าทางจะสนุกกันใหญ่เลยนะ พอมีคนหน้าตาดีหน่อย ก็คึกกันทั้งไร่เลยสิ”
หญิงสาวในเสื้อยืดรัดรูป กางเกงยีนส์ขาด ๆ สะพายตะกร้าผักไว้ข้างตัว เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ค่อยรับแขก
ชบา ลูกสาวคนงานเก่า ที่แอบหลงรักกำนันเสือ ไม่ว่าผู้หญิงหน้าไหนที่กำนันเสือพามาอยู่ที่ไร่ ถ้าสวยกว่า ย่อมเป็นอริกับชบา
“คนงานใหม่เหรอ? ดูแล้วก็หน้าตางั้น ๆ แหละ ไม่เห็นจะสวยเลย” กอดอกเบ้ปาก แสดงท่าทางเป็นศัตรูเต็มที่ ที่จริงสายไหมสวยมาก ชบาได้มองก็หงุดหงิดในใจ กลัวว่านังคนงานคนใหม่ จะมาแย่งกำนันเสือของเธอ
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาประกวดนางงามไร่ ไม่จำเป็นต้องใช้ความสวยทำงานหรอก” สายไหมตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้นวลต้องเอาศอกกระทุ้งสีข้างแหลมอีกระลอก เพื่อดูสนามรบที่กำลังเกิดขึ้น
“เป็นไงล่ะ เจอไม้แข็งเข้าไป ชบาจะเงิบมั้ยเนี่ย?” กระซิบเบา ๆ
“แรงกับร้ายแบบนี้ รับรองไร่เราบันเทิงแน่!”
“ปากดีแบบนี้ ระวังจะอยู่ไม่ครบอาทิตย์” ชบาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง นังคนงานใหม่กล้าต่อปากต่อคำกับเธอ ยิ่งทำให้เธอโมโห
“ก็ไม่แน่นะคะ แต่ฉันมั่นใจว่าฉันอยู่เกินแน่นอน” สายไหมกอดอกแล้วยิ้มร้ายกาจ ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้ใครมาทำอะไรแน่นอน โดยเฉพาะยัยเมดูซ่าหัวฟูตรงหน้า
“หึ! ปากดีแบบนี้ รับรอง ฉันจะทำให้แกอยู่ไม่สุขแน่” ชบามองอย่างอาฆาตมาดร้าย บรรยากาศตึงขึ้นเล็กน้อย ก่อนเสียงพศินจะดังขึ้นเพื่อตัดบทสนทนา
“โอ๊ย พอๆ เดี๋ยวกำนันเสือจะคิดว่าฉันเอาลูกหนี้มาปล่อยเวทีมวย! ไอ้แหลม กำนันบอกหรือเปล่าว่าจะให้สายไหมพักไหน?”
“บ้านไม้ข้างน้ำตก เดี๋ยวให้นวลพาไป”
“ดี ๆ ฝากด้วยแล้วกัน เดี๋ยวกูกลับก่อนนะ ผู้ใหญ่สิงห์มีงานให้ไปทำต่อ”
“เออ ๆ”
“เอ๋ ทำไมคนงานใหม่ถึงได้พักที่บ้านไม้หลังนั้นล่ะ?!” ชบาพูดด้วยน้ำเสียงไม่เบานัก ปกติบ้านไม้หลังนั้น นอกจากกำนันเสือแล้ว ไม่มีใครเคยได้พัก นังคนงานใหม่นี่ ทำไมถึงได้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่น
“ก็กำนันให้ไปพัก ชื่อสายไหมใช่ไหม?”
“ค่ะ” สายไหมพยักหน้า
“ตามนวลไป เดี๋ยวให้นวลพาไปบ้านพัก พรุ่งนี้จะได้ทำงาน”
“จ้ะ” สายไหมพยักหน้า เดินตามนวลไปที่บ้านไม้ สายไหมยืนมองบ้านไม้สองชั้นหลังเล็กที่ตั้งอยู่บนเนินไม่ไกลจากน้ำตก แล้วสะพายกระเป๋าผ้าใบเก่าเดินขึ้นบันไดไม้ไปทีละขั้น พอเปิดประตูเข้าไปในบ้าน หญิงสาวก็ต้องยืนค้าง
“ชอบไหมจ้ะ?” นวลถาม
“เมื่อก่อนมันเป็นห้องของใครเหรอคะ? ข้าวของเยอะมากเลย” สายตาของเธอไล่มองไปรอบๆ ห้อง
เตียงไม้มีฟูกใหม่สะอาด ผ้าปูที่นอนลายดอกสีฟ้าเข้าชุด ตู้เสื้อผ้าไม้สนตั้งชิดผนัง พัดลมเพดานหมุนเบาๆ โต๊ะเขียนหนังสือวางของใช้ครบชุด แม้กระทั่งผ้าขนหนู ผ้าเช็ดตัว และรองเท้าแตะคู่ใหม่ก็มีวางรออยู่
ตลอดชีวิตที่ผ่านมาสายไหมไม่เคยมีห้องดี ๆ แบบนี้เลย เธอมีแต่ที่นอนผ้าปูเก่า ๆ ที่เธอพยายามซักให้มันสะอาดแค่นั้น
ลำพังหาเงินมาเลี้ยงปากท้องเธอก็แย่แล้ว ไม่มีเงินมาซื้อข้าวของดี ๆ หรอก ได้เงินมาพยายามเก็บออมเอาไว้ ก็มีเหตุให้เสียเงินอยู่ร่ำไป
“ไม่มีใครอยู่หรอกจ้ะ ของทั้งหมดนี่ กำนันเสือเป็นคนสั่ง ให้พวกพี่ไปซื้อเอาไว้ให้หนู”
“หา ให้ฉันเหรอ? บ้าแล้ว ฉันไม่ได้ขอซักหน่อย” สายไหมตาโต เอ่ยอย่างตกใจ
“ไม่ได้ขอ แต่กำนันเขาอยากให้เองจ้ะ เขาบอกว่า ไหน ๆ หนูก็ต้องมาทำงานใช้หนี้ ก็อยากให้มีที่อยู่ดีๆ สบายๆ หน่อย” สิ้นคำพูดของนวล สายไหมก็ครุ่นคิด ของพวกนี้อาจจะให้ใช้ก่อน แล้วเก็บเงินทีหลังก็ได้
“ฉันไม่รับค่ะ ฉันแค่จะมาทำงานใช้หนี้ ไม่อยากเป็นหนี้เพิ่มอีก!”
“ของพวกนี้…เขาให้ฟรี ไม่คิดตังค์ ไม่คิดเพิ่ม แถมบอกไว้ด้วยว่า ถ้าหนูไม่อยู่บ้านหลังนี้ เขาก็ไม่ได้ให้ใครอยู่หรอก”
สายไหมเม้มปากแน่น หันไปมองเตียงที่ถูกปูไว้อย่างเรียบร้อย หัวใจเธอรู้สึกแปลก ๆ มันทั้งอบอุ่น ทั้งสับสนไปพร้อมกัน
“ฉันไม่ได้อยากให้ใครมาดีด้วย เพราะสงสารหรอกพี่นวล” สายไหมก้มหน้า หอบกระเป๋าขึ้นมาไว้บนโต๊ะอย่างเงียบๆ แล้วหันกลับไปมองวิวข้างนอกหน้าต่าง เธอเป็นลูกหนี้ รีบทำงานใช้หนี้ รีบไปจากที่นี่ดีกว่า
- Writer
