The Cold Guy Baby

CHAPTER 5

Tyler

I stood up and look at the window. I do to rubbing my lower lip and sigh.

Kasalukuyan akong narito sa opisina ko saka nahilot ang noo ko.

“Elaine, let me feel your love again—I promise, I'll be a good guy,” bulong ko at kinakausap ang sarili.

Nasaktan ako sa pag-iwas niya. But I won't stop. I will not stop to pursue my feelings for her.

I sigh,

I suddenly looked back at the door when someone knocking on it so, I decided to talk back.

“Come, bukas iyan!” tugon ko at bumukas iyon, si Mr.Park ang bumungad.

I wear my genuine smile and let him sit.

“Maupo ka,” aya kong sabi.

Umupo ito sa visiting chair kaharap ko sabay iniabot sa akin ang isang folder. It was a contract.

“So how's it going?” I ask.

He smiled quietly and response, “Pumayag na siya Mr. Monteverde. She is already sign the contract. Bukas na bukas ay magiging sekretarya mo na siya,” masiglang sagot nito bagay na ikingisi ko’t napatango.

“Good job, Manager Park. Maasahan ka talaga sa ganitong bagay,” I smileng said and shake hands with him.

“Thank you, Mr. Monterverde. I hope, you’ll win her back!” anito saka nakipagkamay sa akin.

Ngumiti lang ako. It's my decision. Ako ang may pakana kung bakit siya na-hire nang walang kahirap-hirap.

“Unti-unti na akong makakalapit sayo Elaine, and no one can shoo me away. Even you. I promised. . I'll get you back no matter what happened!” I promised and smirk smile.

————★★————

Elaine

Kinabahan akong bigla nang ipatawag ako ni Manager Park para i-mi-meet ko ngayong araw ang bago naming boss at totoong may-ari ng publishing. Shemay!

Inayos ko nang maigi ang manggas ng office suit ko at nagpapraktis na ngumiti.

The new president hired me as his secretary so I grab the chance, sino naman ako para tumanggi diba?

“Hooh! Kaya mo ’yan Elaine. Just fighting!” ngumingiti kong pamlakas-loob sa sarili habang nakatitig sa cellphone ko.

Pinalawak ko ang ngiti ko sabay selfie muna sa camera. Jeez!

Kaagad kong naitago ang cellphone sa bulsa ko dahil, nag-bell ang elevator. Hudyat na para lumabas ako at tinungo ang opisina ng bagong president namin.

Sabi ni Manager Park, anak daw ito ng Chairman at nanggaling sa bansang Italy.

“Hmmp! Hindi kaya italiano siya? Woah! 'di ako marunong sa salitang ’yun. Shemay!”

I took a deep breath in and breath it out.

Inayos ko rin ang nakatalikod kung ID kaya napaharap iyon. Kumatok ako sa pinto ng opisina ng new boss ko. Pagkatok ko ay pinagbuksan ako kaagad. Iginaya nito ang palad matapos akong matitigan.

“Please, take your sit, miss!” pag-anyaya nito at saka nito inayos ang mauupuan ko.

“Thanks!” tipid ang ngiti kong sabi.

He bowed and wear a smile, “Wait a little minute, paparating na ang boss ko,” anito.

Bahagya akong napangiti. Akala ko kasi siya na.

“Okay,” tanging sabi ko.

Umalis ito sa harap ko bagay na ikinagala ko ng aking paningin sa paligid. Hindi ko mahagilap ang new boss ko. Nasaan na kaya siya?

Kalaunan ay natuon ang paningin ko sa harap ng mesa at babasahin na sana ang nakalagay na pangalan nang bumukas ang pinto bagay na ikinaayos ko ng upo.

I can feel someone's familiar presence. Agad akong tumayo habang nakayuko ang ulo bilang paggalang na rin.

“Good morning Po!” Agad kong pagbati rito.

He just passed me.

Kunot-noo, napangiwi ako nang bahagya saka napaismid. Ang shunget lang.

“Take your sit Miss Guerrero. We have lot to discuss!” Utos nito.

Nagulantang ako sa gulat nang marinig ang boses nito kaya kaagad akong nagtaas ng mukha para makasiguro. Nanlalaki ang mga mata ko nang matitigan ito.

He just wearing a smirking smile while staring at me.

“T-tyler?” nauutal kong sambit.

Isang nakakainis na ngiti ang pinakawalan nito at mariin akong pinagmasdan.

“Yes!” tipid niyang sagot bagay na ikinakuyom ko ng kamao.

“Please, take a sit. Baka, mangalay ang paa mo sa kakatayo.”

As usual nakangising tugon niya bagay para maningkit ang mga mata ko habang nakatitig sa kaniya. I smirk smile. Nanaig muli ang pride ko at taas-noo na sinalubong ang titig niya.

“No! Thanks but I'm leaving!” diin kung sagot sa kaniya bagay na ikinakunot-noo niyang tumitig sa akin.

There, his eyes is full of blank emotion but, And I'm so sure, he is controlling himself. That gaze of him I can't be forget.

“Elaine,” kalmado niyang sambit sa pangalan ko bagay na ikinairap ko na lamang.

“I'm sorry Mr. Monteverde. Hindi ko matatanggap ang trabaho!” pagtanggi ko at agad na tumalikod.

I'm not that kind of stupid na papayag sa gusto niyang mangyari! D@mn Him!

Nakailang hakbang pa lamang ako ay nagsalita ito bagay na ikinatigil ko na rin.

“Dare to go on that f*cking door Elaine, I'll swear. Hindi ako magdadalawang isip na sirain ang kung anong meron ka!” pagbabanta nito.

Napangiti ako nang mapakla bago siya hinarap muli. Kinuyom ko ang mga kamao ko dahil, sa nadarama kong galit sa sinabi niya.

“Then do it! diyan kana man magaling, hindi ba?” paghamon ko sa kanya. “And Mr. Monteverde, hindi ako kagaya noon na matatakot sa sasabihin mo!” giit ko.

Umigting ang panga nitong tinitigan ako. Bahagya din nitong naipikit nang mariin ang kaniyang mga mata at agad din nagmulat.

Frustration traces on his face.

“Just don't argue with me, Elaine. I'm doing this for your own good!” kalmadong sabi niya bagay na ikinangisi ko nang bahagya.

Naging sarado na yata ang puso ko at isipan sa mga sandaling ito.

“Hindi pa ako namumulubi para tulungan mo, Tyler, at hindi pa ako baliw para sa mga kalokohan mo!” galit kong sabi at akmang bubuksan ko ang pinto ay nagsalita ulit ito.

“You already sign the contract. Alam mo kung anong policy ang nararapat sa mga taong hindi tumutupad sa usapan. If you won't go in jail then, accept me as your new boss, Elaine!” pagdidiin niya.

Hindi ako makaimik dahil, totoo ang naroon sa kontratang pinirmahan ko. Kitang-kita ko ang pagngisi nito. At natitiyak niyang wala akong laban.

He walk through me, while wearing his genuine smile.

“Stay and we talk!” mahina ngunit, may bahid ng pag-uutos ang boses nitong sabi.

Kahit ano man ang kabutihang sinabi nito. Nanatiling sarado ang isipan ko para sa kaniya. Hindi ako nakinig at matigas ang loob na inayawan ang gusto nitong mangyari.

“Gawin mo kung anong gusto mo, Tyler, pero hindi ko tatanggapin ang trabaho!” pagmamatigas ko pa rin.

Humakbang ako para lumabas na sa opisina nito. Subalit, hindi pa ako nakalabas nang tuluyan ay mabilis na nitong nahablot ang braso ko upang mapigilan ako sa pag-alis bagay na ikinaharap sa kaniya.

“Why you always doing this to me Elaine? Nagsisisi na ako for pete sake!” He angrily said.

Winaksi ko ang kamay niya pero hindi man lang natinag kaya lalong nagagalit ang puso ko. Gusto kong ilabas ang lahat. Lahat ng saloobin ko, na para ba akong sinasakal. Binabara ang lalamunan ko at pakiramadam ko ay kaunti na lang, sasabog na ako sa sobrang galit.

Nagsimula na rin manubig ang mga mata ko.

“I can't forgive you!” seryoso kong sabi bagay na ikinatitig nito sa mga mata ko at halatang hindi makapaniwala.

“Hindi kita mapapatawad sa ginawa mo sa ’kin noon, Tyler. Bakit ko 'to ginagawa?” pagak ang tawang aniko habang nanubig ang mga mata ko.

“Because, I hate you! Ayaw na kitang makita pa!” patuloy ko at nagsilaglagan bigla ang mga luha ko nang hindi ko napigilan pa.

“Stop it Ellaine,” pagpapahinto nito sa ’kin at agad akong niyakap.

*Please, stop! D@mn! Stop crying,” pakiusap niya na hindi ko naman pinakinggan.

“Ayoko nang maradaman ang sakit, Tyler. Dahi, paulit-ulit bumabalik ang nakaraan ko, kasama ka!” gumaralgal ang boses kong patuloy.

“Hirap na hirap na ako, Tyler. Kung bakit hindi mo man lang maramdaman iyon,” naihikbi kong sabi at napahagulgol nang iyak.

“I'm sorry, I'm really sorry. I'm d@mn! And I can't blame you from hating me. Tumahan ka na. . . nahihirapan akong makita kang umiiyak,” saad niya bago inilayo ang sarili mula sa akin.

Pain and guilt traces on his face.

He stared me straight into my eyes and wiping my tears.

“Stop crying. Hindi na kita pipiliting patawarin ako. Ayos lang, kahit pa isumpa mo ako at kamuhian, Elaine. It's serves me well. Pero sana, h'wag mo akong itaboy palayo sayo. Hindi ko kakayanin,” nahihirapan nitong saad at namumula ang matang tumitig sa akin.

Napaiwas ako mula sa titig niya dahil, pakiramdam ko ay anumang oras, bibigay ako. Mahina ako, kaya iniiwasan ko iyon. Gusto kong makaiwas hanggat kaya ko pa.

“I'm leaving and please, Tyler. Don't stop me!” Pakiusap ko sa kanya na siya namang ikinayuko niya at tinalikuran ako.

Wala ng lumabas na salita sa bibig nito bagay para tuluyan kong nilisan ang opisina niya.