“Mauna na kayo anak sa taas,” pakinig kong sabi ni nanay dahilan para mapatigil ako sa paglalakad. Takang nilingon ko siya. “Susunod ako. May pag-uusapan lang kami ng tita mo.”
“Sige po, nay.” Sagot ko rito bago tuluyang pumasok sa loob ng bahay.
Pag-akyat ko sa hagdan, napatingin ako kay Nazz na matamang nakatingin sa akin. Tuloy hindi ko maiwasang kunotan siya ng noo.
Anong problema? Akala ko ba gustong-gusto niyang kargahin si Nazaria?
Pagtapat ko sa kanya, sinilip ko ang anak ko at ayon nga, mahimbing nang natutulog sa balikat ng ama.
“Tulog na, paano ko ihihiga mamaya? Baka magising,” palihim akong natawa sa sinabi niya. Halatang nag-aalala siya, hindi alam kung anong gagawin. “Baka umiyak, Avi.”
Hinaplos ko ang likod ni Nazaria. “Dahan-dahanin mo lang saka hindi iyakin si Nazar
