Chapter 11: Failure in love and Amaya's Secret Pregnancy
1733 Words
Kinaumagahan ay pumasok na si Amaya sa palasyo at nakita niya si emperador Jeremiah. Yumuko lang ito at bumati. Hindi siya pinansin ng emperador at nagpatuloy ang dalaga sa kaniyang pagtatrabaho. Dahil sa pag-aalagang ipinakita ng emperador sa kaniya nahulog ang loob nito sa emperador ng Odisius. Minsan ay ipinatawag siya sa silid ng emperador. Biglang niyakap ng emperador ang dalaga at niyakap naman pabalik ng dalaga ang emperador na si Jeremiah. Ipinikit ng emperador ang kaniyang mata na tila narararamdaman nito ang pagmamahal ng kaniyang alipin. Makalipas ang tatlong buwan ay nanganak na rin si Aerith at babae ang naging anak nina Cassmir.
“Napakasarap naman ng yakap nito,” malambing na saad ng emperador sa kaniya.
Hinalikan ni Amaya ang labi ng emperador.
“Gawin mo ang nais mo sa akin kamahalan,” saad naman ni Amaya sa kaniya.
Naghubad siya ng kaniyang sariling kasuotan at ganoon din ang emperador sa kaniya. Nasanay na ang dalaga sa paghawak ng emperador sa kaniya ngunit hindi pa rin nila naipagtatapat ang narararamdaman nila sa isa’t-isa.
“Sa akin ka lang, Amaya,” saad ng emperador sa kaniya.
“Sa inyo lang po ako kamahalan,” malambing na tugon nito sa kaniya.
Patuloy lamang ang kanilang pagtatalik sa silid ng emperador at labis silang napagod sa kanilang ginawa. Magkayakap sila habang wala silang kasuotan at nakahiga sila sa higaan ni emperador Jeremiah.
“Sa susunod na linggo na po pala ang dalawampu’t tatlong kaarawan po ninyo kamahalan,” saad ni Amaya sa kaniya kasabay nito ang paghalik niya sa labi ng emperador.
“Oo, kaarawan ko na pala sa susunod na linggo,” atsaka napapikit ang kaniyang mga mata.
“M-May sasabihin pala ako sa iyo kamahalan,” wika ni Amaya sa kaniya.
“Ano iyon?” Tanong ni emperador Jeremiah sa kaniya.
“M-Mahal kita, aking emperador,” nahihiyang saad ni Amaya sa kaniya.
Tumawa lamang nang malakas at ininsulto niya nang labis ang dalaga.
“M-Mahal mo ako? Nagpapatawa ka ba Amaya, tingin mo ay mamahalin ko ang isang alipin na tulad mo?!
Hindi na nagsalita ang dalaga at ang inaakala nito ay mahal din siya ng binatang emperador.
“Isa ka lamang alipin at parausan ng aking sariling pagnanasa, Amaya. Wala kang karapatan upang umibig ka sa akin. Mahal ko ang aking kasintahan na si prinsesa Ariza at siya ang nararapat para sa akin. Malayung-malayo ang estado mo sa kaniya, isa ka lamang alipin at siya ay isang napakabangong prinsesa,” pang-iinsulto ng emperador sa kaniya.
Tumayo ang emperador atsaka na nagbihis. Tumayo na rin si Amaya at nagsimula nang magtrabaho.
“Oo, tama nga ang emperador. Isa lamang akong alipin at hindi ako karapat-dapat sa kaniya,” bulong ng dalaga sa kaniyang sarili.
Patuloy lamang ang kaniyang pag-iyak at biglang sumakit ang kaniyang ulo. Napapansin niyang sa tuwing umaga ay nagsusuka ito at hindi makakain. Napansin naman ng kaniyang kapatid na si Anata ang kaniyang narararamdaman.
“Ate, baka nasosobrahan ka na sa pagod. Magpatingin ka na kaya sa manggagamot upang malaman mo kung ano ang iyong dinaramdam,” pag-aalalang saad ng kaniyang kapatid.
“Sige, magpapatingin na ako baka ano itong aking dinaramdam,” tugon naman niya sa kaniyang kapatid.
Patuloy pa rin ito sa pagsusuka at hindi masyadong makakilos kaya’t nagpaalam muna siya sa kaniyang mga kasamahang alipin. Nagpatingin ito sa manggagamot sa bayan at nabigla siya sa sinabi ng manggagamot sa kaniya.
“Kailan ka huling dinatnan ng dalaw?” tanong ng manggagamot sa kaniya.
“Isang buwan na po akong hindi dinadatnan,” wika nito sa manggagamot.
Tiningnan ng manggagagmot ang dalaga at kinakapa-kapa nito ang kaniyang tiyan patungo sa kaniyang puson.
“Buntis ka ng isang buwan,” tanging nasagot ng manggagamot sa kaniya.
Hindi makapaniwala ang dalaga sa kaniyang nalaman at pagkauwi nito sa kaniyang tahanan ay umiyak ito nang umiyak.
“Hindi ako maaaring magkaanak sa emperador, hindi ito maaari,” umiiyak na saad nito sa kaniyang sarili.
Dahil sa pagtatapat ni Amaya sa kaniyang narararamdaman sa emperador, unti-unting umiwas si emperador Jeremiah sa kaniya. Hindi maipagtapat ng dalaga ang kaniyang pagbubuntis sa emperador dahil natatatakot ito baka ipapatay niya ito. Ginagawa ng dalaga ang kaniyang makakaya upang mapanatiling malusog ang kaniyang anak sa kaniyang sinapupunan.
“Anak, huwag kang mag-alala. Hindi ko man nakikita ang iyong paglaki mo sa aking tiyan, gagawin ko ang lahat upang mabuhay ka lang,” saad ng dalaga sa kaniyang sarili.
Laging mainit naman ang ulo ng emperador sa tuwing nakikita niya ang dalagang alipin. Minsan ay galing ito sa paglalakbay at nakita niya si Amaya na nagwawalis sa kaniyang hardin. Bigla niyang nilapitan ang dalaga at pinisil nito ang kaniyang mukha. Pahigpit nang pahigpit ang paghawak ng emperador sa mukha ng dalaga. Tanging luha lamang ang naigawad ng dalaga sa emperador na nagagalit sa kaniya.
“Alam mo bang sa tuwing nakikita kita, hindi gumaganda ang araw ko. Umalis ka sa aking paligid, mababang uri ng alipin!” pagalit na saad ng emperador sa kaniya.
Yumuko ang dalaga at umalis na lamang siya sa harapan ng emperador. Pagkatapos ng kaniyang trabaho ay isa-isa silang binigyan ng salapi bilang kanilang sahod ngayong araw. Natuwa si Amaya at kaagaran siyang pumunta sa pamilihan upang bumili ng mga masusustansiyang pagkain. Lagi niyang hinihimas ang kaniyang tiyan at kinakausap niya ito. Nag-iipon na rin siya ng salapi kung sakaling manganak siya. Minsan ay nag-usap sila ng kaniyang kapatid.
“Anata, pagkalipas ng dalawang buwan lilipat muna tayo ng tahanan sa bayan ng Kiba,” wika nito sa kaniyang kapatid.
“B-Bakit ate, ayaw mo na ba rito sa bayan ng Odisius? Malayo naman ang ating tahanan sa bayan,” pagtatakang tanong naman ni Anata sa kaniya.
“B-Babalik tayo makalipas ang pitong buwan. Pansamantala lang tayo roon,” nakangiting wika naman ni Amaya sa kaniya.
Sa tuwing nagsasahod ang dalaga itinatago niya ito para sa kaniyang panganganak. Isang buwan pa lang ang kaniyang tiyan subalit labis pa rin ang pag-iingat niya rito. Dumating ang kaarawanng emperador ng Odisius at marami ang dumating na panauhin. Maliban na lang kay Ritzen at Axton na nasa kalagitnaan sila ng misyon. Dumating din si prinsesa Ariza at ang kaniyang amang emperador. Masaya ang lahat at labis naman ang tingin ng masama ng emperador na si Jeremiah kay Amaya. Subalit nananatili lamang itong nakayuko at hindi umiimik. Ngunit ang pag-aanunsyo ng emperador sa kaniyang pagdiriwang ang labis na ikinagulat ng lahat.
“Magandang gab isa inyong lahat, at sa mga dumalo sa aking pagdiriwang. Ito ang aking aking dalawampung-tatlong kaarawan at mayroon akong mahalagang i-aanunsyo sa inyo. Batid ninyo ang aking kasintahan ay ang prinsesa ng Irua na si prinsesa Ariza. Sa araw na ito ay i-aanunsyo ko ang aming nalalapit nap ag-iisang dibdib bilang maging katuwang ko sa pamamalakad ng aking emperyo,” pag-aanunsyo ng emperador sa kanilang lahat.
Kitang-kita ni Amaya ang paghalik ng emperador sa labi ng prinsesa. Yumuko na lamang ito at umalis sa pagdiriwang. Pumunta ito sa balon at doon na nagsimula na siyang umiyak dahil sa kabiguan sa pag-ibig.
“Tanggapin mo na lang Amaya na hindi ka nararapat sa kaniya dahil isa ka lamang alipin at isa siyang emperador. Isipin mo na lang ang inyong anak at palalakihin mo itong mag-isa. Patawarin mo ako anak kung hindi kita mabibigyan ng isang kumpletong pamilya,” saad ni Amaya sa kaniyang sarili.
Hindi na nakita ni emperador Jeremiah si Amaya sa pagdiriwang at alam nito ang kaniyang dinaramdam. Nang matapos ang pagdiriwang ay umuwi na ang lahat at naglakad-lakad ang emperador sa kaniyang kapaligiran. Narinig niya si Amaya na tumutugtog ng plawta at tila napakalungkot na awitin na nanggagaling sa kaniyang instrumento. Nakaupo ang dalaga sa itaas ng balon at lumuluha ito. Nang makita niya ang emperador, pinunasan nito ang kaniyang luha at nagtangka na itong umalis upang maiwasan niya ang galit ng emperador sa kaniya.
“Amaya,” tawag ng emperador sa kaniya.
Lumingon ang dalaga sa binatang emperador at kasabay nito ang kaniyang pagyuko.
“A-Ano po ang m-maipaglilingkod ko po sa inyo, k-kamahalan?” gumagaralgal na saad nito sa kaniya.
“Nais sana kitang makausap.’’
Umupo sila sa itaas ng balon at nananatili lamang ang dalaga sa kaniyang pagkakayuko. Subalit bigla itong nagsalita.
“P-Patawarin ni’yo po ako kamahalan sa pagtatapat ko ng pag-ibig ko sa iyo. Alam kong hindi tama ang aking isinaad sa inyo at gusto ko pong malaman ninyo na hindi po ako umaasa na mamahalin mo po ako tulad ng pagmamahal ko sa inyo. Alam kong kailanman hindi ako narararapat sa inyo dahil sa aking katayuan. Maligayang kaarawan po aking kamahalan at masaya po akong magpapakasal ka na sa prinsesa ng Irua at isa pa magkakaroon ka na ng sariling pamilya. Tulad ng sinabi ko po sa inyo dati, ako na ang pinakamasayang alipin na maninilbihan sa inyong palasyo kung sasaya ang aking pinakamatalik na kaibigang emperador,” lumuluhang saad ni Amaya sa kaniya kasabay nito ang paghawak niya nang napakahigpit na plawtang kaniyang hawak.
“Naiintindihan ko Amaya. Alam kong ikaw rin ay magkakaroon ka ng mapagmahal na asawa balang-araw. Subalit habang narito ka sa aking palasyo, mananatili kang sa akin,” wika ng emperador sa kaniya.
Niyakap ng emperador ang aliping si Amaya. Hinahaplos naman ng alipin ang likod ng emperador at may ibinulong si Amaya sa kaniya.
“Siguro po, kamahalan, pagdating ni prinsepe Ritzen sa inyong palasyo. Ipagtatapat ko na minamahal ko siya at gusto ko na rin sumama po sa kaniya. Sana ay manatiling lihim ang ating mga ginagawa, magiging iyo po ako hangga’t hindi sumasapit ang inyong kasal ni prinsesa Ariza,” pabulong na wika ni Amaya sa kaniya subalit kailangan niyang magsinungaling sa emperador upang mawala ang sakit na kaniyang dinaramdam.
Pagkakaalam ni Amaya at tatlong taon mawawala ang prinsepe ng Rekiem. Lalong nabigla si Jeremiah sa kaniyang narinig at hinila niya ang dalaga sa kulungan ng mga kabayo. Patuloy lamang sa paghalik ng emperador sa katawan ng alipin. Nagiging marahas ang emperador sa pakikipagtalik sa kaniya, napapikit na lamang ang dalaga sa narararamdamang sakit. Patuloy lamang ang pagbayo ng emperador sa kaniyang itaas habang nakahiga ito sa dayami habang sinasakal nito ang alipin.
“SA AKIN KA LANG, AMAYA!” pasigaw at pagalit na wika ng emperador sa kaniya.
“Patawarin mo ako kamahalan kung pansamantala akong lalayo, upang hindi maging sagabal sa inyong pamumuhay ang ating magiging anak,” bulong nito sa kaniyang sarili.
- Writer
