Mabilis kong pinahid ang luha sa aking pisngi. “A-Ano pong ginagawa niyo rito?” nilukob ng takot at kaba ang dibdib ko nang mahagip ng mata ko si Nazzareth na nakatayo sa likuran ko. “Si Tita Nadia po ba ang nagpapunta sa inyo?”
Palipat-lipat ang tingin niya sa amin, gano’n din ako sa kanya at kay Nazaria, ang anak ko—namin ni Nazzareth. Ito iyong dahilan bakit kinailangan kong tumigil noon sap ag-aaral. Wala akong pinagsisihan sa naging desisyon ko, mahal na mahal ko ang anak namin.
No’ng malaman kong nagdadalang tao ako, bumalik ako ng probinsiya. Buong puso akong tinanggap ng pamilya ko sa mga oras na ‘yon na iniyakan ko ng sobra. Ang hirap pero kinaya ko.
Walang araw na hindi ako umiyak dahil hinihintay ko pa rin siya. The longing was k1lling me hanggang sa napagod ako. Binuo ko uli
