Lumingon ako, at sa pagkakataong ito nakita ko na ang mukha niya. Parang tinatambol ang dibdib ko sobrang lakas ng kabog nito. Siya na nga ito. Kahit malaki na ang nabago sa kaniya still kilala pa rin siya ng puso ko at lalong gumuwapo pa siya sa paningin ko.
Bakit ba? Moment ko to 'wag kayong ano.
Anak nga niya si Stephanie siya kasi 'yong kaninang naabutan kong pinagsasabihan ang bata.
Ba't ganoon ang sakit? Balak ko pa naman sanang umamin na sa kaniya nang tunay kong nararamdaman kung sakaling magkikita kaming muli.
Ayos lang naman siguro 'yon kung ako ang mauunang aamin, 'di ba? At least alam ko kong may pag-asa pa ba ako o wala na talaga? O titigilan ko na lang talaga nang hindi ko pa nasasabi sa kaniya ang tunay kong na nararamdaman? Hay ewan.
Kaso iba na ang sitwasyon ngayo
