Chapter 10: Emperor's care for his sick slave
1393 Words
Amaya’s POV
Nagising akong nasa itaas ako ng bato at patuloy pa rin ang aking pag-iyak. Biglang sumakit ang pasas ng aking dibdib at natandaan ko na kinagat pala ito ng emperador. Naramdaman ko ang sakit at mas masakit para sa akin ang pagbabago ng ugali ang aking itinuring pinakamahalagang yaman ng aking buhay. Hindi ko maisip kung bakit nagagawa niya ito sa akin ang paghihirap na ito. Naging napakalupit na nito sa akin at nagmana nga ito sa kaniyang ama. Bumalik na ako sa palasyo na basing-basa ang pangangatawan at naghanda na upang umuwi na ng bahay. Subalit bago ako umuwi pumunta ako ng burol upang magpatugtog ng plawta. Wala akong madamayan dahil hindi ko puwedeng sabihin ang mga nangyayari sa akin at ang panggagahasa sa akin ni emperador Jeremiah. Napakasakit ng sinabi niya sa akin at hindi ko matanggap ang pagkuha niya sa aking puri. Pinangakuan ko si prinsepe Ritzen na magpapakasal ako sa kaniya ngunit hindi na mangyayari iyon dahil wala na akong mukhang maihaharap sa kaniya. Kinabukasan ay hindi ako nakapagtrabaho sa palasyo dahil bigla akong nilagnat at nakiusap ako kay Anata na ako muna ang kaniyang palitan sa palasyo.
“A-Anata, maaari bang ikaw muna ang pumalit sa akin sa pagtatrabaho sa palasyo?” pakiusap ko sa aking kapatid.
“Oo, sige ate, upang makita ko ang ating napakaguwapong emperador,” namumulang saad ng aking kapatid.
Hindi na ako nagsalita at ipinikit ko ang aking mata dahil sa aking nararanasang lagnat.
“Pagaling ka muna riyan ate, may nakaluto na riyan.”
At saka na umalis ang aking kapatid patungo sa palasyo. Hindi ko namamalayan na dinadalaw na naman ako ng antok.
End of POV
Emperor Jeremiah’s POV
Nagtaka ako dahil hindi ko nakita si Amaya ng kalahating araw. Hindi ako naglakbay dahil gusto ko munang magpahinga sa aking palasyo at upang mabigyang pansin ko ang mga taong nangangailangan ng aking tulong. Subalit nang maligo ako sa aking bahay paliguan hindi ko maiwasan ang isipin ang katawan ni Amaya. Bigla kong binasag ang salamin sa aking silid dahil hindi na ito nagpakita sa akin.
“Subukan mong hindi magpakita sa akin, akala mo makakatakas ka sa aking palad!” pagalit kong saad sa aking sarili.
Naglibot muli ako sa aking palasyo subalit walang mukhang Amaya ang aking nakita. Nagpasya kong pumunta sa kanilang bahay subalit nagpanggap akong isang kawal upang hindi ako makilala ng mga tao sa bayan. Sinakyan ko ang pulang kabayo at pumunta na ako sa ibaba ng bayan. Kaagaran akong pumunta sa kanilang tahanan at sapilitan kong binuksan ang kanilang pinto. Nakita ko siyang kumakain subalit nakikita kong napakaputla ng kaniyang mukha. Nagulat siya sa aking pagdating ngunit hindi niya ako makilala. Kumuha siya ng kutsilyo upang hindi ko siya malapitan.
“S-Subukan mong l-lumapit k-kawal p-patayin kita!” pagalit na sigaw niya sa akin subalit halata ang pagkatakot niya sa akin.
Kinuha ko ang aking espada at itunutok ko sa kaniya. Umatras ito at napaupo sa sahig, itinayo ko ito at ipinatalikod ko siya sa akin na inaakala nitong gigilitan ko ang kaniyang leeg.
“H-Huwag m-maawa k-ka s-sa a-akin kawal ni emperador Jeremiah,” umiiyak na nagmamakaawa nitong saad sa akin.
Tinanggal ko ang aking maskara habang patuloy kong hinahalikan ang kaniyang leeg at batok. Hindi ko maiwasan ang hanapin ang kaniyang katawan at hinawakan ko ang kaniyang dibdib at pinisil ko ito. Napasigaw siya nang ipasok ko ang aking kamay sa loob ng kaniyang kasuotan at pinisil ko ang kaniyang pasas. Napisil ko ang nakagat ko at labis ang kaniyang pagsigaw dahil sa naramdamang sakit. Medyo malayo ang kanilang tahanan at wala siyang kapit-bahay upang may makarinig sa kaniyang pagsigaw.
“Masakit ba ang pagkakakagat ko sa dibdib mo?” pang-iinsulto kong tugon sa kaniya.
“E-Emperador…J-Jeremiah?!” gulat na saad niya sa akin.
Iniharap ko siya sa akin at aking siyang hinalikan. Naramdaman kong napakainit ng kaniyang katawan dahil sa nararanasang lagnat. Ang inaakala kong pag-iwas niya sa akin ay mayroon pa lang itong lagnat na narararanasan. Ngunit hindi ko pa rin siya tinigilan kahit ramdam ko ang panlalambot ng kaniyang katawan. Inihiga ko siya sa kaniyang higaan at hinayaan niya lamang ako sa aking masamang hangarin sa kaniya. Itinaas ko ang kaniyang damit at halata pa rin na nagdudugo pa rin ang kinagat ko sa kaniyang kanang dibdib. Hinalikan ko ang kaniyang mga labi at napapasunod ko siya sa paggalaw ng aking labi. Ayokong alisin ang pagkakahalik ko sa kaniya subalit kusa na lamang niyang itinikom ang kaniyang bibig. Ipinaikot ko ang aking dila sa kaniyang pasas sa dibdib at dinilaan ko ang dugo sa nakagat kong kanan niyang dibdib. Ang aking palad ay patuloy lamang sa paghaplos sa kaniyang napakalambot na balat. Pababa nang pababa ang aking labi patungo sa kaniyang pusod. Napapakislot ito at napapahalinghing sa aking paghawak sa kaniya. Nakikita ko na wala siyang lakas upang itulak ako at itinaas ko na rin ang kaniyang palda at itinanggal ko ang panloob niyang kasuotang pang-ibaba. Nakita ko ang kaniyang perlas habang hinahaplos ko ito at ibinuka ko ang kaniyang mga hita. Hindi ko namamalayan na dumadampi na pala ang aking labi at dila sa kaniyang perlas. Napapakislot ito at hindi niya maiwasan ang mapaungol. Ipinasok ko ang aking dalawang daliri at napasigaw ito ng bahagya. Napahawak ako sa aking dragon at tiyak na gusto na niyang pumasok sa loob. Tinanggal ko ang aking pang-ibabang kasuotan at nagsimula ko nang idampi ang aking dragon sa labas ng kaniyang perlas. Ikinaskas ko muna ito sa kaniyang hiyas at upang maramdaman ko ang madulas na lumalabas sa kaniyang perlas.
“Sa akin ka lang Amaya,” bulong kong saad sa aking sarili.
“K-Kamahalan, h-huwag po s-sana n-ngayon,” mahinang wika niya sa akin.
“P-Patawarin mo ako Amaya dahil hindi ko maiwasan ang pagnasaan ka,” bulong kong saad muli sa aking sarili.
Ipinasok ko ang aking dragon sa loob ng kaniyang perlas at napaluha ito. Nakapikit lamang ito habang patuloy lang ang pag-agos ng kaniyang luha, napakagat labi ito. Nararamdaman ko na naman ang napakainit at tila sinasakal ng kaniyang perlas ang aking alaga. Diniinan at ipinasok ko ang buong haba ng aking dragon sa kaniyang perlas. Napayakap ito sa aking batok at patuloy ko lang din dinidilaan ang kaniyang pumapatak na luha sa kaniyang pisngi. Patuloy lamang ako sa pagbayo sa kaniyang itaas at hindi niya mapigilan ang pag-ungol nang napakahina. Nakatingala ito at ramdam ko ang labis niyang panghihina at nasasaktan sa pagkakapasok ng aking dragon. Binilisan ko ang aking pagkilos at nilabasan na ako ng aking sariling binhi. Pinagpapawisan kaming dalawa at napasubsob ako sa kaniyang itaas. Binihisan ko na ito at humiga muna ako kahit saglit sa kaniyang tabi. Niyakap ko ito dahil ramdam ko ang panginginig ng kaniyang katawan. Tumayo ako at ipinagluto ko siya ng napakainit na sabaw habang nakahiga siya sa kaniyang higaan. Hindi niya rin maiwasan ang umubo at lumabas muna ako saglit upang ipangkuha siya ng halamang gamot sa kapaligiran. Isa rin ako sa gumagamot sa aking tiyo at sa mga matatandang emperador dahil marami akong kaalaman tungkol sa medisina. Nagdikdik ako ng mga dahon upang ipainom ko ang mga katas nito kay Amaya.
“Amaya, umupo ka muna at higupin mo itong sabaw upang pagpawisan ka,” utos ko sa kaniya.
Tinulungan ko siyang umupo at bago ko siya pinakain, itinaas ko ang kaniyang damit at ninguya ko ang halamang gamot. Itinapal ko ito sa nagdurugo niyang pasas sa kanang dibdib at kumuha ako ng malinis na tela at ibinalot ko ito sa kaniya.
Sinubuan ko ito at tila nasarapan siya sa sabaw na inihain ko. Ito ang sabaw na kadalasang iniluluto ng aking namayapang amang emperador sa tuwing maysakit kaming magkakapatid. Ipinainom ko rin ang dinikdik kong katas ng halamang gamot upang mawala ang kaniyang lagnat. Pinangkuha ko rin siya ng makapal na tela upang hindi siya lamigan. Inihiga ko ito at niyakap nang napakahigpit. Hindi ko namamalayan na nakatulog ako sa kaniyang tabi. Pagkagising ko nagulat ako dahil nakatayo na ito at ipinaghain niya ako ng napakainit na tsaa.
“M-Marami pong salamat kamahalan. Patawarin ni’yo po ako kung hindi po ako nakapasok upang magtrabaho,” saad niya sa akin at yumuko ito sa aking harapan.
“S-Sige mauuna na ako, magkita na lamang tayo bukas sa palasyo,” pagpapaalam kong wika sa kaniya.
End of POV
- Writer
