ยิ่งหวงรัก

         ปรวัธน์ ไวยวัจน์ จ้องมองหญิงสาวรูปร่างแบบบางที่นั่งพับเพียบตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า อรภารินไม่เปลี่ยนไปสักนิด ใบหน้าเนียนใสเปื้อนน้ำตาซ้อนทับกับภาพหญิงสาวในความทรงจำที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนให้เขาเสมอ สองปีที่เขาไม่อยู่ สองปีที่สัญญาว่าจะรอ สองปีที่เธอหายไป สองปีที่เขาตามหาแทบพลิกแผ่นดิน ในที่สุดก็เจอ...เจอเธอกำลังกอดลูกของ ‘มัน’ อย่างปกป้องหวงแหน          ชายหนุ่มย่างสามขุมเข้ามาใกล้ก่อนย่อกายนั่งบนลงส้นเท้า ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน นัยน์ตาขุ่นคลั่กแผ่รังสีคุกคามจนอรภารินต้องกระถดหนีแต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลภายในห้องเช่าขนาดยี่สิบตารางเมตรแห่งนี้ ปากหยักเหยียดยิ้มเย้ยหยันขณะกวาดตาดูสภาพแวดล้อมโดยรอบ          “ผัวมีปัญญาแค่นี้เหรออิ๋น”          หญิงสาวก้มหน้างุดไม่ตอบ ลูบหลังปลอบลูกชายที่กำลังแผดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ          เส้นเลือดตรงขมับปรวัธน์เต้นตุบๆ ทั้งโมโห เดือดดาล รำคาญเสียงลูกมัน! มือหนากระชากเด็กน้อยตัวป้อมจากอกแม่และโยนส่งๆ ให้น้องชายที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง          “เฮ้ย พี่ป้อน” ปวรปรัชญ์ผู้ทำหน้าที่เป็นหูเป็นตาระหว่างพี่ชายไม่อยู่ตะโกนขึ้นพร้อมเสียงกรีดร้องปิ่มจะขาดใจของอรภาริน เดชะบุญปฏิกิริยาของน้องชายตอบสนองไวจึงคว้าเด็กไว้ทัน          “ไม่ร้องน่า” นายโปรดกระซิบบอกเจ้าหนูในอ้อมแขน          “เอาลูกอิ๋นคืนมานะ!” อรภารินผุดลุกขึ้น แขนเรียวเหยียดสุดปลายนิ้วหมายจะคว้าตัวลูกชายคืนทว่าโดนร่างใหญ่รวบไว้เสียก่อน          “ฮึก ปล่อยอิ๋น ปล่อยนะ” มือเล็กระดมทุบอกเขา พยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งที่มีดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม          “โปรดเอาเด็กขึ้นรถไปก่อน” เขาสั่งน้องชายเสียงเข้ม          “จะดีเหรอพี่ป้อน” ปวรปรัชญ์ถามเสียงอ่อย เขาพาปรวัธน์มาหาอดีตคนรักเท่านั้น ลืมประเมินความคั่งแค้นของพี่คนรองไปหน่อย ตอนนี้ไม่อยากร่วมสังฆกรรมพรากแม่พรากลูกก็ไม่ทันเสียแล้ว ชวนน้องทำแต่เรื่องชั่วๆ ไว้ใจพี่ป้อนได้เลย          “ไม่ อย่านะ เอาลูกอิ๋นคืนมา” เธอร้องโหยหวนน่าสงสารจนปวรปรัชญ์ทนดูไม่ได้ ตัดใจอุ้มเด็กหันหลังตรงไปรอที่รถทันที          “อยากได้ลูกคืนก็มาเล่นเกมกันก่อนสิอิ๋น” ปรวัธน์กระซิบเสียงเหี้ยมข้างหู          “ป้อน...อย่าทำแบบนี้เลยนะ” ใบหน้าแดงก่ำมองเขาอย่างตัดพ้อ          “ว่าไง อยากเจอหน้าลูกหรือเปล่าล่ะ”          ริมฝีปากอิ่มขบเข้าหากันแน่น กลั้นใจพยักหน้ารับอย่างสิ้นหวัง ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟเธอก็ไม่มีทางเลือก          “สัญญานะว่าจะให้อิ๋นเจอลูก” เธอเรียกร้องคำสัญญาจากเขา           “ฉันเคยผิดสัญญาด้วยเหรอ” ปรวัธน์แค่นหัวเราะเยาะหยัน          เกือบทั้งชีวิตที่รู้จักรู้ใจกันมา อรภารินทราบชะตากรรมดี ปรวัธน์ไม่เคยปรานีคนทรยศ จึงได้แต่ยอมให้เขาฉุดกระชากลากถูออกจากห้องไปขึ้นรถเงียบๆ