Rebirth Of Gifflet

Chapter 41

Habang nanoood ang dalawa at ini-enjoy ang ilang oras nilang pahinga dahil wala rin ang kanilang boss ay may biglang pumasok sa opisina. Opisina ito ni Gifflet at doon din sila tumatambay pagkatapos nilang mag-usap ng seryoso.

Halos mabali ang leeg nila sa biglaang pagbukas ng pinto, gulat din silang dalawa dahil sa pagkabigla. Bumaling ang tingin nila sa bagong dating.

Walang kahit na anong emosyon sa mukha na kahit anong gawin nilang dalawa, hindi nila mahalungkat ang emosyon niyang nakatago. Magaling itong magtago ng emosyon at matalino rin ito. Alam niya kung kailan itatago ng maigi ang mga emosyon.

Tahimik nila itong pinanood habang naglalakad patungo sa lamesa niya. Gustong-gusto nilang tanungin ito pero baka magalit lang lalo. Napipi silang dalawa at nagkatinginan.

"Kausapin mo," Ley mouthed na tila takot ding marinig ito ni Gifflet. Umiling agad si Beam sa pagtutol. Hindi pa nila nakikitang dalawa ang itsura niya kapag nagagalit—sa bago nitong katauhan.

Beam once again shook his head. "Ikaw na," he mouthed back.

Nagturuan silang dalawa at nagbubulungan kung mag-usap. Baka kasi marinig ito ng boss nila at siklaban sila. Nais nilang malaman kung kumusta ang surgery nito pero natatakot silang mapagbalingan ng galir nito. Halata namang hindi maganda ang nangyari.

Hindi nila alam na naririnig na pala ng boss nila ang bulungan nilang dalawa.

"Tangina, Beam, ikaw na lang kasi. Baka suntukin ako niyan," bulong ni Ley na abot na abot naman ng mga tainga niya.

Suntukin? Kahit kailan hindi pa niya natanasang sumuntok. He was saving his strength and fist to punch Richard on the face. Ang mga kamao lang niya ay para sa pagmumukha ni Richard. Ayaw niyang dumampi iyon sa iba bago pa niya masuntok ang binata.

"Anong ako? Baka ilibing nga ako niyan, e." Napailing-iling siya sa mga naririnig. Nagbulungan pa, rinig na rinig naman. Stupid.

Tinanggal niya ang surgical bouffant at mask niya bago niya tinanggal ang gloves. Dumiretso siya sa basurahan ng office niya at tinapon niya iyon. Pati na rin ang surgical gown na suot niya. It can't be use again.

"Are you aware that your voices reaches my ears?" tanong nito bago humarap sa kanila.

Gulat ang dalawa at hindi na naman makapagsalita. Paano ba naman kasi kung gano'n ang itsura niya.

Pamatay ang mga tingin at delikado. Hindi ka na magdadalawang isip kung magsasalita ka pa ba o hindi, you will surely choose the latter.

Magsasalita na sana si Ley pero agad ding tinikom ang bibig, gano'n din si Beam. Takot silang magsalita, kahit anong deny nila sa sarili nila, natatakot sila sa demonyong kaharap nila. Kakaiba na talaga ito at hindi na nila halos makilala, iba-ibang na siya sa rati.

Siya na 'yung klase ng taong hindi ko nanaising banggain at kausapin pa. Oo nakakatakot din siya noon pero kumpara ngayon, mas nakakatakot ito.

Tahi-tahimik lang pero may plano na pa lang pamatay. He's a dangerous man and deadly at the same time.

Mas nakakatakot ang takot na patago kaysa sa bulgaran, dahil ang patago ay hindi mo alam ang paghahandaan mo at hindi mo paprepredikta ang iniisip nito. Siya 'yung klase na gagawa ng bagay na kahit kailan ay hindi mo luboa naisip. Kaya mas madaling kalabanin ang bulgarang tao, alam mo ang paghahandaan mo at madali lang hanapin ang kahinaan nito kumpara sa patago.

"The surgery was successful," salita ulit ni Gifflet nang walang nagsalita sa dalawa. "...but the patient almost died. He doesn't know what he's doing and he's only depending on me. Inoobserbahan niya lamang ang mga galaw ko at tinutularan niya pagkatapos. I suggest you remove him from the surgeons team. Just put him in the cardiologist department. He could kill a patient like how he really is."

Awang ang bibig ng dalawa at ang unang pumasok sa isip ni Ley ay ang huli nitong sinabi. "What do you mean he really is?"

Hindi niya napigilang itanong. Gifflet is really mysterious. May mga alam siya na hindi nila alam.

"He's a murderer." Simply but deep meaning. A murderer. What kind of murderer? Inside the hospital or not?

Muling natahimik ang dalawa at inisip ng mabuti ang sinabi nito tungkol sa lalaki. Mamamatay tao ito at hindi nila alam kung anong klase at kung paano niya nalaman.

Hindi naman sila related ni Doctor Wilson kaya paano niya nalaman iyon? Did he investigate him? Iyon ang naglalaro sa utak ng dalawa.

Sa kabilang banda, nanginginig ang buong katawan ng isang doctor na katatapos lang ng surgery nito. Tinatapik-tapik niya ang mga daliri sa manubela ng kanyang sasakyan.

Takot na takot siya pagkatapos sabihin sa kanya ng doctor na iyon ang mga salitang hindi mabura-bura sa utak niya.

"What are you thinking? Are you really a surgeon, Doctor Wilson?" Galit ang mababakas sa mga mata ng lalaki na ikinatakot niya. "Are you going to kill the patient? I don't tolerate murderers in my hospital, Doctor Wilson. You better get the f**k out of this field and stay in the cardiologist department."

"I-I'm sorry, Sir but I'm not a murderer," nanginginig at nauutal niyang pagtama sa sinabi ng lalaki sa kanya. Isang malademonyo lamang na ngisi ang pinakawalan ng lalaki na ikinakaba niya.

"You're not? Hindi ba may pinatay ka na? Not to mention the patients."

Nanindig ang katawan niya. Nagtayuan ang mga balahibo sa sinabi nito.

'May alam talaga ang doctor na ito,' sa isip-isip niya. Ilang beses na itong may nabanggit na ganito sa kanya at ngayong nakumpirma na niyang may alam nga ito pero ang tanong sa isip niya, paano? Hindi naman niya kilala ito at hindi niya ito nakikita noon pa man.

Imposibleng may alam ang lalaki sa ginawa nila.

Nabalik siya sa sarili nang tumunog ng malakas ang telepono niya. Dali-dali niyang kinuha iyon mula sa dashboard ng sasakyan niya at tinignan kung sino ang tumatawag.

It was his girlfriend—Shanaiah. Hindi niya nakakalimutan kung paano landiin ng girlfriend niya ang doctor na iyon sa harap niya mismo na ikinagagalit niya and at the same time, kinatatakot niya.

Hindi naman siguro gagawin ulit ng babae sa kanya ang ginawa niya sa nobyo niya noon na matalik niyang kaibigan. Hindi naman siguro siya matutulad sa kanya but that's all he thought.

Kinalma muna niya ang sarili bago sinagot ang tawag. "Hello, babe?"

Malambing na boses ang nakuha niya pabalik na kumalma sa kanya. "Hi, babe! How's going? How's your surgery with Gifflet?"

"Doctor Whitlock, babe," pagtatama niya sa tinawag nito. They weren't even close.

"Whatever. So how was it?"

"It's successful of course," sabi niya at hindi sinabi ang naging usapan nilang dalawa. Naalis siya sa cardio thoracic field at sa cardiologist na lang siya kung saan dapat siya.

Hindi kailan man niya inaral ang pag-opera ng mga puso at hanggang cardiologist lang siya. Nagsinungaling siya pero wala siyang pakialam. Kahit buhay ng pasyente ang nakataya, wala pa rin siyang pakialam.

Hindi naman buhay niya ang mawawala kundi ang mga pasyente, so why would he care? Doctor lang siya at hindi diyos, kung oras na niya, oras na niya.

Rinig niya ang malambing na hagikhik mula sa kabilang linya. "Great! Congrats, babe! Can I come again there tomorrow? I want to visit you."

"Of course, babe," sagot niya dahil masaya siya sa isiping bibisitahin ulit siya ng girlfriend niya, pero ang hindi niya alam ay hindi naman talaga ang dahilan ng pagpunta ng babae sa ospital.

"Alright, babe!"

"So what's your plan?" ngayon naman ay si Beam ang naglakas loob magtanong. They really wanted to know what really Gifflet is planning. Kung masama ba ito o hindi.

Umupo muna si Gifflet sa swivel chair niya bago nagsalita. "Kill him before he kill us."

"What the f**k?"

"f*****g hell!"

Napamura ang dalawa. Hindi sila makapaniwala sa sinagot nito. Anong klasing plano iyon?

"What really is going on, Gifflet?" Naguguluhan na silang dalawa. Hindi na nila alam ang tumatakbo sa isip ng lalaking ito at magugulat na lang sila na gano'n na pala ang iniisip niya.

"Nakakagulo na, Gifflet," si Beam na hindi na maipinta ang mukha dahil sa gulong-gulo na ang isip. Sino ba namang hindi? May mali lang na ginawa ay papatayin na niya? Mali 'yon.

"Do you want to know why?" delikado ang boses nito at hindi na nila makilala pa. Ito ba talaga ang Gifflet na kilala nila? Probably not! "I'll show it to you."

MARLEY'S POINT OF VIEW

Nakatitig lang ako sa kisame na hindi alam ang gagawin. Litong-lito na ako.

Bakit kailangang siya pa ang gumawa ng hustisya kung pwede namang hayaang ang mga awtoridad na lang ang gumawa?

"How did you obtain this?" Bakas sa boses ko ang lamig pero sa loob-loob ko ay sobra na akong nagtataka. Nakakatakot na ang mga kilos ni Gifflet.

Nakatitig kaming pareho ni Beam sa papel na binigay niya. And f**k! It contains a very important documents.

The paper contains photos of evidences of a dead man. He was shot.

At ang gumawa nu'n ay isang lalaki na nakamask at may dalawang taong nagtatawanan lang habang malapit na nitong patayin ang lalaking nakatali sa upuan. Mga larawan lang ito at hindi video pero gayon pa man, malinaw pa rin ang nangyari.

This never been on TV. I kept my eyes on the paper. Puro mga larawan ang laman at nasa papel din ang dalawang suspect na kasama ang mga pangalan.

Now I get it. He really is a murderer na sinabi na rin niya noon pa. Hindi ko lang inisip na totoo pala ang sinabi niya.

"Paano mo ito nakuha, Gifflet?" tanong kong muli. This isn't a just. Pwede siyang makulong for having evidences illegally and without the court knowing. Pero wala pa ito sa balita, could it be it never been find out?

He shrugged. Bakit wala lang sa kanya? "Ano ba talagang plano mo?"

He shot his head sideways and boredly looked at us. "I told you, kill them."

"Hindi ba mali na iyon?" tanong kong muli bago tumingin kay Beam. He's silent. May alam ba siya rito? Kita kong nag-iisip din siya at nagtataka. Right, he doesn't ask, he get answers himself. "Just give this to the authorities."

"Do you know Wilsons and Kellers, Ley? I know you do."

Natuptop ang bibig ko. Maraming koneksyon ang dalawang pamilya at walang-wala kami sa kanila. They can easily manipulate the authorities. f**k, bakit hindi ko naisip iyon. Malakas sila at may kapit din sa mga awtoridad.

Jewel Keller, a f*****g politician. Gagawin ang lahat para matakpan ang baho ng pamilya. Siya ang ama ng babaeng iyon? Damn, we're doomed once he released these.

Kaya gagawin niya sa paraan niya para makuha ang hustisya. Pero anong pakialam niya sa lalaking ito? Kilala ba niya itong pinatay nila? Bakit parang galit na galit siya sa lalaking iyon noong una pa lang?

"We better keep this for now," sambit ni Beam na ngayon lang nagsalita. Tumango na rin ako dahil iyon ang nakikita kong paraan.

"Are you going to cover me?" Bumaling ang atensyon naming dalawa kay Gifflet. He's grinning at us ear to ear. Like he was teasing us.

Napailing-iling ako. "Saka na kita isusumbong kung napatay mo na siya."

"I bet you will surely kill one of them." Malademonyo tumaas ang gilid ng mga labi niya. Na tila siguradong-sigurado sa sinabi.

"Bakit ko naman gagawin?" Taas ang kilay ko. Anong rason para patayin ko ang isa sa kanila? I rolled my eyes. He's talking nonsense.

"Makikipusta rin ako," singit ni Beam. Really? Talagang iniisip nilang kaya kong pumatay. "You will kill one of them."

I showed them my middle finger. "f**k the two of you! Hindi ko gagawin 'yon!"

"f**k the two of us daw, Gifflet. Ikaw sa pwet, ako sa bunganga."

Humagalpak silang dalawa na ikinainit ng ulo ko. This Beam. Pinapainit talaga lagi niya ang ulo ko. Nakakadiri siyang tangina niya.

"Nakakadiri ka, Beam!"

"Sino bang nagsabing 'f**k the two of you?'"

"Pass. Ayaw ko ng butas sa pwet." Lalo lamang nag-init ang ulo ko. Para tuloy gusto ko nang iuntog ang dalawang ito. Nakakadiri sila. Puta.

"Gago kayo! Baka nga kayong dalawa pa ang patayin ko, e. You're both disgusting!"

"Chilax, Ley, ayaw mo ba nu'n? Ayaw mo ng langiy?" Halos mangiyak-ngiyak na si Beam sa tawa na halos ikapatay ko naman sa kanya.

Ang kapal ng mukha, gago.