Taming Dr. Agatha

KABANATA 7: MALABONG USAPAN

“What are you doing here?”

Napabalik ako sa ulirat ko ng marinig ko ang boses na iyon. That was from Colton. Agad akong napatingin sa kaniya. I saw his sweat dripping from his body. Gosh! I'm drooling. Umiwas na lang ako ng tingin.

“I'm wandering when I saw these people kaya na-curious ako at lumapit dito.” dahilan ko. I really tried to avoid his gaze dahil baka matunaw ako. Alam kong matagal ko na siyang hindi gusto, oo dati gusto ko siya pero mula nung nangyari ang aksidente ay ginawa ko ang lahat mapalayo lang sa kaniya. Mukhang hindi siya naniniwala sa sinabi ko. Agad niyang tinignan ang mga babaeng kasama ko sa kubo na 'yon.

“Can you please give us a time? We both need to talk.” aniya. Nagsintanguan naman ang mga babae na iyon at dali-daling lumabas nang kubo. Napataas ako ng kilay at napakunot ang noo.

“Bakit mo sila pinaalis, Colton! It's hot outside. Tirik ang araw ngayon!” naiinis kong sabi sa kaniya. Iniwas ko ang tingin ko sa kaniya na nakatayo sa harapan ko, covering my sight. “They might have heat stroke. Pasilungin mo sila dito.”

“We need to talk.” matigas niyang sabi. Para bang wala siyang naririnig sa mga hinaing ko. This time, nagkalakas na loob na akong tumingin sakaniya. I can't let those workers na magbilad sa initan for us? To give us time to talk? No way! Life is important than anything for me.

“We will, okay? At the mansion!” naiinis kong sabi sa kaniya. “So please, will you call them back here? Pati yung mga kasama mo. We will talk inside the mansion kung gusto mo nang masinsinan.”

Hindi ko na kaagad siya tinignan. Para bang binigyan lang ako ng enough minutes para harapin ang perpektong nilalang na 'to. “Okay.”

Tinawag niya ang mga trabahante niya pati ang mga babae kanina sa loob ng kubo. Pinabalik niya ito, at hinayaan ko na lang siya. Naglakad ako palabas ng kubo nung andoon na lahat ng mga trabahador niya. Mauuna na sana akong babalik ng mansion pero laking gulat ko nung habang naglalakad ako papunta sa bakod na inakyatan ko kanina ay biglang may humawak sa braso ko. Napatingin ako sa taong iyon.

“What are you doing?” nakataas na kilay niyang tanong.

“Can't you see? Babalik na ng mansyon.” pabalang kong sagot. Nakita ko ang pagtaas ng gilid ng kaniyang labi. Tila ba nangisi. Am I funny?

“At anong gagawin mo diyan sa bakod?” aniya.

Napaisip ako bigla. Oh gosh! Dito pala ako dumaan kanina. Bale, umakyat ako sa bakod. Hindi ko alam kung may iba pa bang daan eh. “U-Uh... Aakyat ng bakod? Para makabalik sa mansyon?”

I saw his eyes widened. Binitawan niya ang braso ko at napahilamos sa mukha niya gamit ang kamay. Tila ba frustrated na saakin. “Oh crap! Don't tell me diyan ka dumaan kanina?”

Hindi ako nagsalita pa. Tumango nalang ako bilang sagot.

“Don't you know that this is so dangerous?! Alam mo bang maari kang mapilayan, at masaktan kapag nagkamali ka ng bagsak diyan?”

I just raised my eyebrows. What's with you Colton? Acting as you care? “I know okay. It's just... I don't know kung saan yung daan. Isa pa, the scenery captures me in an instant kaya wala na akong time para gugulin ang oras ko para hanapin ang exact way, okay? And isa pa, for me it is the easiest way!”

Napabuntong hininga na lang siya sa katigasan ng ulo ko. Well, I'm Agatha Rivera. Mas lalo akong naguluhan ng hawakan ni Colton ang kamay ko at hinila ako papalayo sa bakod. “We'll going home. You'll ride my car with me.” matalas niyang sabi. Tila ba patalim na inuukit sa katawan ko. “At wag na wag ka na ulit dadaan doon! Kundi makikita mo talaga ang hinahanap mo!” nakakatakot niyang sabi.

Napangisi na lang ako. He's hot when he's angry. Gosh! Katawan mo lang ang hanap ko. Iniling ko nalang ang ulo ko, to erase everything! Since when did you start to be naughty, Agatha! Gosh. Bring your senses with you!

“So, what do you want to talk about, Colton?” medyo iritado kong sabi. Pero deep inside litong-lito na ako sa nangyayari sa akin. Sobrang hindi ko maipaliwanag. Hindi ko inakala na hanggang ngayon ay ganoon pa rin pala ang epekto sa akin ni Colton. Parang isang hayop na nakulong ang puso ko at hayok na nakalabas nung agad siyang Nakita. Weird. Pero every time na naaalala ko yung nagawa ko kay Monique at sa kaniya. I would rather lock myself in a room to avoid him. My conscience still haunts me. 

Dinala niya ako sa likod ng kanilang mansyon kung saan nakapwesto ang kanilang infinity pool. Tinitigan niya ako ng maigi. Simula ulo hanggang paa. Well, fvck feeling ko natutunaw na ako dahil parang laser ang mata niya makatingin.

“It has been 14 years since we last met right?” tanong niya. I look at him, talaga bang alam niya o nanghuhula lang siya. Hindi malayo ang edad namin. He's 33 and I am 32. Maybe, he searched my profile.

I nod. “I bet you wanna talk about her.” mahina kong bulong. Kung mahina na ang bulong, well mas hininaan ko pa. I'm pertaining to Monique. Alam kong mahirap kalimutan ang nangyari kapag nakikita niya ako pero please lang! “I don't want to talk about it, Colton... Please! Please!” I begged.

Nakita ko ang pagigting ng kaniyang mga panga. I saw how grey his eyes were. I want to run away from him right now pero gusto kong bigyang linaw ang lahat. “If you bring me here to confess for that. I'm sorry but I already gave my statement. And it's true! Hindi ko sinasadya iyon. That was all an accident. Believe me!” pilit kong pagpapaliwanag.

Parang gusto ko nang tumakbo papalayo sa  kaniya pero may parte saakin na nagsasabi ng huwag. Ayokong magmukhang duwag, this time. Kung dati hindi ko pa kaya, well now mukhang kaya ko na.

I heard his deep sighs. Napayuko ito at napahilamos sa mukha gamit ang kaniyang kamay. Like what he usually does. It's like every time I'm around, lagi ko siyang nafufrustrate.

“Listen.” aniya. Hinawakan niya ang balikat ko at iniharap sa kaniya. Medyo nagulat pa nga ako doon eh. I didn't expect that. Sa ayos namin ngayon, mas lalo akong kinabahan dahil kitang kita ko ang mata niya. Hindi ko maiwasan na hindi punahin ang biyayang naibigay sa kaniya. A perfect body and face. “Hindi 'yon ang pag-uusapan natin, okay?” pag-aalo niya sa akin.

Napahinga ako ng malalim. I'm scared na magkamali ng kaunti kapag kaharap siya. Feeling ko dapat lahat ng nakikita niya ay perfect, and I don't want it because I have so many flaws.

“I heard papasok ka na bukas sa trabaho sa malaking hospital dito sa Isla. Is it true?” aniya.

Kanino niya nalaman? Well, magtataka pa ba ako eh isa siyang Dela Vega. Napatango nalang ako bilang sagot. Binitawan niya ang balikat ko, dahil siguro iniisip niyang na-a-awkward ako sakaniya. That's true, anyway.

“Pinaasikaso ko na sa secretary ko ang lahat ng kailangan mo. Everything.” nagulat ako sa sinabi niya. “I want everything to be perfect for you, Agatha. Alam mo naman siguro kung bakit diba?”

Naramdaman at nahimigan ko na agad kung ano ang tinutukoy niya. I think he already knew about our marriage. Parang gusto kong lamunin nalang ako ng lupa. Nahihiya isipin na ang taong pumatay sa mahal niya ay ang taong papakasalan niya. Naiiyak na ako kaya iniwas ko ang tingin sa kaniya. Umatras ako ng bahagya para magkaroon kami ng malawak na distansya. “You don't have to do that, Colton. I know where should I place myself. I know where I belong. You don't have to pretend as if nothing happened to us before. You don't need to pretend like we are okay dahil hindi. We're not! You're not okay with it. Ayoko nang dagdagan pa...” ang konsensya ko. Gusto ko sanang ihabol pero nawalan na ako ng lakas.

Ilang minuto akong tinitigan ni Colton sa mata. Ramdam ko na binabasa niya ang nasa isipan ko pero eto ako ngayon, iniiwasan ang mga titig na mula sakaniya. Masakit pero kailangan. “I insist to give you everything. Hindi ako nagpapanggap dahil hindi ko forte 'yon, Agatha.” madiin niyang ganti sa lahat ng sumbat ko kanina sakaniya.

Umiling ako at mapakla na ngumiti. “Let's just be formal muna sa ngayon, I won't force you to that shitty marriage. I will give you time, Colton. Kapag hindi pa nagwork yung oras na binigay ko sayo para makapag-isip ka, then I will set you free.” malungkot kong sabi pero pilit na ngumingiti para sakaniya.

Umiling ito but he still manages to remain his favorite stoic face. “No, I won't let you.”

Ngumisi ako. “Well, I will and I can.” sabi ko at tinalikuran siya. I won't let my past haunts me.