Kinabukasan, maaga akong pumasok sa Lee Global Enterprises gaya ng nakasanayan. Kahit may puyat pa rin ako, pilit kong binuhusan ng energy ang sarili ko. Paulit-ulit pa rin kasing bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Mr. Lee kagabi yung bigla na lang niyang pag-amin, yung malamig pero sabay na mainit na boses niya na tila ba pinipilit pa rin itago ang totoong nararamdaman.
Pagdating ko sa lobby, napabuntong-hininga ako. Saka ako dumiretso sa elevator. At doon, parang binuhusan ako ng malamig na tubig nang bumukas ang pinto.
Nandoon si Rion.
Kaswal lang ang tindig niya, naka-suot ng simpleng office attire pero halatang komportable. Nakatitig siya sa screen ng cellphone, parang walang pakialam kung sino ang pumapasok. Pero ako, halos umatras na sana.
“Syrelle?” bigla niyang tanong, napatin
