The Night He Doesn’t Remember

Kab6

Thursday. 9:30 AM. Montenegro General Hospital.

Nakaupo ako sa upuan ng laboratory. Hawak ko kamay ko. Nanginginig.

Sa harap ko... si Zane. Nakatayo. Arms crossed. Di kumukurap.

"How long?" tanong niya sa nurse. English. Malamig.

"Results will be out in 2 hours, Sir," sagot ng nurse. "Blood and urine test muna for pregnancy confirmation. DNA test will take 3-5 days."

2 hours. 2 hours lang para malaman kung totoo sinasabi ko.

"Wait here," utos ni Zane sakin. English. Di man lang tumingin sa mata ko. "Don't move. Don't talk to anyone."

Paglabas niya ng room, naiwan ako mag-isa. Kasama mga nurse na chismosa tingin.

11:35 AM. Doctor's Office.

"Congratulations, Ms. Santos," sabi ng doctor. "Pregnancy test is positive. Approximately 12 weeks."

12 weeks. 3 months. Sakto sa gabi sa hotel.

Napatingin ako kay Zane. Walang reaction mukha niya. Bato.

"DNA test?" tanong niya lang. English.

"Blood sample from you, Sir. Then we compare with baby's DNA once born. Or we can do NIPT now but it's expensive and takes longer."

"Do it," sabi niya. Walang pag-aalinlangan. "I want results as soon as possible."

Paglabas namin ng hospital, tahimik siya buong biyahe. Pauwi sa office.

Pagpasok namin sa elevator niya... private elevator lang. Kaming dalawa.

"Look at me," utos niya. Di pa rin English accent lumabas.

Tumingin ako. Mata niya asul. Galit.

"12 weeks," sabi niya. Mababa boses. "That night in December. Room 2401. You're telling me that's mine."

"Yes," bulong ko. "Alam ko po."

Tumawa siya. Walang saya. "You know? Aria, do you know how many women have tried this before? Claiming my child. For money. For status."

Umiling ako. Naiyak ulit. "Di po ako ganun, Sir."

"Prove it," lumapit siya sakin. Tukod braso niya sa pader, kinulong ako. "Because right now... I don't trust you."

Huminga siya malalim. Tapos kinuha niya phone niya. Pinindot something.

Pagbukas ng elevator, office niya ulit.

Pagkasara ng pinto... kinuha niya checkbook sa drawer niya.

"Name your price," sabi niya. English. Deretso. Walang paligoy-ligoy. "How much do you want to disappear, Aria?"

Nanigas ako.

"Disappear?" ulit ko. Boses ko basag.

"Yes," sulat siya sa check. Walang tingin sakin. "I'll pay for the abortion. Plus 5 million pesos. On one condition."

Pinunit niya check. Nilapag sa desk sa harap ko.

"Terminate the pregnancy," sabi niya. Mata niya di kumukurap. "Sign an NDA. Leave Montenegro Corp. Leave the country if you have to. And never come back."

Napaupo ako sa upuan. Bigat ng sinabi niya dumagdag sa kaba ko.

"5 million," bulong ko. Tinitigan ko check. "Para ipalaglag ko anak mo?"

"My child," correction niya. English pero matigas. "If it's mine. Which we still don't know for sure."

Tumayo ako. Dahan-dahan. Tinitigan ko siya.

"Hindi," sabi ko. Isang salita lang. Mahina pero malinaw.

Tumaas kilay niya. "What did you say?"

"Hindi po," ulit ko. Mas malakas na. "Hindi ko po ipapalaglag. Anak ko po to. Anak natin."

Binato ko pabalik sakanya yung check.

"Keep your money, Sir Montenegro," sabi ko. Luha na ko pero di ko pinapansin. "Kahit piso, di ko kailangan. Kasi kahit wala ka... kaya ko buhayin to."

Tahimik siya. Pagkatapos... tumawa siya. Malakas. Pero walang saya.

"Stubborn," sabi niya. "Just like that night. I told you to leave. You didn't."

Lumapit siya sakin. Hinawakan baba ko ulit. Mahigpit.

"Fine," bulong niya sa tenga ko. "You want to keep it? Keep it. But remember this, Aria..."

Hinalikan niya noo ko. Mabilis. Walang lambing. Parang selyo.

"If that child is mine... it's a Montenegro. And Montenegros don't belong to single mothers who hide secrets."

Binitawan niya ko. Bumalik sa desk.

"You're suspended. With pay. Until DNA results come out. Don't come to office. Don't talk to press. Don't talk to anyone."

"Now get out," utos niya. Talikod na ulit sakin.

Paglabas ko ng office niya... hawak ko tiyan ko.

"Sorry baby," bulong ko. "Gusto ka daw bayaran ng daddy mo para mawala ka."

Pero di kita ibebenta. Kahit 5 million pa.

Kahit 50 million pa.

TO BE CONTINUED...