CHAPTER 9
1241 Words
Elaine
Mabilis akong kumilos nang matanggap ko ang tawag galing sa numerong tinextsan ko kanina lang. Dahil, naiwan ko ang bag pati na rin ang cellphone ko sa kotse ni Tyler kagabi. Kaya nakihiram ako kay mama para matextsan ang lalaking 'yun.
Hayst! Sana hindi niya iyon ginalaw.
Kinalma ko ang sarili ko bago ko sinagot ang tawag niya.
“Hello?''
“Oh! Hi, Elaine.''
Bahagya akong napaismid dahil sa pagsambit niya sa ngalan ko.
“Nasaan ka ngayon?''
“Why?''
“Hayst! sagutin mo kasi ako!” nainis kong sabi bagay na ikinatawa niya nang mahina mula sa kabilang linya.
“Bakit, pakiramdam ko, interesado kang malaman kung nasan ako?'' pangaasar niyang sabi bagay na ikinairap ko.
Loko to ah!
“Tsk! Pakiramdam mo lang ‘yan Tyler. As if naman, napatawag ako para sabihin sayong naiwan ko sa kotse mo ang bag at cellphone ko.''
“Oh, really? Hindi mo ba ako nami-miss,”
Bigla akong natigilan mula sa sinabi niya. Ngumiwi ako at napakunot-noo.
“Lasing ka ba? Kung anu-ano na lang inilalabas ng bibig mo!”
Natawa siya, “Well, if you want to get it back, puntahan mo lang ako ngayon sa opisina. Wala pa naman akong gagawin ngayon, isa pa nasa akin nga ang hinahanap mo,” wika niya bagay na ikinatigil ko at nanlaki na lamang ang mga mata ko.
“Si-sige, basta...h'wag mo 'yang pakialaman, kung ayaw mong malagot sa 'kin!'' Pagbantang aniko.
Akmang ibaba ko na sana ang tawag niya ay nagsalita ito.
“Nope, I didn't. Bilisan mo lang, may meeting pa ako mamaya,'' sambit niya bagay na ikinahinga ko nang maluwag bago ko tuluyang ibinaba ang tawag.
HINAPLUSAN ko ang buhok ni Tyson nang tumingala siya sa akin nang nakangiti. Nakasanayan ko rin gawin sa kanya ito bagay na ikinatuwa niya rin.
I smiles back and kissed him into his forehead.
“Aalis lang muna saglit si mama, baby, ha? Be good boy to your Dada, okay. I promise, pag-uwi ko ipapasyal ulit kita kahit saan mo gusto!” Sensiridad kong sambit habang nakatitig sa kaniyang mga mata.
He nodded and smiles staring into my eyes.
“Oo po, mama. Basta pag-uwi mo, ipapasyal mo ako, ha?''
Napangiti ako at tumatango. Buong pagmamahal kong ginanap ang mukha niya at hinalikan siya sa pisngi at tuktok ng kaniyang ulo.
“Maiintindihan mo rin balang araw anak na kailangan kitang itago sa ama mo. Ayaw ko lang malaman niya at ayaw kitang masaktan,” naibulong ko sa isipan ko bago ako nagpasyang tumayo.
“Don't worry, I will keep an eye on him, Elaine. Ako na ang bahala!'' Nakangiting saad ni Caleb sabay tap ng kamay nito sa ulo ng anak ko at ginulo na naman nito ang buhok niya.
“Salamat!” Tanging tugon ko.
He just smiles back, kinarga niya si Tyson at hinalikan ito sa pisngi.
“Lets go, buddy! Lets Play!'' Nakangiting aya ni Caleb bagay naikinahagik-ik ng anak ko.
Hindi rin nakaligtas sa 'kin ang tuwa at saya nilang pareho. Ayoko kay Caleb pero gusto siya ng anak ko. Si Caleb na rin ang tumatayong ama niya simula noong pinagbubuntis ko pa lamang si Tyson. At hindi ko alam, paano iyon suklian.
Bagkos para akong bato at sarado ang puso sa kaniya.
“Caleb, salamat!'' Katagang nasa isip ko at mananatiling bulong na lamang.
KALAUNAN, tiningala ko ang napakalaki at napakatayog na building ng Monshire Corporation sa pamamahala ni Tyler. Hindi ko alam kung dapat ba akong tumuloy sa loob dahil, kinakabahan talaga ako.
Para kasi akong kinakapusan sa paghinga.
“This way po ma'am, kanina ka pa po hinihintay ni Mr. Monteverde!'' Magalang na wika ng isang babae nang makatuntong ako sa labas ng pintuan ng opisina ni Tyler.
“Salamat!'' Nakangiting sagot ko at tumalima kaagad.
Pinagbuksan niya ako ng pinto at nang bumukas iyon ay iniwan na niya ako. Parang gusto kong lumabas at umuwi na lang dahil, sa tindi ng kabang nakapa ko sa dibdib at kulang na lamang lumabas ang puso ko mula sa katawan ko nang makita ko si Tyler na nakangising nakatitig sa 'kin.
“Come, take your sit!” yaya niya.
Agad akong tumalima at sinundan iyon ng tingin. Ningitian ako ni Tyler at tinititigan nang mariin
Jeez! gusto ko na talaga siyang sapakin ei.
“So, about your bag. Narito, kunin mo!'' tipid niyang sabi bagay na ikinaaliwalas ng mukha ko.
Inilapag niya iyon sa ibabaw ng mesa niya. At nasundan ko ng tingin. Shemay! Sana hindi niya ginalaw.
“Salamat!” Tanging sabi ko sabay kuha sana nang bigla niyang nahawakan ang kamay ko at isang masamang titig ang pinukol niya sa ’kin.
Natigilan ako at para bang pinagpawisan ng malamig.
Umigting ang panga niya at pilit ko namang winaksi ang kamay niya pero hinigpitan niya lamang iyon.
“Ano ba! Bi-bitawan mo nga ang kamay ko!” Asik ko pero nagmatigas siya at tumayo mula sa pagkaupo mula sa swivel chair niya.
Nagsimulang mangatog ang tuhod ko at kinakabahan.
“Makukuha mo lang ang bag na 'yan, kapag sasagutin mo ang tanong ko,'' pasimula niya.
“Anong gusto mong sabihin?'' kinakabahan kong usisa sa kaniya at nakipagtitigan.
He smirk smiles staring into my eyes.
“Do you still love me, Elaine?'' He ask in his serious tone.
Tila para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil, sa biglaang tanong niya.
“Ano ba ang pinagsasabi mo---''
“Just answer me yes or no, Elaine!''
I'd rather cutted his word, at baka mag-assume pa siya.
“No, Tyler, No!'' pagdidiin ko at halos hindi ako makahinga nang sabihin ko ang katagang iyon.
I Heard him heaved a sigh.
Nasundan ko ng tingin ang braso niyang unti-unti nang lumuwag mula sa pagkahawak sa 'kin.
“It's, okay. No problem!'' Nakangiting saad niya pero ba't ganun iba ang nakikita ko sa mga ngiti niya.
Nasaktan ko ba siya?
Jeez, Elaine. Dapat lang 'yan sa kaniya. Kulang pa ang naranasan niya sa ginawa niya sa inyo. Hindi dapat ako makaramdam ng awa para sa kaniya.
“Pwede ko na bang kunin 'yan?'' naitanong ko, tinukoy ko ang bag.
Tinapunan niya iyon ng tingin at kinuha sabay abot sa 'kin. NNagpakawala ito ng hangin mula sa kaniyang bibig. Namumula na rin ang kaniyang mga mata nang pagmasdan niya ako kaya mabilis akong napaiwas ng titig sa kanya.
“I'm sorry. Dapat sana, kagabi ko pa 'to sinauli. Hi-hindi ka na sana nag-abala pang tumungo dito.''
Iniwas niyang makipagtitigan sa akin bagay na ikinabuntonghininga ko.
“A-ayos lang,” nauutal kong sambit.
He smiled, pero alam kong pilit lamang iyon.
As he turns his back on me ay agad na akong nagsalita.
“Tinatanggap ko na ang alok mo, Tyler.''
Matapos kong sambitin iyon ay tinitigan niya ako at kita ko paano siya sumigla. Ewan, pero nakaramdam din ako ng kakaiba.
“Iyong pagiging secretarya mo, tinatanggap ko na. Kaya ako nagpunta rin dito,'' nauutal kong patuloy.
Kinakabahan ako sa pagtitig niya.
“Well, that's good to hear!'' Galak niyang wika at ngumiti.
Hindi ko alam kung ngingiti ba ako o
tataas ang kilay ko.
“Kailan ba ako magsisimula?'' kinakabahang tanong ko.
“Anytime, Elaine.'' He smileng response kaya hindi nakaligtas sa 'kin ang pagngiti niya ng malapad.
Kung kanina halos binagsakan siya ng langit at lupa ngayon naman para siyang naka jock-pot.
Did I made a right choice?
God, ang isiping magkasama kami parang pinanlalamig ako ng buong katawan.
- Writer
