Müge’nin anne ve babası gittikten sonra kadın bir süre olduğu yerde, donmuş gibi kaldı.
Cesur’un son söylediği sözlerden güzel bir anlam çıkarmaya çalıştı ama olmadı. İçinde bir huzursuzluk büyüyordu.
Başını çevirip biyolojik ailesine baktı.
Kiminin yüzü ifadesizdi, kimininki merakla dolu. Her bir gözde bir parça telaş aradı — biri olsun endişelensin, biri olsun içten içe üzülsün diye...
Baktı… baktı…
Sadece birinde buldu aradığını.
Emirhan.
Ona öyle bir bakışla bakıyordu ki, sanki sarılmak ister gibiydi. Ama Müge yine de emin olamadı.
“Hepinizin Allah belasını versin be!” dedi güçsüzce.
Bağırmamıştı ama sesi avludaki herkese ulaşacak kadar netti.
“Artık ‘vicdanınız yok mu’ demeyeceğim,” diye devam etti, sesi titremiyordu, “çünkü bazı soruların cevabını almasam da olur. Sadece bi
