ADRIANNA Nadagit ng Aswang ang Puso Ko

Chapter 16

~Adrianna~

Her eyebrows meet, when she see nothing in the room. Nag-alalang napatitig siya sa binata. Kasunod ay ang paglabas niya ng silid. Binasa niya muli ang numero sa labas ng pinto. To make sure na hindi sila ni Alejandro nagkamali ng silid na pinuntahan.

Sumilip siya muli sa loob at sinuri ang silid. There she saw a pair of slipper. It was her Mamita's slipper.

Nanlamig ang mga kamay niya. A not so good thoughts are eventually murdering her mind. Saan niya hahanapin ang abuela? Sabi ng Papa niya okay ito. Bakit wala! Gusto niyang pumunta sa nurses station ngunit hindi siya makagalaw. Bumabalik sa isipan niya ang nakaraan.

The four of them got hospitalized. Her Lolo, her Dad, her Mamita and her. Siya lang sa pamilya nila ang nanatiling conscious. She was really scared that time. Wala rin ang mama niyang magpapatahan sa kanya. Her family's scandal gives her a tragic memories.

Unti-unting nanginig ang buo niyang katawan. Parang sasabog ang ulo niya sa lakas at bilis ng t***k ng kanyang puso. Her eyes getting blurry. Tumutulo ang luha niya ngunit walang hikbing maririnig. She is now gasping an air. Her anxiety attacking her. Until two arms supported her not to fall.

"Addie, don't close your eyes!" Nag-alalang tinig ng binata. Narinig pa niya ang pagmura nito na minamadali ang doctor na makalapit sa kanila.

"Doc, give her a sedative!" boses ng Papa niya. Gusto niya man kumontra sa gusto nito ay wala siyang magawa. Namamanhid na ang buo niyang katawan,aarte pa ba siya!

The sedative is one of the reason kung bakit ayaw niyang pumasok sa hospital.

Nagising ang diwa niya sa pag-uusap ng dalawang tao. Gusto pa sana niyang matulog muli dahil sa sarap dala ng kung sino mang humahagod ng kanyang buhok.

Ngunit napamulat siya ng maalala ang abuela. Sumalubong sa paningin niya ang guwapong mukha ng binata. Hindi nito namalayan na gising na siya dahil sa ibang direksiyon ito nakatingin. Ngunit walang humpay ang paghagod nito ng buhok niya.

"Papa, where's Mamita? Is she okay?" Nag-alalang nagpalipat-lipat ng tingin sa kanilang mag-ama ang binata. Bumangon siya para maupo. Hindi siya mapakali sa nakikitang lungkot sa mga mata ng ama.

"Pa?"pumiyok ang boses na tawag niya sa ama.

"Ija,"

"Don't lie again Papa. Kung okay si Mamita, where is she now?"pigil ang luhang tanong niya sa ama.

"Calm down." nag-alalang sabi ng binata habang hagod-hagod ang likod niya.

"She's in the icu. She was intubated and still unconscious!" malungkot na pahayag ng ama.

"Why you didn't tell me, Papa? Bakit kailangan mong itago?" nanghihinakit na sumbat niya sa ama.

"Hindi ko gustong magworry ka. Hindi ko sana gustong mangyari ang nangyari kanina."

"Until when you want to keep it from me?"

"Hanggang gumaling ang Mamita mo."

"What if Mamita can't recover?" Pilit niya mang pigilan ang mga luhang huwag umagos ay hindi niya kaya. Hindi niya gustong mag-alala muli ang kanyang ama.

"I'm sorry, ija. I want to protect the two of you but I failed."

Tinakbo niya ang distansiya nilang mag-ama at niyakap ito ng mahigpit.

"Masakit pero kailangan nating tanggapin. Matanda na si Mamita, Pa.That's the cycle of life! Mas tanggap kung aalis siya peacefully than she will stay but she suffer." umiiyak niyang sabi.

Tahimik siyang umiiyak habang pinagmamasdan ang Abuela. She was laying in icu bed at maraming nakakabit na aparatu sa katawan nito. Silent at severe na pala ang pneumonia nito with some complications. Dalawang araw na itong hindi nagigising. Though she and her Dad hoping na makakasurvive ito. Natatakot at nasasaktan siya sa mga bagay-bagay na tumatakbo sa kanyang isipan. Mga posibilidad na maaring mangyari sa kanyang abuela.

"Sorry, I can't help you to get rid of this pain." sabi ng binata sabay punas sa lumalandas na luha sa pisngi niya. Hindi siya nito iniwanan. Inalalayan siya nito kahit saan man siya magpunta.

"Mamita don't deserved this. She been through a lot of pain and sacrifices. She gave all her life to save the hacienda, to support Papa and to protect me. Kung sana pwede kung ilipat ang sakit niya. Sana ako na lang. Para sa ganitong paraan man lang maibabalik ko ang pagmamahal niya sa amin.

Shh. That's enough. Don't stress your self. Hindi nakabuti sayo ang umiyak ng umiyak sabi ng doctor.

"Though hospital continue lives. For me this was the worst place. I hate sedative! I hate syringes! It's freaking shouting, like I'm not a normal person. And it was like." Tumigil siya sa pagsalita ng nagbagsakan muli ang mga luha niyang pilit na pinatitigil.

"Like, I was on a bet between life and death!" sabi niya sa pagitan ng hikbi.

"That's not true. Let's go back here later. You now need a rest."

Ayaw pa man niya sana umalis ngunit nagpatangay na siya sa yaya ng binata dahil ramdam na ramdam pa rin niya ang epekto ng tinurok na gamot. Dinuduyan pa rin siya ng antok.

~Alejandro Gabriel~

Pabalik na sila ng dalaga sa silid nito ng may dalawang nurse nag-uusap sa kanilang unahan. Pabalik ang mga ito sa nurses station na madadaanan nila pabalik sa silid ng dalaga. They're chatting. Mahina ang pag uusap nila ngunit sapat na para marinig nila ng dalaga ang pinag-uusapan ng mga ito. Dahil sa lapit ng distansiya na namamagitan sa kanila. At napakatahimik ng hallway dahil mangilan-ngilan lang ang nasasalubong nila.

"So that means, siya yung classmate natin noong grades school?" tanong ng isang nurse sa kasama.

"Yes." walang ganang sagot naman ng isa.

"So, she is the one you bullied before? The one you pushed and accidentally bumped her head on the sharp edge of the post." eksaheradang tanong uli ng isa.

"Bata pa ako noon!"depensa naman ng isa.

"Oo nga noh. Pati nga ako nabully mo noon pero naging friends naman tayo!" sagot nito at humagikgik. "Kung hindi siya lumipat ng school siguro naging kaibigan mo rin siya!" dugtong nito at mas lalong humagikgik. "Guwapo ng kasama bagay sila." kilig na dugtong ng maliit na nurse sa mga sinasabi.

"You, shut up! I don't like her! And Im not the reason kung bakit siya lumipat!" pasupladang sagot ng matangkad na nurse.

"Kawawa naman siya. She had a worst life. Mapasahanggang ngayon napag-uusapan pa rin ng mga tao ang ang eskandalong nangyari sa pamilya nila noon. Is it true kaya?" patuloy na daldal pa rin ng isa.

"Stop being a Marisa! Nauungkat ang mga nakaraan dahil sa mga kagaya mo! Better zip your mouth."

"Okay, okay. Now, Im not pointing them. I'm just curious! May posibilidad kaya na totoo ang aswang? Are they really exist? Is the cursed of black stone was real? Totoo kaya ang sabi-sabi na para mamatay ang isang matanda kailangang may sasalo para tuluyan itong mawala sa mundo?"

"We don't study science to believe in fiction!" pagtatapos ng isang nurse sa mga sinasabi ng kasama nito.

Dumilim ang mukha niya ng mapatitig sa dalaga. She was pressing her lips ngunit nanginginig ang mga ito. Hindi man niya alam kung ano ang tumatakabo sa isipan nito. Ngunit may pakiramdam siyang ang pag-uusap ng dalawang nurse ang mas lalong nagpasama sa nararamdaman nito.

Pagliko ng dalawang nurse ay lumiko rin sila. Nagtatanong na napatitig sa kanya ang dalaga. Ngunit nanatiling tahimik lang siya.

"I want to talk to the head nurse." deretsang sabi niya pagdating nila sa nurse's station.

Napalingon sa kanila ang dalawang babaeng nasa unahan nila kanina ng dalaga. Bakas ang pagkagulat sa mukha ni Miss Sebastian at pamumutla ng kasama nito na siyang nurse ng dalagang kasama.

"Mr. Zarde." bati ng kakilalang nurse pagkatapos makabawi sa pagkagulat.

Binigyan niya lang ito ng walang emosyong titig.

"Naka-out na po, Sir. Bakit po?" sagot naman ng isang nurse na nakatao sa station.

"I want to change the nurses who assists Miss Lorenzana and Mrs. Lorenzana, starting now." seryusong sabi niya.

"Is there something wrong with our nurses, sir?"

In his peripheral vision. Nakikita niyang nakatitig ang dalawang nurse sa kanya. Naghihintay siguro ng isasagot niya. But he won't say anything against them. Sila na lang bahala sumagot kung magtatanong ang superior nila.

"I just want a new one for our patients."

"I'll refer your concern to the nurse supervisor, sir." agad namang sagot ng kausap.

"Thank You." walang ngiting sabi niya bago tumalikod.

"By the way, not a male one!" sabi niya ng lingunin niya ang kausap ng paalis na sana sila ng dalaga.

Kinuha niya ang cellphone sa bulsa at dinial ang number ng ama ng dalaga. He want to inform him regarding sa decision na ginawa niya. Though he had the right to decide sa dalawang pasyente dahil hinabilin nito ang dalawa sa kanya bago lumipad ng Maynila dahil may importante itong dapat ayusin roon. At si Mang Jorge ay pinauwi na rin niya para na rin makapagpahinga.

"Why you do that?"tanong sa kaniya ng dalaga ng makalayo na sila sa mga ito. Binigyan niya ito ng matamis na ngiti bago sinagot.

"Hindi ko gustong may taong lalapit sa'yo na gusto ka. Higit sa lahat hindi ko gustong may taong lalapit sa'yo na hindi ka gusto!"

"Thank you." mahina nitong sambit.

Pagkapasok nila sa silid ng dalaga ay nakatulog kaagad ito. Kahit siya ay nakaidlip na rin. Nagising na siya ngunit tulog pa rin ito. Kahit tulog bakas sa magandang mukha nito ang pag-alala. Automatikong napasuklay niya ang daliri sa buhok nito.

Hanggang hindi niya namalayan. He spend minutes watching the woman's face. The woman had a perfect face. Maganda pa rin ito kahit bakas ang pighati sa mukha nito. Until his eyes landed on the woman's scar. Hinaplos niya ito hanggang sinuyod ng mga daliri niya ang buhok ng dalaga.

Napamulat ito ng mga mata. Their eyes meet. "You're still here." sambit nito habang sinalubong ang kanyan titig.

"If I said, I will stay, I'll stay." sabi niya at binigyan ang dalaga ng matamis na ngiti.

The woman pouted her lips. "Nagising ba ulit kita?" nag-alalang tanong niya.

Umiling ito. Hinawi niya ang iilang hibla ng buhok nito na pumunta sa mukha nito. Tumigil ang mga kamay niya sa pelat nito. "Is miss Sebastian did this?” tanong habang pinapalandas ang daliri sa naiwang marka.

"No. I got that scar week after she pushed me. Mamita and I been in a car crashed. Nang malaman noon ni Mamita na binu-bully niya ako. Hatid-sundo na ako nito sa school. But unfortunately we got a car accident.

Hinintay niyang magkuwento pa ang dalaga ngunit tumigil ito. Pinikit nito ang mga mata at pinuno ng hangin ang dibdib.

"Baby, sorry for asking."

Pagdilat nito'y hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Bumangon ito at nag-ayos ng sarili. "Let's settle my bill. Gusto ko nang lumabas." pag-iiba nito ng usapan.

Nang biglang bumukas ang pinto at pumasok si Manang Lucy. Hingal na hingal ito at puno ng pag-alala ang mukha. "Seńorita! Ang Mamita niyo po!"