ADRIANNA Nadagit ng Aswang ang Puso Ko

Chapter 15

~Alejandro Gabreil~

"Hinintay mo na ako. Sinundo mo pa! Mahal mo na ba ako?" nakangising tanong niya sa dalaga.

"Hmm? Me?" balik tanong ng dalaga kasabay ang pagturo sa sarili.

"We're only two of us, here. Alangan naman ako? Eh, Alam ko na naman sa sarili ko. Mahal na kita!"

Her natural rosy cheeks turns brighter. She look at him but she looked away when their eyes meet.

He expected that she thrown a harsh words for an answer. But she response nothing.

"Let's eat!" alok nito sa kanya. At umupo sa kabilang side. Magkaharap ang pwesto nila.

Mabilis niyang kinuha ang kanin at pinagsilbihan ang dalaga. She didn't refuse. Hinayaan lang siya nito na lagyan ng pagkain ang plato nito.

"Eat more."

"Thank you. Busog na ako."

Nabitin ang mga kamay niya sa ere na kukuha sana ulit ng kanin para lagyan ang plato ng dalaga.

"Are you sure?"

"Yes. Just continue your food."

Binalik niya ang atensiyon sa pagkain. Hindi ito umalis. Nanatili lang itong nakaupo. Siguro sasamahan siya nito hanggang matapos siya.

"Thank you sa orchids." Napatingin siya sa dalaga. Sa bulaklak man nakatutok ang mga mata ng dalaga. Nasisilip niya pa rin ang lungkot rito.

"You like it? I got it on the way. Doon banda sa entrance."

"I know. Kami ang nagtanim nito."

"Oh! Sorry. I thought it was wild orchids."

"It's okay. It was a long long time ago. Akala ko nalanta na ang mga ito."

"No.Marami ito sa isang puno ngayon.Medyo sa mataas na bahagi lang."

Tumango-tango ito. Ngunit maya-maya ay nagpahid ito ng luha gamit ang dailiri. Gusto niyang suntukin ang sarili. Bakit ba niya naisipang pitasin ang mga iyon? Kahit mataas pilit niyang inakyat ang puno. Sa pag-aakalang magustuhan at mapangiti niya ang dalaga ngunit kabaliktaran pa ang nangyari.

"Oh! So sorry again. Kung gusto magre-re-plant ako!" taranta niyang sabi.

"No. It's not that! Hindi mo naman siguro pinitas pati ugat. Right?"

"No!"

" Good. Then it will bloom again."

"Then why?"nag-alala niyang tanong.

"I just remember Mama."

Uminom na siya at tumayo kahit hindi pa ubos ang kinakain. Inilahad niya ang kamay sa dalaga.

"Let's change your mood!" Nakangiti niyang sabi.

"Let's visit Mamita." Mabilis nitong dugtong.

"Are you sure?" Mas lalo siyang nag-alala. Ang balak niya lang sana ay mag-ikot-ikot lang sila sa palaigid.

" Yes. Kasama naman kita."

"Really? So it means, you trust me now?"

"Sort of."

Ang pag-alala niya ay napalitan ng tuwa. Maikli man ang sagot ng dalaga ngunit sobra-sobra na sa ine-expect niyang sagot.

"Here we are!" Mabilis siyang umibis ng sasakyan para pagbuksan ang dalaga. Humugot muna ito ng malalaim na hininga bago lumabas. Pagkasara ng pinto'y inabot niya ang kamay ng dalaga. Hindi nito binawi ang hawak-hawak niyang kamay nito. Ramdam niya ang panlalamig nito. Hinigpitan niya ang paghawak sa kamay nito para iparamdam rito na everything is okay. Hindi niya ito pababayaan.

Sinulyapan niya ito ng papasok na sila ng entrance. Alam niyang anxiety is eventually attacking her. Kagat-kagat na ng dalaga ang ibabang labi nito. Sobrang lamig na ng palad nito. Napakabilis na ang paghinga.

He pull her. Closer to him! Then, he unclasped their hands. Inilipat niya ang paghawak sa kabilang kamay ng dalaga. Snaking his arm at the back of Adrianna. While enveloping his hand at the back of the woman's hand.

Dumaan sila sa information section para mag-inquire sa room ng señora.

"Good morning." bati niya

Isang lalaking naka scrub suit ang nadatnan nila sa station. Sa palagay niya nasa early twenties pa lang ito. He's busy scanning the monitor. .

"Good morning." balik na bati ng lalaki. Ngunit pag-angat nito ng ulo'y tinapunan lang siya ng tingin. At mabilis na lumipat ang mga mata nito sa dalaga. Matamis itong ngumiti. He reminds him of his friend, Chanz. He tamed the woman by his charming smile. A typical chicboy!

He smirk when Addie snob a man.

"Mam, you look pale. You want me to bring you in the ER?"

"We may know the room number of Mrs. Alliendra Lorenzana?" sabat niya sa lalaki. Sinadya niyang lakasan ang boses para maagaw ang atensiyon nito.

Parang gusto niyang suntukin ang mga mata nito dahil hindi maalis-alis ang titig nito sa dalaga. Is he belitled him? Naliliitan ba ito sa kanya. Kitang-kita naman nito na magkadikit at magkahawak kamay sila ng dalaga pero ang lagkit kung tumitig. Nakakalalaki! Di hamak namang mas guwapo siya!

Lumipat ang tingin ng lalaki sa kanya. He looked at him deadly. Mabilis itong nagscan ulit ng monitor at binigay ang room number ng señora.

"Focuse on your job!" matigas at seryuso niyang sabi. Pagkatapos ibigay ng information attendant ang hinihingi niya.

Mabilis niyang iginaya ang dalagang pumasok sa elevator. Hindi niya ugali ang pagiging possessive. Ngunit pagdating kay Adrianna. Hindi siya makakapayag na may lumapit na ibang lalaki rito. Even to look at her.

"Are you okay?" tanong ng dalaga ng makapasok na sila sa elevator.

"Uhuh!" sagot niya sabay tango ng ulo.

"I think your not!"

Binigyan niya ng matipid na ngiti ang dalaga. "Naiinis lang ako sa attendant. Hindi maganda ang pagkatitig sayo. Nagpapacute!Hindi naman siya cute!

"So naiinis ka din sa sarili mo? You acted like him too. Oh, much more than him!" Then, she look at him and give him an annoying smile. But she grip tightly her holds.

"But, Thank you for knocking our door."

Sa simpleng sagot ng dalaga. Gustong kumawala ng puso niya. At bigyan rin ng kasiyahan ang mga taong malulungkot na nakakasasalubong nila.

Wala na siyang pakialam kung lubog na lubog na talaga ang puso niya para sa dalaga. Alam niyang mahihirapan nang umahon ang puso niya kung mali ang naiisip niyang pinapahiwatig ng dalaga sa mga sagot nito. But his still willing to risk. No,he won't stop until the woman give him her yes!

He want to change Adrianna's perspective about humanlife outside her comfort zone. Gusto niyang ipakita rito na hindi lahat ng tao ay pare-pareho ang ugali. Hindi lahat ng tao ay sasaktan siya. He want to make her feel that she's capable to be love. Na may mga taong tatanggap at magmamahal sa kanya. And he is the first one to make her feel that way.

"Are you okay?" matamis ang ngiting tanong niya sa dalaga. Bumabalik na ang kulay nito. Hindi na ito maputla gaya ng sabi ng attendant sa information section.

"Slitly. But Im not comfortable. They're looking at us!"

"Gwapo kasi ang kasama mo." nakangisi niyang sabi. She looked at him. He meet her gaze. Tinaas baba niya ang dalawang kilay. "Gwapo diba?"

Napangiti siya ng sinimangutan siya nito. "Oo na! Sinamahan mo ako eh!"

~Adrianna~

"Mr. Zarde. We meet again!" Pareho silang napatigil ng binata ng may babaeng nurse na makakasalubong nila ang bumati sa binata. Makikita sa mukha ng babae ang pagkagalak. Nagniningning pa ang mga mata nito habang nakatitig sa kasama.

Nilingon niya ang binata. Sinalubong nito ang mga titig niya. Nababasa siguro nito sa mga mata niya ang tanong na hindi niya maisatinig. Binigyan siya nito ng matamis na ngiti. Then he caress her hand na hawak nito. Bago bigyan pansin ang babae sa harapan nila. Pinalis nito ang ngiti at pinalitan ng seryusong mukha.

"Miss Sebastian." simpleng bati nito sa babae.

"What are you doing here?" Nakangiti pa ring tanong ng babae. But the woman's eyes sharpen when she glance at her.

"We're visiting Mrs. Lorenzana."

"Oh! I'm Mrs. Lorenzana's private nurse. Lets go. I'll send you to her room." Iginaya sila nito papunta sa silid ng abuela. Napakagwapo nga talaga ng kasama niya. Mukhang ang binata lang kasi ang nakikita ng nurse kung magsalita ito.

"Is she your relative? Akala ko ba wala kang family rito. Alam mo ba hinintay kita sa party ni Papa last month. Mama and Papa were also excited to see you again. Gusto ka sana nilang makausap. But you didn't came. But I'm still waiting for your visit as you said before you leave." arte nitong sabi at pinatulis pa ang nguso na tila iiyak.

Something inside her, pinch some part of her heart. Expected niya namang marami itong kakilala at kaibigan. But still, she felt hurt knowing na may iba itong kaibigang babae. Base sa mga sinabi nito. Baka nga nililigawan pa nito. Tinapunan niya ng tingin ang babae. Average lang ang height nito. Pero maputi ito at bagay ang pulang lipstick rito. Sexy ito sa fitted na uniform. She wears a light make up na mas lalong nagpaganda rito.

She felt intimidated. Taas lang siguro ang lamang niya sa dalaga. She graduated in Business and Finance course but she never practice it. Dahil nga ayaw niyang makisalamuha sa ibang tao.

"Kung nililigawan ng binata ang babae. They are good together. They're both professional in their chosen field." naisip niya.

Kung nililigawan ng binata ang babaeng nasa harapan niya. Ano siya? A reservist? A wrecker? Or maybe a man beside him. A man that eventually she learn to trust with. Is a womanizer! At isa siya sa target nito! Umusbong ang inis sa puso niya.

Bigla siyang nailang sa lapit ng katawan nila ng binata. Kinalas niya ang kanyang kamay na hawak nito. Aakma na sana siyang lalayo ng ilipat ng binata ang kamay nito sa beywang niya. At hapitin siya para mas palapit rito.

"Sorry, Miss Sebastian. Please extend my apology to your parents. I visited my girlfriend then and stay a couple of days with her. That's why."

Nakita niya ang pagdilim ng magandang mukha ng babae ng lumingon ito sa kanila. Mapanuring tiningnan siya nito. Ngunit hindi niya ito tinuunan ng pansin. Dahil pati siya ay nagulat sa narinig. Wala sa sariling napatanga siya sa binata. Is he claiming her without asking?

"Please, close your lips. You innocently inviting me to savagely kiss your lips here in the middle of the hallway." he whisper in husky voice.

She rolled her eyes and snob him. Surely her cheeks reddened again. Mabilis niyang binalik ang mga mata sa kinaroroonan ng babae. Bigla siyang nahiya baka narinig nito ang binulong ng binata. Ngunit wala na ito sa harapan nila.

"Excuse me. I have something to do in the station." Paalam nito ng makarating na sila sa labas ng silid ng abuela. Bago umalis ay ngumiti ito ng matamis sa binata ngunit kahit sulyap ay wala siyang natanggap mula rito.

Sinundan niya ng tingin ang umalis na babae. She can sense, the woman dislike her. Kung alam lang nito ang totoo. She is not a girlfriend! And only a natural disaster was the reason why Alejandro stay with them.

"Who is she in your life? The way she treat me, she is like a jealous woman that holds a man's promises!" prangkang tanong niya sa binata. Nasaksihan niya rin ang pagdilim ng mukha ng babae ng magsalita ang binata tungkol sa girlfriend issue. "What is she talking about? Are you hitting two birds with one stone, Alejandro?" taas ang kilay na tanong niya.

Pinigilan nito ang kamay niya sa pagbukas ng silid ng abuela. Itinaas nito ang baba niya gamit ang isa nitong kamay. Para magkasalubong ang mga titig nilang dalawa. There's the look again! Ang mga titig na tumitibag ng pader na pinalibot niya sa sarili.

"I don't want to give a false hope, Addie. I knew women if he likes me and I know my self. I don't play. Kaya mas okay na iyong masaktan sila ng maaga kaysa sisihin ako sa huli. I only engage to other people in terms of business and I'm done with them. Matagal nang tapos ang San Antonio's road construction. Doon ko nakilala si Miss Sebastian dahil anak siya ng mayor. Me and Miss Sebastian meet at the airport again nung papunta ako rito. And she invited me at her Dad's birthday. Nakakahiya naman so I said I try. But I didn't beacuse destiny had a better plan!"

He give her a reassuring smile. " Don't be jealous too, baby. You're the only one. I want to pursue." then he pinched her chin gently.